«Η υπομονή των θυμάτων δεν είναι ανεξάντλητη» τονίζουν οι συγγενείς των θανόντων και οι εγκαυματίες της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι μετά τη νέα αναβολή της δίκης για τις 10 Φεβρουαρίου 2027. Η συγκεκριμένη δίκη αφορά 12 εγκαυματίες της πυρκαγιάς στο Μάτι, μεταξύ των οποίων βρίσκεται και ένας ανήλικος. Πρόκειται για πληγέντες που δεν είχαν συμπεριληφθεί στον κατάλογο των μαρτύρων της κύριας δίκης για την τραγωδία της 23ης Ιουλίου 2018.
Όπως επισημαίνει ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της 23ης Ιουλίου 2018 στην ανατολική Αττική, η αναβολή δόθηκε ύστερα από σχετικά αιτήματα κατηγορουμένων και των τριών καταδικασθέντων, οι οποίοι πρόκειται να υποβάλουν αίτηση αναίρεσης κατά της απόφασης της 29ης Σεπτεμβρίου 2026.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο η νέα αναβολή, τονίζει, αλλά «η συνολική στάση όσων αναγνωρίστηκαν ως ένοχοι, αλλά και όσων απέφυγαν ποινές αξιοποιώντας νομοθετικά και δικονομικά περιθώρια που τους ευνόησαν».
Οι συγγενείς των θυμάτων και οι εγκαυματίες σημειώνουν πως πίσω από κάθε αναβολή υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να διεκδικούν τα αυτονόητα και την αναγνώριση βασικών δικαιωμάτων τους. «Η αξιοπρέπειά τους δεν μπορεί να δοκιμάζεται επ’ αόριστον. Και η δικαιοσύνη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε έναν διαρκή αγώνα αντοχής, τον οποίο καλούνται να κερδίσουν εκείνοι που ήδη πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα» τονίζουν και στέλνουν το μήνυμα ότι «στις 10 Φεβρουαρίου 2027 θα είμαστε και πάλι εκεί. Όχι γιατί αποδεχόμαστε αυτή την ατέρμονη αναμονή, αλλά γιατί δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε τη διεκδίκηση της δικαιοσύνης και την απαίτηση να αναγνωριστούν θύματα και αλήθειες».
Η ανακοίνωση του Συλλόγου Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της 23ης Ιουλίου 2018 στην ανατολική Αττική
Η δίκη που αφορά εγκαυματίες της φονικής πυρκαγιάς της 23ης Ιουλίου 2018 στην Ανατολική Αττική αναβλήθηκε εκ νέου για τις 10 Φεβρουαρίου 2027, κατόπιν αιτημάτων κατηγορουμένων και των τριών καταδικασθέντων οι οποίοι πρόκειται να υποβάλουν αίτηση αναίρεσης κατά της απόφασης της 29ης Σεπτεμβρίου 2026.
Για ακόμη μία φορά, θύματα της πυρκαγιάς που φέρουν τις σωματικές και ψυχικές συνέπειές της καλούνται να περιμένουν. Για ακόμη μία φορά, η δική τους ανάγκη για απονομή δικαιοσύνης μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι μόνο η νέα αναβολή. Είναι η συνολική στάση όσων αναγνωρίστηκαν ως ένοχοι, αλλά και όσων απέφυγαν ποινές αξιοποιώντας νομοθετικά και δικονομικά περιθώρια που τους ευνόησαν.
Παρά την κρίση του Εφετείου τον Ιούνιο του 2025 και την αμετάκλητη κρίση ενοχής του Αρείου Πάγου τον Μάιο του 2026, οι εμπλεκόμενοι συνεχίζουν να «αξιοποιούν» κάθε διαθέσιμο μέσο, επιδιώκοντας νέες αναβολές και νέες αναιρέσεις, σε μια ακόμη προσπάθεια να απομακρύνουν τις ευθύνες τους για τις πράξεις και τις παραλείψεις τους.
