ADVERTORIAL
Στο σπίτι του Μάνου υπάρχουν αυτές τις μέρες δύο τσάντες έτοιμες δίπλα στην πόρτα. Η μία είναι ροζ, ολοκαίνουργια και λίγο μεγαλύτερη απ’ όσο θα έπρεπε για την πλάτη της εξάχρονης Μυρτώς. Μέσα έχει δύο τετράδια, μια κασετίνα που ανοιγοκλείνει τουλάχιστον δέκα φορές την ημέρα, ξυλομπογιές και ένα μικρό μπρελόκ που διάλεξε μόνη της. Η άλλη είναι μαύρη, λίγο σκονισμένη και βρίσκεται κρεμασμένη στον καλόγερο σχεδόν όλο το καλοκαίρι. Κρύβει μέσα της μια δεύτερη μπλούζα, κάλτσες, φορτιστή και μερικά ακόμη πράγματα που ο Μάνος μπορεί να χρειαστεί αν χτυπήσει το τηλέφωνο. Η πρώτη περιμένει το σχολικό κουδούνι. Η δεύτερη εύχεται, κατά κάποιον τρόπο, να μη χτυπήσει ποτέ.
Η Μυρτώ ξεκινά στην Α΄ Δημοτικού και μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες αυτό της φαινόταν εξαιρετική ιδέα. Διάλεξε μόνη της την τσάντα, ανακοίνωσε στους φίλους των διακοπών ότι «τώρα πια πάω σχολείο» και ρώτησε περίπου εκατό φορές πότε θα αγοράσουν τα υπόλοιπα πράγματα. Όσο πλησιάζει όμως η πρώτη μέρα, ο ενθουσιασμός υποχωρεί. Ένα βράδυ κάθεται στο πάτωμα του χολ και βγάζει πάλι τα πράγματα από την τσάντα της. «Δεν νομίζω ότι θέλω να πάω», ανακοινώνει. Ο Μάνος, πυροσβέστης στο επάγγελμα (αλλά και στην καθημερινή ζωή, χαμηλώνει στο ύψος της.
«Γιατί;»
«Δεν ξέρω κανέναν».
«Θα γνωρίσεις».
«Κι αν δεν μου αρέσει;»
«Θα μου το πεις όταν γυρίσεις».
Η Μυρτώ δεν φαίνεται ιδιαίτερα ικανοποιημένη από τις απαντήσεις του. Κοιτάζει απέναντι τη δική του τσάντα, που βρίσκεται σταθερά στην ίδια θέση όλο το καλοκαίρι, και αναρωτιέται γιατί πρέπει να είναι πάντα έτοιμη. Ο Μάνος, της εξηγεί πως έτσι, όταν έρθει η στιγμή να φύγει, δεν θα χρειαστεί να χάσει χρόνο ετοιμάζοντάς την. Το μόνο που δεν μπορεί να της πει είναι πότε ακριβώς θα έρθει αυτή η στιγμή.
Η τσάντα του μένει μήνες στην ίδια θέση. Κάποιες μέρες δεν την αγγίζει κανείς. Άλλες, ένα τηλεφώνημα αρκεί για να εξαφανιστεί μαζί της από την πόρτα. Αυτό συμβαίνει ένα ζεστό πρωινό στις αρχές του Σεπτέμβρη. Η Μυρτώ τρώει πρωινό, όταν ακούει τον πατέρα της να μιλά έντονα στο τηλέφωνο. Λίγα λεπτά αργότερα τον βλέπει να φορά τα παπούτσια του και να σηκώνει την τσάντα. «Φεύγεις;» τον ρωτά. «Ναι». «Θέλεις να πας;» Η ερώτηση τον κάνει να σταματήσει για μια στιγμή. «Θέλω να είμαι εκεί όταν χρειαστεί», της απαντά. Της δίνει ένα φιλί και κλείνει απαλά την πόρτα πίσω του.
