Άλλη μία χρονιά, άλλη μία αποτυχία. Το Ηνωμένο Βασίλειο κατέρρευσε ξανά στη Eurovision.
Ο Sam Battle, γνωστός ως «Look Mum No Computer», πήρε μόλις έναν βαθμό και κατέληξε στην τελευταία θέση.
Είναι η τρίτη φορά από το 2020 που το Ηνωμένο Βασίλειο καταλήγει τελευταίο στη βαθμολογία. Από το 2010 έχει καταφέρει να μπει στην πρώτη δεκάδα μόνο μία φορά.
Τις εβδομάδες πριν από τον διαγωνισμό, ελάχιστοι πίστευαν ότι το θορυβώδες synth-pop κομμάτι «Eins, Zwei, Drei» θα τα πήγαινε καλά.
Παρόλα αυτά, ο μουσικός τα έδωσε όλα πάνω στη σκηνή, χοροπηδώντας με μια φωσφοριζέ ροζ φόρμα εργασίας, ενώ τραγουδούσε για κάποιον που παρατάει τη δουλειά γραφείου του για να πάει στη Γερμανία και να μετράει μέχρι το τρία.
Ήταν, όπως σχολίασε ο Graham Norton, «μια πολύ τολμηρή επιλογή».
Αντιθέτως, οι προηγούμενες συμμετοχές του Ηνωμένου Βασιλείου στη Eurovision έπαιζαν υπερβολικά ασφαλές παιχνίδι, αναπαράγοντας το κλισέ της καλογυαλισμένης electro-pop, γράφει ο Mark Savage, μουσικός ανταποκριτής του BBC.
Ο Sam Battle ήταν διαφορετικός. Εκκεντρικός και γεμάτος ενέργεια, σαν μπουκάλι Coca-Cola που το έχουν ανακινήσει, παρουσίασε ένα τραγούδι που, για πρώτη φορά μετά από καιρό, ακουγόταν πραγματικά βρετανικό.
«Πρέπει να δώσω συγχαρητήρια στο BBC για τη φιλοδοξία του», λέει ο Adrian Bradley από το podcast Euro Trip, που παρακολουθεί τη Eurovision.
«Πήραν ένα ρίσκο με κάτι που ίσως ο κόσμος να μη συμπαθήσει, αλλά που θα μπορούσε να κάνει κάποιους να σηκώσουν το τηλέφωνο και να ψηφίσουν».
«Από άποψη παραγωγής είναι πολύ ενδιαφέρον τραγούδι», συμφωνεί ο Satoshi, που εκπροσώπησε τη Μολδαβία στη φετινή Eurovision.
«Η παραμόρφωση στη φωνή, τα synths που χρησιμοποιεί… Όλα έχουν αυτή τη βρετανική σφραγίδα. Αλλά μπορώ εύκολα να καταλάβω ότι δεν είναι για όλα τα γούστα».
Ακόμη και ο ίδιος ο Sam ήξερε ότι επρόκειτο για ρίσκο.
«Αυτό που κάνουμε είναι σαν το marmite (σ.σ. βρετανική αλοιφή από εκχύλισμα μαγιάς)», είχε πει στο BBC πριν από τον διαγωνισμό. «Ή θα το λατρέψεις ή θα το μισήσεις – αλλά πιστεύω ότι υπάρχει χώρος για κάτι σαν κι αυτό».
Τελικά, δεν υπήρχε.
Ο αλλόκοτος ρυθμός του τραγουδιού και οι παράξενες αναφορές σε βρετανικά γλυκά όπως το jam roly poly και η κρέμα custard άφησαν την Ευρώπη απορημένη. Οι επιτροπές τού έδωσαν μόλις έναν βαθμό. Το κοινό μηδέν.
«Ειλικρινά, δεν θεωρώ ότι είναι καλό τραγούδι για να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο», λέει ο Filippo Baglini, δημοσιογράφος του ιταλικού σταθμού London One Radio.
«Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι από τις μεγαλύτερες μουσικές δυνάμεις στον κόσμο. Έχετε τους The Beatles και τόσους άλλους. Αυτό δεν είναι αρκετό».
«Μακάρι το BBC να έπαιρνε τη Eurovision πιο σοβαρά», συμφωνεί ο Thomas Tammegger, Αυστριακός φαν της Eurovision που ζει στη Δανία. «Όταν όμως κάνουν σοβαρή προσπάθεια, όπως με τον Sam Ryder, ιδού το αποτέλεσμα: δεύτερη θέση και επιτυχία», συμπληρώνει.
Α, ναι, ο Σαμ Ράιντερ. Μια σταγόνα νερού μέσα σε 15 χρόνια ξηρασίας.
