Όσοι φωτογράφοι δοκιμάστηκαν σ’ αυτό που για λόγους ευκολίας λέγεται φωτογραφία δρόμου, απόκτησαν με τον καιρό μια ιδιαίτερη σχέση με τα πανηγύρια και γενικότερα με τις γιορτινές δημόσιες εκδηλώσεις, κάτι ανάμεσα σε αδημονία και βαριεστημάρα.
Ο απλούστερος λόγος είναι ότι εκεί είχαν την ευκαιρία να συναντηθούν με το πολύχρωμο αλλά επίσης βαριεστημένο πλήθος, τις στιγμές χαλάρωσης και πρόσκαιρης ευθυμίας, την μεγάλη γκάμα των εκφράσεων και με τα πολλά κωμικά ή τρυφερά μικροσυμβάντα.
Αν τύχαινε μάλιστα ο φωτογράφος να είναι και σχετικά άπειρος, τα πανηγύρια του έδιναν την ευκαιρία να ασκηθεί στην φωτογράφιση άγνωστων σε αυτόν ανθρώπων, να αντιπαλέψει τους αρχικούς δισταγμούς και τις φοβίες του, να εξοικειωθεί “επί του πεδίου” με τα μυστικά της μηχανής του.
Πέρασα και εγώ από αυτό το στάδιο, αλλά με τον καιρό άρχισα να πλησιάζω το θέμα μου με μεγαλύτερη ευκολία, να σχηματοποιώ κάπως ασυναίσθητα μια δικιά μου ματιά – που ακουμπούσε προφανώς σε δυο-τρεις ακρογωνιαίους λίθους – να αποκτώ την ευχέρια του πειραματισμού. Δεν πέρασε καιρός μέχρι να αποδεχτώ αυτό που υποψιαζόμουν από την αρχή, ότι δηλαδή οι φωτογραφίες αυτές δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν το αντικείμενο μιας πιο στιβαρής και ώριμης φωτογραφικής κατάθεσης. Το περίφημο περιεχόμενο και το βάθος τους ήταν πολύ περιορισμένο. Έφταναν μέχρι εκεί που έφταναν. Στην πρόσκαιρη χαρά της φωτογραφικής διαδικασίας και στο ξέγνοιαστο ανακάτεμα με τον κόσμο, αλλά ακόμα και αυτά πολλές φορές ήταν παραπάνω από αρκετά.
― Ζήσης Καρδιανός