Οι ώρες που ακολουθούν είναι μεγάλες και ατελείωτες. Για τον Μάνο σημαίνουν ζέστη, κούραση, συνεχείς μετακινήσεις και ελάχιστο χρόνο για οτιδήποτε άλλο. Κάποια στιγμή φτάνουν νερά και αναγκαίες προμήθειες για όσους βρίσκονται στο πεδίο. Παίρνει ένα μπουκάλι, πίνει σχεδόν το μισό μονορούφι και βάζει το υπόλοιπο στην άκρη. Είναι μια μικρή, απολύτως συνηθισμένη κίνηση μέσα σε μια εξαντλητική ημέρα. Εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτεται ποιος φρόντισε να βρίσκεται το νερό εκεί. Ούτε χρειάζεται.
Κάποιος το έχει ήδη κάνει.
Γιατί η ετοιμότητα έχει κάτι παράξενο. Τις περισσότερες φορές περνά απαρατήρητη. Συμβαίνει νωρίτερα, όταν όλα είναι ακόμη ήσυχα. Στο Χαλάνδρι, ο Κόμβος Αντιμετώπισης Κρίσεων λειτουργεί με αυτήν ακριβώς τη λογική. Η δομή που δημιουργήθηκε με τη στήριξη της Lidl Ελλάς συγκεντρώνει νερό, τρόφιμα και βασικά είδη, ώστε όταν υπάρξει ανάγκη, να μπορούν οι προμήθειες να διατεθούν άμεσα σε ανθρώπους της πρώτης γραμμής, αλλά και σε πολίτες που πλήττονται. Φέτος ο Κόμβος περνά την πρώτη του αντιπυρική περίοδο σε λειτουργία και πίσω από τα απολογιστικά στοιχεία υπάρχει κάτι πολύ απλό. Πράγματα που βρίσκονται ήδη στη θέση τους πριν κάποιος τα ζητήσει.
Μερικές ημέρες αργότερα, η μαύρη τσάντα επιστρέφει στο χολ. Ο Μάνος βγάζει όσα χρειάζονται πλύσιμο, αντικαθιστά ό,τι χρησιμοποίησε, φορτίζει το power bank του και αφήνει την τσάντα πάλι δίπλα στην πόρτα. Η Μυρτώ τον παρακολουθεί. Δίπλα στη μαύρη τσάντα βρίσκεται τώρα και η δική της. Όσο πλησιάζει το πρώτο κουδούνι, το περιεχόμενό της αλλάζει σχεδόν καθημερινά. Μια μέρα λείπει η γόμα. Την επόμενη εμφανίζονται δύο λούτρινα, όπου ο Μάνος εξηγεί ότι μάλλον δεν περιλαμβάνονται στα σχολικά είδη. Το προηγούμενο βράδυ τα ετοιμάζουν όλα μαζί. Αυτήν τη φορά η Μυρτώ δεν αφαιρεί τίποτα.
Το επόμενο πρωί στέκεται στην είσοδο με τη σχολική τσάντα στην πλάτη. Είναι πράγματι λίγο μεγάλη πάνω της. Ο Μάνος παίρνει τα κλειδιά και ανοίγει την πόρτα. Η Μυρτώ κάνει ένα βήμα και σταματά. Κοιτάζει τη μαύρη τσάντα που μένει πίσω. «Η δική σου είναι έτοιμη;» «Πάντα», της απαντά με χαμόγελο ο μπαμπάς της. Κοιτάζει για λίγο τη δική της, τραβά τα δύο λουριά προς τα κάτω και τα σφίγγει στους ώμους της.
«Κι η δική μου».
Ο Μάνος κλείνει την πόρτα και κατεβαίνουν μαζί τις σκάλες. Σε λίγη ώρα θα χτυπήσει το πρώτο κουδούνι. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι τον περιμένει, όταν ανοίξει μια πόρτα. Μερικές φορές αρκεί να είσαι αληθινά έτοιμος να βγεις λίγο πέρα από το κατώφλι της.
