Το ελληνικό πανκ, είτε κοιτώντας μπροστά είτε κοιτώντας πίσω στο παρελθόν του, δεν παύει να αποτελεί μία πολύ δυναμική συνιστώσα της μουσικής σκηνής μας. Με ήχο καίριο και σημερινό περιγράφει ένα ποικίλο φάσμα ζητημάτων, βασικά κοινωνικών, επιχειρώντας να κρατήσει «ζεστούς» ή και να αφυπνίσει όσους και όσες το παρακολουθούν.
Head On: Punkentelechy
[Underground Union Records, 2026]
Οι Αθηναίοι Head On δεν είναι καινούριο συγκρότημα, καθώς έχουν κάνει έναν πρώτο δίσκο το 2018, για να επανέλθουν τώρα με το δεύτερο άλμπουμ τους, που αποκαλείται “Punkentelechy”. Λέμε για ένα ροζ βινύλιο, κλεισμένο σ’ έναν ασπρόμαυρο φάκελο (προφανώς punky αισθητικής), που περιλαμβάνει και 4σέλιδο ένθετο με στίχους.
Από τον τίτλο του άλμπουμ αντιλαμβάνεσαι αμέσως πως οι Head On παρουσιάζουν πανκ, αγγλόφωνο πανκ, γεμάτο δύναμη και πάθος, και βεβαίως με τα αρμόζοντα κοινωνικά και άλλου είδους μηνύματα. Επίσης, νοιώθεις αμέσως, με τα πρώτα κιόλας tracks, πως το συγκρότημα δεν είναι τυχαίο, πως ξέρει τι επιζητά, και σε ήχο, και σε λόγια, και σε ερμηνείες (ας το πω έτσι), καταφέρνοντας σε όλα να παίρνει πολύ καλό βαθμό, για να μην πω άριστο.
Το “Punkentelechy” είναι ένας δίσκος που διαθέτει όλα όσα μπορεί να επιζητήσει ένας σύγχρονος ακροατής του πανκ, δηλαδή πειστικότητα, ζωντάνια, άποψη, στυλ, μηνύματα, δόσιμο – ένας δίσκος, σε κάθε περίπτωση, που τον ρίχνεις στο πικάπ και ξεχνάς να τον βγάλεις.
Ναι, είναι εξαιρετικοί οι Head On (Kostas ντραμς, κρουστά, Giannis μπάσο, φωνητικά, Chris φωνή, σαξόφωνο, μελόντικα, Giorgos κιθάρα, φωνητικά), κάτι που αποτυπώνεται και στα πιο κεντραρισμένα τραγούδια τους, τα πρώτης τάξεως “Nechayev” και “Kafkaesque” (σαφείς οι ιστορικές αναφορές), αλλά και στις ιδιαιτερότητες τύπου «Εθνικός ύπνος», με την απαγγελία του Θάνου Κόη και το σαξόφωνο του Chris – track, που φέρνει στη μνήμη μου τους Αμερικανούς James Chance and The Contortions.
Το “Punkentelechy” είναι ένας δίσκος που διαθέτει όλα όσα μπορεί να επιζητήσει ένας σύγχρονος ακροατής του πανκ, δηλαδή πειστικότητα, ζωντάνια, άποψη, στυλ, μηνύματα, δόσιμο – ένας δίσκος, σε κάθε περίπτωση, που τον ρίχνεις στο πικάπ και ξεχνάς να τον βγάλεις. Εννοώ, πως τελείως ανεπαίσθητα μπορείς να τον ακούσεις 4-5 φορές σερί, δίχως να νοιώσεις ότι τον επαναλαμβάνεις.
Trommara: Ζούμε στην λάσπη που φτιάξαμε να ζούμε
[Trumpetfish / B-otherSide Records, 2026]
Οι Trommara είναι ένα νέο ελληνικό πανκ γκρουπ, που σχηματίστηκε μετά από το σιδηροδρομικό έγκλημα των Τεμπών, το 2023. Απαρτίζονται, δε, από τέσσερα άτομα, τους Tasoka κιθάρα, φωνή, Γιάννη Βούλγαρη κιθάρα, φωνητικά, Panokas μπάσο και Mantalou ντραμς, με το «Ζούμε στην λάσπη που φτιάξαμε να ζούμε» να αποτελεί το πρώτο άλμπουμ τους – ένα βινύλιο τριακοσίων αντιτύπων, με innersleeve και ένθετο με στίχους και πληροφορίες.
