Τα συστήματα ηλεκτρικής πρόωσης χρησιμοποιούν ηλεκτρικά ρεύματα και μαγνητικά πεδία για να επιταχύνουν το καύσιμο σε πολύ υψηλές ταχύτητες
Η NASA δοκίμασε ένα νέο σύστημα που θα μπορούσε στο μέλλον να κινεί διαστημόπλοια προς τον Άρη, χρησιμοποιώντας ηλεκτρομαγνητική ώθηση αντί για συμβατικούς πυραύλους.
Οι μηχανικοί ενεργοποίησαν ένα πρωτότυπο ηλεκτρομαγνητικό προωθητήρα σε θάλαμο κενού, φτάνοντας ισχύ έως και 120 κιλοβάτ, επίπεδο που αποτελεί ρεκόρ για αντίστοιχες δοκιμές στις ΗΠΑ. Η ισχύς αυτή είναι υπερπολλαπλάσια σε σχέση με τα ηλεκτρικά συστήματα πρόωσης που χρησιμοποιούνται σήμερα, όπως εκείνα της αποστολής Psyche mission που εκτοξεύθηκε το 2023.
Σύμφωνα με τους ερευνητές του Jet Propulsion Laboratory, η δοκιμή επιβεβαίωσε τόσο τη λειτουργία του συστήματος όσο και τη δυνατότητά του να φτάσει τα επιθυμητά επίπεδα ισχύος, ανοίγοντας τον δρόμο για περαιτέρω εξέλιξη.
Τα συστήματα ηλεκτρικής πρόωσης χρησιμοποιούν ηλεκτρικά ρεύματα και μαγνητικά πεδία για να επιταχύνουν το καύσιμο σε πολύ υψηλές ταχύτητες, καταναλώνοντας έως και 90% λιγότερο προωθητικό υλικό σε σύγκριση με τους παραδοσιακούς πυραύλους.
Σε αντίθεση με τις υπάρχουσες τεχνολογίες που βασίζονται κυρίως στην ηλιακή ενέργεια και παρέχουν μικρή αλλά συνεχή ώθηση, το νέο σύστημα χρησιμοποιεί ατμό λιθίου. Ο προωθητήρας τύπου magnetoplasmadynamic (MPD) επιταχύνει πλάσμα λιθίου μέσω ισχυρών ηλεκτρομαγνητικών δυνάμεων, προσφέροντας μεγαλύτερη ώθηση.
Οι μηχανικοί εκτιμούν ότι τέτοια συστήματα, σε συνδυασμό με πυρηνικές πηγές ενέργειας, θα μπορούσαν να μειώσουν σημαντικά το βάρος εκτόξευσης και να επιτρέψουν τη μεταφορά μεγαλύτερων φορτίων σε επανδρωμένες αποστολές.
Κατά τη διάρκεια της δοκιμής, ο προωθητήρας λειτούργησε σε θερμοκρασίες που ξεπέρασαν τους 2.800 βαθμούς Κελσίου, ενώ ενεργοποιήθηκε πέντε φορές μέσα στον θάλαμο κενού.
Το πρόγραμμα αναπτύσσεται τα τελευταία δυόμισι χρόνια σε συνεργασία με το Princeton University και το Glenn Research Center, στο πλαίσιο πρωτοβουλίας της NASA για πυρηνική πρόωση στο διάστημα.
Στόχος είναι τα επόμενα χρόνια να επιτευχθούν επίπεδα ισχύος έως και 1 μεγαβάτ ανά προωθητήρα. Για μια επανδρωμένη αποστολή στον Άρη ενδέχεται να απαιτηθούν συνολικά 2 έως 4 μεγαβάτ, κάτι που σημαίνει τη λειτουργία πολλαπλών συστημάτων για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η βασική πρόκληση παραμένει η αντοχή των υλικών σε ακραίες θερμοκρασίες για χιλιάδες ώρες λειτουργίας, στοιχείο κρίσιμο για την αξιοπιστία του συστήματος σε πραγματικές αποστολές.
Με πληροφορίες από Gizmodo
