Η δεξιά στις ΗΠΑ φλέγεται μετά την καταστροφή των ενδιάμεσων εκλογών. Οι λαϊκιστές λένε ότι ο πόλεμος στο Ιράν προκάλεσε τη σαρωτική ήττα, ενώ οι πιο παραδοσιακοί συντηρητικοί πιστεύουν ότι το πρόβλημα ήταν οι δασμοί του Ντόναλντ Τραμπ. Τώρα, με τον έλεγχο του κόμματος να διεκδικεί την ανάκτηση του εδάφους ενόψει των προεδρικών εκλογών, κάθε παράταξη επιδιώκει να επιρρίψει στην άλλη την ευθύνη.
Αυτή η ολοένα και πιο σκληρή μάχη απειλεί να εκτροχιάσει οποιαδήποτε ευκαιρία έχει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα να βγει από το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται. Είναι γεγονός ότι οι δύο πλευρές χρειάζονται η μία την άλλη για να κερδίσουν τις προεδρικές εκλογές. Αντί να εμπλέκεται σε έναν άκαρπο εμφύλιο πόλεμο, το κόμμα θα πρέπει να στραφεί σε μία πρόταση για μια λαϊκιστική-συντηρητική συγχώνευση.
Όπου συγχώνευση σημαίνει τη συνένωση των καλύτερων ιδεών και από τις δύο πλευρές.
Η νίκη του Τραμπ το 2024 οφείλεται στο γεγονός ότι οι ανεξάρτητοι ψηφοφόροι ήταν αναστατωμένοι από την αύξηση του κόστους ζωής. Ο πληθωρισμός ήταν υψηλός κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Τζο Μπάιντεν και οι μισθοί δεν αυξήθηκαν ώστε να καλυφθούν οι απώλειες. Το τυπικό αμερικανικό νοικοκυριό δεν έγινε πλουσιότερο σε πραγματικούς όρους το 2024, σε σχέση με το 2019. Δεν είναι περίεργο που η προεκλογική εκστρατεία της Κάμαλα Χάρις δεν είχε αντίκρισμα στον λαό. Οι ψηφοφόροι που ακολούθησαν την πολιτική «swing» θυμήθηκαν την οικονομία του Τραμπ πριν από την πανδημία, η οποία χαρακτηριζόταν από αυξανόμενους πραγματικούς μισθούς, και ήθελαν να επιστρέψουν σε εκείνες οι μέρες.
Δυστυχώς, δεν επέστρεψαν, τουλάχιστον όχι ακόμα. Οι δασμοί και ο πόλεμος είναι και οι δύο προφανείς λόγοι γι’ αυτό. Οι δασμοί άσκησαν πίεση στις τιμές των εισαγόμενων, καθώς το κόστος μετακυλίστηκε στους καταναλωτές. Οι δασμοί έβλαψαν επίσης την οικονομία με άλλους τρόπους. Ως αντίποινα, ιδίως από μεγάλους εμπορικούς εταίρους όπως ο Καναδάς και η Κίνα, μείωσαν τις εξαγωγές και διέκοψαν τις αλυσίδες εφοδιασμού. Οι εταιρείες, τα αγρότες και οι εργαζόμενοι έπρεπε όλοι να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις. Είναι, όπως ήταν αναμενόμενο, δυσαρεστημένοι.
Τώρα προσθέστε τον πόλεμο με το Ιράν. Η μέση εθνική τιμή ενός γαλονιού κανονικής βενζίνης αυξήθηκε από 2,98 δολάρια στα τέλη Φεβρουαρίου σε 4,36 δολάρια πριν από ένα μήνα, όταν ξεκίνησε η πρόωρη ψηφοφορία σε μεγάλο μέρος της χώρας. Το αυξανόμενο κόστος της ενέργειας επηρέασε ολόκληρη την οικονομία, συμβάλλοντας σε σημαντική αύξηση του πληθωρισμού. Ως αποτέλεσμα, οι πραγματικοί μισθοί, οι οποίοι αυξάνονταν αργά το 2025, μειώνονται εδώ και μήνες.
Αυτά τα ζητήματα είναι σχεδόν τέλεια σχεδιασμένα για να προκαλέσουν ενδο-Ρεπουμπλικανική αναταραχή. Οι συντηρητικοί που δεν τάσσονται υπέρ του Τραμπ, αντιτίθενται στους δασμούς ευθύς εξ αρχής και βλέπουν την υιοθέτησή τους ως προδοσία των ιδανικών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Οι λαϊκιστές βλέπουν τους επαναλαμβανόμενους πολέμους επιλογής, συνήθως στη Μέση Ανατολή, ως αντιπαραγωγικούς. Οι συντηρητικοί, επίσης, που δεν τάσσονται υπέρ του Τραμπ, βλέπουν το Ιράν ως απειλή για τον κόσμο.
Καμία από τις δύο πλευρές δεν είναι πρόθυμη να ανεχθεί υποχωρήσεις. Αυτό θα μπορούσε να είναι η συνταγή για καταστροφή. Οι εμφύλιοι πόλεμοι είναι ιδιαίτερα άγριοι, και αυτοί που διεξάγονται για ιδανικά είναι ακόμη χειρότεροι.
Για να είναι επιτυχημένος, αυτό ακριβώς θα πρέπει να κάνει ο επόμενος Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος για την προεδρία. Να ενώσει τις δύο πλευρές. Οι λαϊκιστές μπορεί να έχουν το πάνω χέρι στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών, αλλά χρειάζονται ψήφους από μη υποστηρικτές του Τραμπ Ρεπουμπλικάνους για να κερδίσουν τις γενικές εκλογές. Οι Ρεπουμπλικανού που δεν είναι υποστηρικτές του Τραμπ θα μπορούσαν να κερδίσουν μια αναμέτρηση για το χρίσμα υπό τις κατάλληλες συνθήκες, αλλά πολλοί λαϊκιστές είναι πρώην Δημοκρατικοί και ανεξάρτητοι που ποτέ δεν συμπάθησαν τους μη υποστηρικτές του Τραμπ εξαρχής.
Ο υποψήφιος θα μπορούσε να προσπαθήσει να γεφυρώσει αυτό το χάσμα με μια καθαρά πολιτική διευθέτηση, διαιρώντας τη διαφορά στους δασμούς, τους φόρους, τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και την πληθώρα άλλων ζητημάτων που διχάζουν το κόμμα. Αλλά τα ημίμετρα μπορεί να είναι μια ακόμη χειρότερη προσέγγιση.
Αυτό σημαίνει ότι ο υποψήφιος του 2028, όταν αναδειχθεί, πρέπει να κάνει κάτι που κανένας Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος δεν έχει κάνει από την εποχή του Ρόναλντ Ρίγκαν: να βρει μια φιλοσοφία που ενώνει τις διαφορετικές παρατάξεις, με βάση τον κοινό στόχο. Τη νίκη στις εκλογές.
Του Henry Olsen, ανώτερου ερευνητή στο Κέντρο Ηθικής και Δημόσιας Πολιτικής
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
