Λίγο καιρό αφότου έγινα αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, ένας άγνωστος με σταμάτησε στο αεροδρόμιο για να μου εκφράσει την ευγνωμοσύνη του: «Σας ευχαριστώ για την υπηρεσία σας».
Του Θίοντορ Τζόνσον, αρθρογράφου της The Washington Post και απόστρατου αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ
Ήταν η πρώτη φορά που άκουγα αυτή τη φράση. Ήταν επίσης η πρώτη μου επαφή με την εμπιστοσύνη του κοινού που συνοδεύει τη στολή. Μόνο μία άλλη στιγμή έχει μείνει εξίσου έντονα χαραγμένη στη μνήμη μου. Λίγο πριν αποστρατευτώ, ένα μικρό κορίτσι σε ένα βενζινάδικο παρατήρησε τη στολή μου και η μητέρα του, βλέποντάς το, του είπε: «Είναι στον στρατό, αγάπη μου. Πες του: “Σ’ ευχαριστώ που υπηρετείς”». Το κορίτσι έκανε ό,τι του είπε η μητέρα του και στη συνέχεια πρόσθεσε: «Μου αρέσουν τα παπούτσια σας».
Στο αεροδρόμιο, τα λόγια ευγνωμοσύνης του άνδρα μού φάνηκαν σαν κάτι που δεν είχα ακόμη κερδίσει. Είχα μόλις συμπληρώσει λίγες εβδομάδες από την εκπαίδευσή μου και δεν είχα ακόμη αναλάβει υπηρεσία φυλακής, ούτε είχα αναπτυχθεί σε αποστολή, ή βιώσει μάχη. Όταν, όμως, συνάντησα το κορίτσι και τη μητέρα του, η στολή μου ήταν πια στολισμένη με μετάλλια που είχα κερδίσει σε αποστολές σε όλο τον κόσμο. Κι όμως, αυτό που μου έμεινε περισσότερο ήταν το κομπλιμέντο της για τα παπούτσια μου, που ήταν γυαλισμένα τόσο καλά ώστε έλαμπαν σαν γυαλί. Δεκαετίες νωρίτερα, οι εκπαιδευτές μας είχαν φροντίσει να μας διδάξουν με σχολαστικότητα την τέχνη του γυαλίσματος των δερμάτινων παπουτσιών και των ορειχάλκινων αγκράφων της ζώνης μας, υποβάλλοντάς μας σε εξαντλητική πίεση όταν δεν ανταποκρινόμασταν στα απαιτούμενα πρότυπα. Στο βενζινάδικο είχα περάσει και πάλι με επιτυχία την επιθεώρηση. Ήταν μια αναγνώριση όχι της θυσίας ή του ηρωισμού, αλλά των πεζών, καθημερινών πειθαρχιών που απαιτεί η στρατιωτική ζωή.
Φέτος, η Ημέρα των Βετεράνων έρχεται σε μια περίοδο βαθιάς πόλωσης, κατά την οποία η εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα και η δημόσια εμπιστοσύνη στον στρατό έχει υποχωρήσει. Ένας ασαφής και ανεπίλυτος πόλεμος με το Ιράν κάνει τη ζωή των Αμερικανών ακριβότερη και την καθημερινότητα όσων υπηρετούν πιο απρόβλεπτη. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ έχουν μετατρέψει τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων σε κομματικά εργαλεία και έχουν βάλει στο στόχαστρο βετεράνους που διαφωνούν με τις πολιτικές τους απόψεις. Η φράση «Σας ευχαριστούμε για την υπηρεσία σας» εξακολουθεί να ακούγεται παντού, αλλά το νόημά της υπονομεύεται από μια πολιτική ηγεσία που αντιμετωπίζει τη δημόσια ευγνωμοσύνη ως άδεια να θεωρεί τη στρατιωτική υπηρεσία δεδομένη.
Όσοι έχουν υπηρετήσει το έχουν αντιληφθεί. Έρευνα της οργάνωσης Common Defense, η οποία διεξήχθη τον Σεπτέμβριο μεταξύ εν ενεργεία στρατιωτικών, βετεράνων και των οικογενειών τους, διαπιστώνει ότι σχεδόν τέσσερις στους πέντε θεωρούν πως οι βετεράνοι και οι οικογένειές τους «εγκαταλείπονται από τους πολιτικούς και την κοινωνία». Πριν από έναν χρόνο, ο Τραμπ και ο Χέγκσεθ είχαν θετικά ποσοστά καθαρής αποδοχής μεταξύ των στρατιωτικών. Έκτοτε, και τα δύο έχουν περάσει σε αρνητικό έδαφος, σημειώνοντας πτώση κατά 19 και 22 ποσοστιαίες μονάδες αντίστοιχα. Τρεις στους πέντε εν ενεργεία στρατιωτικούς και το 73% των οικογενειών τους, δηλώνουν ότι η κυβέρνηση Τραμπ «βλάπτει την αντίληψη των πολιτών για τον στρατό».
Στην ομιλία του για την κατάσταση των Ενόπλων Δυνάμεων, τον Σεπτέμβριο, ο Χέγκσεθ δήλωσε: «Οι Αμερικανοί θέλουν να υπηρετούν όταν ηγούνται πατριώτες με πυγμή, όχι αδύναμοι και παράξενοι τύποι».
