Στο μυαλό μου, ο ελληνικός Μεσοπόλεμος είναι το big bang της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας: το ελληνικό κράτος, σε τροχιά εκσυγχρονισμού, αναζητά τον βηματισμό του στην οργάνωση μιας κοσμογονικής κοινωνικής πραγματικότητας. Συγχρόνως, από τα θραύσματα αυτής της έκρηξης σχηματίζονται κινήματα, εργατικά, καλλιτεχνικά και φεμινιστικά, που, χωρίς να έχουν βαθιές ρίζες στο παρελθόν, παράγουν πλούσιους καρπούς για το μέλλον.
Όλη αυτή η ένταση αποτυπώνεται, μεταξύ άλλων, στη λογοτεχνική δημοσιογραφία της εποχής, που είναι και η ίδια κομμάτι αυτής της έκρηξης. Δεκάδες μικρά καθημερινά εφημεριδικά και εφήμερα αριστουργήματα παράγονται κάθε μέρα για να θαφτούν κάτω από τον αέναο κύκλο στρώσεων των φύλλων της επόμενης.
Το χτίσιμο των ιστοριών ακολουθεί τα μοτίβα της μυθοπλασίας. Οι ρεπόρτερ συγκεντρώνουν τις πληροφορίες τους, ακολουθώντας από πολύ κοντά τα πρόσωπα της ιστορίας τους και βιώνουν οι ίδιοι τις παραμέτρους και τα αποτελέσματα της κίνησης των ηρώων, αποτυπώνοντας συγχρόνως κάθε έκφραση, χειρονομία ή λεπτομέρεια της σκηνικής δράσης.
Οι δικαστικές αίθουσες, οι προσφυγικοί συνοικισμοί, τα καμπαρέ, τα καταγώγια, τα «διαφθορεία», οι φυλακές, τα ψυχιατρεία και κάθε λογής ιδρύματα γίνονται τόποι ιδανικοί γι’ αυτού του είδους τις αφηγήσεις.
Ολόκληρος αυτός ο θησαυρός, θαμμένος μέσα σε τόνους εφημεριδικού πολτού, διασώζεται στο ψηφιοποιημένο «νταμάρι» του αρχείου Τύπου της Βουλής. Εγώ, με τη σειρά μου, αφού εξορύξω την πρώτη ύλη, την επεξεργάζομαι μέχρι να φτιαχτεί μια καινούργια, αναπαλαιωμένη ιστορία που περιγράφει αυτήν τη συναρπαστική εποχή. Έπειτα, την παραδίδω στη LiFO, ώστε, με τον ίδιο εφήμερο τρόπο, να διαβαστεί…