Το 2022 κατέκτησε τη δεύτερη θέση, έχοντας το απλό σχέδιο να παρουσιάσει ένα καλό τραγούδι – το glam rock κομμάτι «Space Man» – και να το ερμηνεύσει σωστά.
Γιατί λοιπόν το BBC δεν το ξαναέκανε;
Ίσως γιατί, όπως είχε πει ο Will Young, που αρνήθηκε να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο το 2015, η Eurovision θεωρείται «δηλητηριασμένο δισκοπότηρο».
Κανένας καταξιωμένος καλλιτέχνης δεν θέλει να εκπροσωπήσει τη χώρα, φοβούμενος ότι θα καταστραφεί η καριέρα του. Και όταν το κάνουν – όπως ο Olly Alexander το 2024 – πληρώνουν το τίμημα.
Με μόλις 46 βαθμούς, κατέληξε στη 18η θέση.
Ο Αλεξάντερ, που μπήκε σε χρέη προς τη δισκογραφική του εταιρεία για να καλύψει τα έξοδα της σκηνικής παρουσίας, χαρακτήρισε την εμπειρία «σκληρή» και συμβούλευσε τους μελλοντικούς διαγωνιζόμενους «να βρουν έναν καλό ψυχοθεραπευτή».
Από τότε, το BBC βασίζεται κυρίως σε λιγότερο γνωστούς καλλιτέχνες. Τόσο ο Sam Battle, γνωστός ως Look Mum No Computer, όσο και οι εκπρόσωποι του 2025, Remember Monday, είναι ανεξάρτητοι καλλιτέχνες χωρίς τη στήριξη μεγάλης δισκογραφικής εταιρείας.
Το παράδειγμα της Φινλανδίας
Η περιφρόνηση που δείχνει το Ηνωμένο Βασίλειο προς τη Eurovision είναι κάτι με το οποίο πάλευε κάποτε και η Φινλανδία.
Μετά τη νίκη των Lordi το 2006, η χώρα πέρασε μια καταστροφική περίοδο 15 ετών.
Σε αυτό το διάστημα, η Φινλανδία δεν κατάφερε ποτέ ξανά να μπει στην πρώτη δεκάδα. Σε επτά περιπτώσεις μάλιστα αποκλείστηκε ήδη από τους ημιτελικούς.
«Για πολλά χρόνια ήμασταν απαισιόδοξοι», λέει η Katariina Kähkönen, δημοσιογράφος του φινλανδικού MTV Uutiset. «Ο κόσμος έλεγε συνεχώς “δεν έχει σημασία η Eurovision, η Φινλανδία δεν πρόκειται να ξανακερδίσει ποτέ”».
Ωστόσο, μετά την πανδημία, η κατάσταση άλλαξε εντυπωσιακά. Η χώρα συμμετείχε με τραγούδια που έγιναν σχεδόν instant classics, όπως το «Cha Cha Cha» του Käärijä που κατέκτησε τη δεύτερη θέση το 2023, ενώ φέτος τερμάτισε έκτη με το «Liekenheiten» των Linda Lampenius και Pete Parkkonen.
Για να καταλάβουν τι άλλαξε, οι δημοσιογράφοι απευθύνθηκαν κατευθείαν στον άνθρωπο που θεωρείται υπεύθυνος για αυτή τη μεταμόρφωση: τον Matti Myllyaho.
Είναι ο παραγωγός της φινλανδικής συμμετοχής και παράλληλα διοργανώνει το Uuden Musiikin Kilpailu (UMK), τον μεγάλο τηλεοπτικό διαγωνισμό που επιλέγει κάθε χρόνο την εκπρόσωπο της χώρας από το 2012.
Ο ίδιος αποδίδει την αλλαγή στην ποπ τραγουδίστρια Erika Vikman, μετά τη συμμετοχή της στο UMK το 2020.
«Είχε το τραγούδι “Cicciolina”, που ήταν εξωφρενικά εκκεντρικό – αλλά απέσπασε καλλιτεχνική αναγνώριση και τα πήγε εξαιρετικά και εμπορικά.
Αυτό δημιούργησε ένα ντόμινο εξελίξεων. Πολλοί καλλιτέχνες μετά από αυτό σκέφτηκαν “μισό λεπτό, ίσως αυτό να είναι και για μένα”».
Το «Cicciolina» μπορεί να βγήκε δεύτερο στο UMK, όμως ξαφνικά ακόμη και καταξιωμένα ροκ συγκροτήματα όπως οι The Rasmus άρχισαν να βλέπουν σοβαρά το ενδεχόμενο συμμετοχής στη Eurovision.
Με πληροφορίες από BBC