Ο Τραμπ δεν είναι άγνωστος σε αυτή τη νοοτροπία. Ξεκίνησε την πρώτη προεκλογική του εκστρατεία για την προεδρία, το 2015, χλευάζοντας τον πολιτικό του αντίπαλο, γερουσιαστή Τζον Μακέιν (Ρεπουμπλικανός, Αριζόνα), βετεράνο του πολέμου στο Βιετνάμ και αιχμάλωτο πολέμου. «Δεν είναι ήρωας πολέμου», είχε πει ο Τραμπ, προσθέτοντας: «Μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν αιχμαλωτίστηκαν». Σήμερα, περισσότεροι από τους μισούς εν ενεργεία στρατιωτικούς δηλώνουν ότι η πολιτικοποίηση των ενόπλων δυνάμεων αποτελεί τον κυριότερο λόγο για τον οποίο σκέφτονται να εγκαταλείψουν την υπηρεσία, ένας παράγοντας που υπερτερεί της αμοιβής, της οικογένειας ή του επιχειρησιακού φόρτου.
Το αποτέλεσμα είναι να μένει το κοινό με έναν στρατό που διοικείται από ανθρώπους χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, οι οποίοι στερούνται σεβασμού απέναντι σε εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους ή αιχμαλωτίστηκαν. Το παράδοξο που προκύπτει είναι ανησυχητικό: αυθόρμητοι έπαινοι στα λόγια, θεσμική αποσύνθεση στην πράξη.
Η ταύτιση της στρατιωτικής υπηρεσίας και των αποστολών που αναθέτει το έθνος με μια σταυροφορία πολιτισμικού πολέμου οδηγεί, επίσης, σε λανθασμένη εκτίμηση των προτιμήσεων των ίδιων των στρατιωτικών και των βετεράνων. Παρότι δημοσκόπηση του ερευνητικού κέντρου Pew αποκαλύπτει ότι η σύγκρουση με το Ιράν είναι εξαιρετικά αντιδημοφιλής μεταξύ των Αμερικανών, η έρευνα της Common Defense διαπιστώνει ότι μια οριακή πλειοψηφία των βετεράνων την υποστηρίζει. Οι ίδιοι, μαζί με την πλειοψηφία των εν ενεργεία στρατιωτικών, υποστηρίζουν επίσης την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων για την ασφάλεια των συνόρων και τα πλήγματα εναντίον σκαφών στην Καραϊβική που θεωρείται ότι εμπλέκονται στη διακίνηση ναρκωτικών. Ωστόσο, και οι δύο ομάδες διαφωνούν με τη μετονομασία του υπουργείου σε «Υπουργείο Πολέμου» και με την κατάργηση των εκδηλώσεων για τον Μήνα Μαύρης Ιστορίας. Οι εν ενεργεία στρατιωτικοί αντιτίθενται στην εμμονή του Χέγκσεθ με τους κανόνες εμφάνισης και περιποίησης, συμπεριλαμβανομένων των τιμωρητικών πολιτικών για τους ερεθισμούς από το ξύρισμα και των ελέγχων τεστοστερόνης.
Αυτές οι διακρίσεις ανάμεσα στις στρατιωτικές επιχειρήσεις και την εξωτερική εμφάνιση βοηθούν να εξηγηθεί το χάσμα ανάμεσα στον τρόπο με τον οποίο οι στρατιωτικοί και οι βετεράνοι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους και την πολιτική ηγεσία, και στον τρόπο με τον οποίο τους βλέπει η κοινή γνώμη.
Τελικά, κατάλαβα ότι η ευγνωμοσύνη του αγνώστου στο αεροδρόμιο δεν αφορούσε την υπομονή μου απέναντι στις κακουχίες της υπηρεσίας, αλλά το γεγονός ότι είχα επιλέξει εθελοντικά να αναλάβω μια τέτοια υποχρέωση, χωρίς να γνωρίζω τι θα μου ζητούσε το έθνος ούτε ποιους κινδύνους θα αντιμετώπιζα. Οι ευχαριστίες του αφορούσαν την προθυμία μου να σταθώ στην πρώτη γραμμή του πυρός, όχι την επιδοκιμασία κάποιας πολιτικής ή των ενεργειών του στρατού. Και το κοριτσάκι που θαύμασε τη λάμψη των παπουτσιών μου ήταν μια απόδειξη ότι τα μικρά πράγματα έχουν σημασία. Τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων, οι βετεράνοι και οι οικογένειές τους γνωρίζουν ότι ο στρατός είναι ένας τρόπος ζωής, μεγάλο μέρος του οποίου αποτελείται από αγγαρείες και καθημερινή εργασία που δεν προβάλλονται ποτέ δημόσια.
Πάνω απ’ όλα, η Ημέρα των Βετεράνων μάς υπενθυμίζει ότι το καθήκον μας είναι απέναντι σε ένα σύνολο θεμελιωδών αρχών, όχι απέναντι σε πολιτικούς ή στην επιδίωξη της δημόσιας αναγνώρισης. Αυτή η υπηρεσία υπονομεύεται όταν κομματικοί παράγοντες επικαλούνται το κύρος και την εκτίμηση που απολαμβάνει ο στρατός, ενώ ταυτόχρονα αδιαφορούν για την ανεξαρτησία του, τον επαγγελματισμό του και τη σχέση του με την κοινωνία. Αντίθετα, τιμάται όταν το έθνος αφιερώνει λίγο χρόνο για να μπει στη θέση εκείνων που φόρεσαν τη στολή, και απαιτεί από τους ηγέτες του την ίδια ακεραιότητα, πειθαρχία και προσήλωση στα πρότυπα που αναμένονται από όσους τη φορούν σήμερα.
Πηγή: skai.gr
Διαβάστε τις Ειδήσεις σήμερα και ενημερωθείτε για τα πρόσφατα νέα.
Ακολουθήστε το Skai.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