Τα μέλη των Trommara συμμετείχαν παλαιότερα σε άλλα συγκροτήματα, κάτι που έχει το νόημά του, υπό την έννοια πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια μπάντα απολύτως συνειδητοποιημένη, τοποθετημένη πάνω στη δική μας παράδοση (τα Μωρά στη Φωτιά είναι μία αναφορά), μα και σε σχέση με τον στίχο της, η οποία δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.
Θέλω να πω –και ξεκινάω από την πρώτη πλευρά του δίσκου με τα έξι τραγούδια– πως από πλευράς ήχου έχουμε να κάνουμε μ’ ένα σπιντάτο, αποφασιστικό και ουσιαστικό πανκ, με παιξίματα απολύτως λειτουργικά, και με κομμάτια που κυλάνε νεράκι, με ωραία κοψίματα, αλλαγές, σόλι κτλ. Δηλαδή, από μουσικής πλευράς, η μπάντα πετάει και αυτό δεν κρύβεται από τις πρώτες κιόλας νότες τού «Τελειώνει η ιστορία».
Στιχουργικά, τώρα, τα πράγματα είναι και εδώ με την καλή έννοια αναμενόμενα. Ένας απόλυτα κοινωνικός στίχος έρχεται για να κουμπώσει πάνω στις αγριεμένες μουσικές των Trommara, μέσω του οποίου περιγράφονται όλα τα σύγχρονα αδιέξοδα – και της κοινωνίας γενικότερα, και της πιο νέας γενιάς ειδικότερα. Και τούτο γίνεται μ’ έναν πειστικό, νευρώδη τρόπο, δίχως καλλιέπειες και μισόλογα. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον και οι ερμηνείες έρχονται για να υπογραμμίσουν το άπαν.
Κι ενώ όλα αυτά εξελίσσονται στην πρώτη (6-tracks) πλευρά του δίσκου, στη δεύτερη έχουμε κάτι άλλο. Έχουμε καταγραμμένο ένα μόνο κομμάτι, διάρκειας δέκα επτά σχεδόν λεπτών(!), που οπωσδήποτε μετατοπίζει το πανκ των Trommara σε πιο electric improv, noisy και experimental περιβάλλοντα.
Μεγάλης διάρκειας πανκ κομμάτια, μεγαλύτερα των δέκα λεπτών εννοώ (κάτι ασύμβατο, γενικά, με τη σχετική τραγουδοποιία), συναντάμε από τα γεννητούρια του είδους (θυμάμαι, εδώ, το “We will fall” των Stooges από το 1969), ενώ και στα 80s οι Hüsker Dü με το 14λεπτο “Reoccurring dreams” (1984) έδειξαν ένα δρόμο. Και κάπως έτσι οι Trommara δημιουργούν το δικό τους καταιγιστικό και εν πολλοίς αυθόρμητο πλαίσιο, εντός του οποίου πετάνε στίχους σαν και τούτους:
«Υπερκατανάλωση, μεγάλες ευκαιρίες / Άγχος, γρήγορο φαγητό / Γρήγορο σεξ, όχι φλερτ / Κανένα συναίσθημα, αδιαφορία / Μισός, εγωκεντρισμός / Συνδρομητικές φιλίες / Φόβος / Γρήγορη δουλειά, επιτυχία / Ανταγωνισμός, κέρδος / Εξυπηρέτηση πελατών / Μοντέρνα δουλεία / Αγόρασε τώρα, πλήρωσε μετά».
Είναι ολοφάνερες οι προθέσεις των Trommara σε σχέση με το «Ζούμε στην Λάσπη που Φτιάξαμε να Ζούμε»… Το αφυπνηστάριουμ, όπως το έλεγε και ο Λεωνίδας Χρηστάκης.