Όλα αυτά δεν μπορούν να εξετάζονται αποκομμένα από όσα έχουν ήδη αναδειχθεί από την αρχική διερεύνηση της υπόθεσης και σε όλη τη μετέπειτα δικαστική της πορεία.
Στο Εφετείο, τον Σεπτέμβριο του 2026, κατά την εξέταση των αιτημάτων αναγνώρισης ελαφρυντικών τριών καταδικασθέντων, η εισαγγελέας ανέδειξε συγκεκριμένα ζητήματα ευθυνών και παραλείψεων. Η έδρα υιοθέτησε την πρότασή της και απέρριψε τα αιτήματα τους. Δεν πρόκειται, επομένως, για ζητήματα που θέτουν μόνο τα θύματα. Έχουν τεθεί και αξιολογηθεί μέσα στις δικαστικές αίθουσες.
Σε ένα έγκλημα πρωτοφανούς μεγέθους, όχι μόνο για τα Ελληνικά αλλά και τα Ευρωπαϊκά δεδομένα, όσοι φέρουν ευθύνη, φυσική ή ηθική, με πράξεις ή παραλείψεις, εξακολουθούν να ενεργούν με τρόπο που αντιστρατεύεται την ηθική, την κοινή λογική και την ίδια τη δικαιοσύνη που τάχα επικαλούνται οι αυτουργοί της εγκληματικής τραγωδίας.
Επικαλούνται ″δικαιώματα″ που τους δίνει ο νόμος. Το ότι κάτι προβλέπεται τυπικά από τον νόμο όμως δεν σημαίνει ότι είναι και ουσιαστικά σωστό. Η άσκηση ενός δικονομικού δικαιώματος δεν διαγράφει την ευθύνη, ούτε μπορεί να αποτελεί άλλοθι για μια συμπεριφορά που αποκρύπτει την αλήθεια του εγκλήματος και παρατείνει την ταλαιπωρία των θυμάτων.
Και υπάρχει ένα ακόμη ερώτημα που παραμένει αναπάντητο: Αντί να έχει κινηθεί η προβλεπόμενη πειθαρχική διαδικασία, υπηρεσιακά και θεσμικά, για όσους έχουν καταδικαστεί, συνεχίζεται ο εμπαιγμός απέναντι σε όλους εμάς και απέναντι στην ίδια τη δικαιοσύνη. Πόσο περήφανοι μπορεί να είναι οι θεσμοί και οι φορείς για αυτή την κατάσταση;
Οκτώμισι χρόνια μετά, δεν έχουμε δει ούτε ίχνος μεταμέλειας ούτε ουσιαστική αναγνώριση της βαρβαρότητας όσων συνέβησαν και της προσωπικής ευθύνης εκείνων που συνέβαλαν σε αυτήν. Οι συνέπειες, αντίθετα, παραμένουν καθημερινή πραγματικότητα για τα θύματα που επέζησαν και τους συγγενείς των θυμάτων που έχασαν τη ζωή τους.
Πίσω από κάθε αναβολή δεν υπάρχουν απλώς ημερομηνίες και δικονομικές διαδικασίες. Υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να διεκδικούν τα αυτονόητα και την αναγνώριση βασικών δικαιωμάτων τους.
Η υπομονή των θυμάτων δεν είναι ανεξάντλητη. Η αξιοπρέπειά τους δεν μπορεί να δοκιμάζεται επ’ αόριστον. Και η δικαιοσύνη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε έναν διαρκή αγώνα αντοχής, τον οποίο καλούνται να κερδίσουν εκείνοι που ήδη πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα.
Στις 10 Φεβρουαρίου 2027 θα είμαστε και πάλι εκεί. Όχι γιατί αποδεχόμαστε αυτή την ατέρμονη αναμονή, αλλά γιατί δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε τη διεκδίκηση της δικαιοσύνης και την απαίτηση να αναγνωριστούν θύματα και αλήθειες.
Η επίκληση της νομιμότητας δεν μπορεί να προσδίδει ηθικό άλλοθι σε πρακτικές και παρατυπίες. Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να περιμένει για πάντα.
