Πριν την αναμέτρηση με την ΤΣΣΚΑ 1948 Σόφιας είχα γράψει πως το “εμπόδιο” του τρίτου προκριματικού γύρου για τους Αθηναίους, είναι “χαμηλότερο” σε σύγκριση με εκείνο του δεύτερου, δηλαδή την Πάκσι. Αυτό προέκυπτε τόσο από την εικόνα των Βούλγαρων στα δύο προηγούμενα ματς, όσο κι από την ποιότητα και τα χαρακτηριστικά του Παναθηναϊκού. Ομολογουμένως, στα πρώτα 30 λεπτά είδαμε μία εικόνα αρκετά κοντά στα παραπάνω, με το “τριφύλλι” να σκοράρει, ενώ θα μπορούσε να έχει ίσως ακόμα ένα τέρμα.
Η συνέχεια, όμως, δημιούργησε προβληματισμό. Για να είμαστε δίκαιοι, αν μία ομάδα άξιζε να νικήσει, αυτή ήταν η ΤΣΣΚΑ 1948, η οποία στο δεύτερο μέρος έβγαλε 2+1 καθαρές ευκαιρίες για γκολ. Όλες τους σταμάτησαν στον Πένια, με τον Ισπανό να “διασώζεται” στο κακό βράδυ των συμπαικτών του, αλλά και να “σώζει” την ομάδα του. Το αποτέλεσμα είναι δεδομένα κακό για τον Παναθηναϊκό. Ωστόσο, διορθώνεται και αυτό είναι το βασικό στοιχείο που πρέπει να εστιάζει κανείς. Ενενήντα λεπτά στη Σόφια είναι ικανά να επαναφέρουν την ψυχραιμία. Βέβαια, είναι ικανά να φέρουν και την αυτοκαταστροφή, από την πλευρά του κόσμου τουλάχιστον, που πλέον δεν έχει καμία υπομονή.
Εν προκειμένω, το ορθό είναι να επιλεγεί η ψυχραιμία. Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στη μετάβαση από ένα μοντέλο χωρίς προοπτική σημαντικής εξέλιξης και δίχως ποδοσφαιρικές βάσεις, σε ένα μοντέλο που ο στόχος του είναι να υπάρχουν σαφείς προοπτικές εξέλιξης και σημαντικά αποτελέσματα. Αυτό δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη, ανεξαρτήτως χρημάτων και προπονητή.
Μιλώντας για τον Τζέικομπ Νέστρουπ, είναι κομβικό να θυμόμαστε πως δεν υποσχέθηκε θελκτικό ποδόσφαιρο από την πρώτη μέρα. Ο στόχος τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι ξεκάθαρος και είναι οι 3/3 προκρίσεις για τη συμμετοχή στη League Phase. Το περσινό επίτευγμα της ΑΕΚ μπορεί να φαίνεται πλέον πιο “γήινο”, όμως δεν είναι, ειδικά σε μία συνθήκη που έχουν αλλάξει ο προπονητής, η προσέγγιση και μερικοί σημαντικοί παίκτες.
Στο τακτικό κομμάτι πολλά μπορούν να τονιστούν. Από τη δυσλειτουργικότητα του διδύμου Τσιριβέγια-Καμαρά, έως τις τοποθετήσεις, τις επιστροφές και τις αμυντικές ενέργειες των πλάγιων μπακ. Ο Παναθηναϊκός έχει την τύχη να μην χρειάζεται να ανέβει ένα “βουνό” χάρη στα παραπάνω, λόγω του 1-1. Χρειάζεται απλώς να κερδίσει μία ομάδα, η οποία είναι σαφώς κατώτερη ποιοτικά. Δεν πρέπει, βέβαια, να εμφανιστεί “ίδιος” στη Σόφια, τόσο από πλευράς προσέγγισης, όσο και σε ότι αφορά κάποια πρόσωπα. Άλλωστε, βασικά μέλη της αρχικής ενδεκάδας στο βάθος της σεζόν θα θεωρούνται το πολύ επτά απ’ όσους ξεκίνησαν χθες.
ΥΓ. Το ημερολόγιο γράφει “6 Αυγούστου”. Δεδομένα, δεν είναι η στιγμή ούτε για απαξίωση, ούτε για επίρριψη ευθυνών. Ειδικότερα από τη στιγμή που μιλάμε για μία ομάδα η οποία δεν έχει αποτύχει σε κάποιον στόχο. Αποτυχία – και εκκωφαντική μάλιστα – μπορεί να θεωρηθεί μονάχα ένας αποκλεισμός είτε από την ΤΣΣΚΑ 1948 Σόφιας, είτε από τον Χράντες Κράλοβε στα πλέι οφ.
The post Από την ψυχραιμία στην αυτοκαταστροφή… μία ρεβάνς δρόμος appeared first on www.ertsports.gr.