Trommara – «Τελειώνει η ιστορία»
Επαφή εδώ
REALIST: Στην αυλή ψυχιατρείου
[music kitchen, 2026]
Όπως διαβάζω στο σχετικό δελτίο Τύπου, που μου έστειλε το συγκρότημα και το οποίο αναπαράγω, επειδή μεταφέρει άγνωστα (ευρύτερα) ιστορικά στοιχεία:
«Οι Realist είναι ένα punk συγκρότημα με ελληνικό στίχο και έδρα τη Θεσσαλονίκη. Τα μέλη του συγκροτήματος είναι οι: Γιάννης “Έλμερ” Γερακιός φωνή, στίχοι, Λευτέρης Αγγελής κιθάρα, Γρηγόρης Μαρινίκας μπάσο και Γιώργος Γκουλγκουντίνας τύμπανα. Τα μέλη των Realist συμμετείχαν στην πρώτη γενιά των punk και heavy metal συγκροτημάτων στις δεκαετίες του ’80 και ’90 (Μπέστε Σκύλοι Αλέστε, Χαοτική Απειλή, Πανικός, Μάστιγα, Καταδίκη, Stallung 7, ΣΥ.ΧΑ.ΜΑ., Ghouls) και συνέχισαν τη μουσική τους πορεία μέχρι και σήμερα σε συγκροτήματα punk, post-punk και alternative rock (Remain in Light, Expired, Love Underground, The Accureacy, Full Orange Moon, Penetration Society). Παρόλο που το συγκρότημα δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2023, το όνομα Realist έχει τη δική του ιστορία στο punk της Θεσσαλονίκης. Το 2013, με άλλη σύνθεση και με μόνο κοινό μέλος τον Γιάννη “Έλμερ” Γερακιό στα τύμπανα, κυκλοφόρησε μαζί με τα συγκροτήματα Μάστιγα και Καταδίκη την ιστορική συλλογή punk κομματιών “Η τιμή της σιωπής”. Ο πρώτος δίσκος LP των Realist, με τη σημερινή τους σύνθεση, με τίτλο “Στην αυλή ψυχιατρείου” με 16 κομμάτια (κυρίως καινούρια, αλλά και διασκευές) κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή στο bandcamp τον Αύγουστο του 2025 και σε βινύλιο τον Ιούνιο του 2026 από την Music Kitchen».
![TROMMARA: Ζούμε στην Λάσπη που Φτιάξαμε να Ζούμε [Trumpetfish / B-otherSide Records, 2026]](https://www.lifo.gr/sites/default/files/inline-images/a%20LIFO%20greek%20punk%206.jpg)
Εκείνο που ακούω στο LP «Στην αυλή ψυχιατρείου» και προέχει να το γράψω είναι πως οι Realist είναι ένα πολύ πειστικό ελληνικό πανκ σχήμα. Η πειστικότητα έχει να κάνει με τα πάντα. Κατ’ αρχάς με τον ήχο τους, που είναι αψύς, στιβαρός, δυνατός και πλούσιος σε vibes, βεβαίως με τον στίχο τους που είναι απόλυτα κοινωνικοπολιτικός, εστιάζοντας και σε ευρύτερα ζητήματα, μα και σε πιο «ειδικά», που έχουν να κάνουν με τη λειτουργία του ροκ εν ρολ ή του πανκ στα καθ’ ημάς, οπωσδήποτε με τη φωνή του μπροστάρη τραγουδιστή Γιάννη “Έλμερ” Γερακιού, ο οποίος ακούγεται χωρίς να χάνεις λέξη και άρα (χωρίς να χάνεις) και το νόημα όλων όσων λέει, και σίγουρα με την ηχογράφηση-παραγωγή, που βοηθάει τα παιξίματα και τη γενικότερη αύρα του γκρουπ να περνάνε όπως πρέπει στο βινύλιο.
Και τούτο. Το «Στην αυλή ψυχιατρείου» περιλαμβάνει δέκα έξι κομμάτια (οκτώ και οκτώ ανά πλευρά) τα οποία κυλάνε με ενότητα, καθώς η διαδοχή από το ένα στο άλλο γίνεται τελείως φυσικά και ανεπαίσθητα. Το λέω αυτό και υπό την έννοια πως δύσκολα μπορείς να επιλέξεις κάποια τραγούδια των Realist ως τα «καλύτερα», καθότι όλα κινούνται σ’ ένα ικανοποιητικό επίπεδο και πάνω. Τα περισσότερα tracks του δίσκου είναι πρόσφατα, αλλά υπάρχει και παλαιό υλικό εδώ από τις μέρες της Χαοτικής Απειλής (1987), της Μάστιγας (1991), των Αδιέξοδο (1982-86), των ίδιων των Realist (1998) κ.λπ., που εξακολουθεί να καίει.
Επαφή εδώ
Αθίγγανοι του σύμπαντος: Οι Ζωντανές μας Ουτοπίες
[Labyrinth of Thoughts, 2026]
Όπως διαβάζουμε στο πολύ επιμελημένο 4σέλιδο, δίγλωσσο, ένθετο του δίσκου: «Οι Αθίγγανοι του Σύμπαντος ήταν θεσσαλονικιώτικο punk rock συγκρότημα, ενεργό από το 1997 μέχρι το 2001. Αποτελούνταν από τον Γιώργο (κιθάρα, φωνητικά), τον Στέλιο (μπάσο, φωνητικά) και τη Σόνια (ντραμς, φωνητικά), ενώ κατά τον τελευταίο χρόνο της ύπαρξής του προσχώρησε στο σχήμα και ο δεύτερος Γιώργος (κιθάρα, φωνητικά). Όλα τα μέλη του συγκροτήματος συμμετείχαν ενεργά στη συνέλευση του κατειλημμένου, αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού στο Βιολογικό, συμβάλλοντας στη διοργάνωση DIY συναυλιών, καθώς και στα ελεύθερα κοινωνικά ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης, Ράδιο Κιβωτός και Ράδιο Ουτοπία. Στα 4 χρόνια της ύπαρξής του, το συγκρότημα έκανε τρεις ευρωπαϊκές περιοδείες, παίζοντας σε αυτόνομα κοινωνικά κέντρα, καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενα στέκια. Το υλικό αυτού εδώ του LP συνιστά το σύνολο της δισκογραφικής του δουλειάς, που είχε κυκλοφορήσει σε μια κασέτα το 1997 και στο split LP με το αυστριακό συγκρότημα Knallkopf. Η μουσική και οι στίχοι όλων των κομματιών είναι προϊόν συλλογικής δημιουργίας του συγκροτήματος».
Εκείνο που πρέπει να συμπληρωθεί στα προηγούμενα είναι πως η Σόνια προερχόταν από τους Ναυτία και πως το βινύλιο των Αθίγγανων του Σύμπαντος «Οι ζωντανές μας ουτοπίες» κόπηκε σε 300 αντίτυπα, ενώ κατόπιν απαίτησης του γκρουπ το LP δεν θα πωλείται στα δισκάδικα, με μέρος των εσόδων να διατίθεται… «στην κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών της λεωφόρου Αλεξάνδρας στην Αθήνα, ως ενίσχυση του αγώνα των κατοίκων τους ενάντια στα σχέδια του δήμου Αθηναίων να τις-τους καταστήσει ανέστιες/-ους, καταστρέφοντας παράλληλα αυτό το ζωντανό παράδειγμα αντιιεραρχικά κι αντιεμπορευματικά οργανωμένης συμβίωσης».
Οι Αθίγγανοι του Σύμπαντος υπήρξε ένα συγκρότημα με συγκεκριμένη ιδεολογική, ελευθεριακή κατεύθυνση, κάτι που φαίνεται όχι μόνο από τα λόγια που τραγουδούν, αλλά και απ’ όσα λένε στο ένθετο – ένα μακροσκελές κείμενο, το οποίο χωρίζεται στα εξής κεφάλαια: «Ιδιωτικοποίηση, ακρίβεια, αποδρομή του συνδικαλισμού», «Αποξένωση, εμπόριο εθισμών και ψυχική υγεία», «Συρρίκνωση του δημόσιου χώρου και “εξευγενισμός”», «Έλεγχος, επιτήρηση, αστυνόμευση», «Λευκή υπεροχή: αποικιοκρατία, εθνοπατριαρχία, μιλιταρισμός, πόλεμος», «Η ηγεμονία των ΗΠΑ ως “ύβρις” προς την ανθρωπότητα», «Η διαρκώς εντεινόμενη κατάχρηση εξουσίας από πλευράς των εγκληματιών πολέμου», «Ευρωπαϊκή πολιτική των συνόρων», «Ο ρόλος της Ελλάδας στην απανθρωποποίηση της ζωής των πιο αδύναμων», «Οι αόρατες αλυσίδες μας» και «Μόνη μας ελπίδα η δημιουργία κοινοτήτων αγώνα ως πόλων, για την υπεράσπιση των ζωών μας».
Το συγκρότημα αποδίδει σκληροπυρηνικό πανκ, κινούμενο λίγο πριν από το όριο του hard core, εμφανίζοντας σε ορισμένα tracks και κάποιες reggae επιρροές («Για να βρείτε τη χαμένη σας ορμή»), φέρνοντας στη μνήμη μου, εδώ κι εκεί, την Γενιά του Χάους («Αρχίζω ξανά») και με τραγούδια σαν το «Πάνω από την πόλη», για παράδειγμα, να στέκονται στην κορυφή του ελληνικού πανκ της εποχής (τέλος 90s-αρχή 00s).
Και όλα αυτά στην πρώτη πλευρά των έξι κομματιών, με τη δεύτερη (τέσσερα κομμάτια) να διατηρεί στο ίδιο ύψος τα εξτρίμ vibes και την ενεργητικότητα των Αθιγγάνων του Σύμπαντος, μέσα από τραγούδια-δυναμίτες, με κεραυνοβόλα riffs («Γυναίκα»), reggae παρεκτροπές («Σημαδεύουν πάντα στο μυαλό»), και με καταλυτικές αποδόσεις γενικότερα σε παιξίματα και ερμηνείες.
Αθίγγανοι του σύμπαντος – «Ανάθεμα» («Οι ζωντανές μας ουτοπίες» LP)
Επαφή εδώ
