Η ¨Συνέλευση υπεράσπισης του Πηλίου από την αιολική βιομηχανία¨ σε μια ιδιαίτερα εμπεριστατωμένη εισήγηση που παρουσίασε στην πρόσφατη Πανελλήνια Σπηλαιολογική Συνάντηση, έδωσε την πλήρη εικόνα της σημερινής κατάστασης στο Πήλιο και σε ολόκληρη την Μαγνησία:
90 ανεμογεννήτριες λειτουργούν ή προωθείται να εγκατασταθούν στις βουνοκορφές, εκ των οποίων οι 26 στο Νότιο Πήλιο. Σκεφτείτε, λοιπόν :26 ανεμογεννήτριες, ύψους έως και 180μ. στην κορυφογραμμή του Νότιου Πηλίου, παρά τις τεκμηριωμένες αντιδράσεις και αρνητικές γνωμοδοτήσεις, των τοπικών κοινωνιών, Περιφέρειας, Δήμου, Συλλόγων, Φορέων και μεμονωμένων πολιτών.
Δεν υπολογίζεται και καταστρατηγείται η πρόνοια της ίδιας της Πολιτείας για την προστασία του βουνού: το Πήλιο με σχετικές Υπουργικές Αποφάσεις, που ισχύουν εδώ και 50 χρόνια ,έχει χαρακτηριστεί (και ευλόγως) ως« τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους»(από το 1976), στοιχείο που αναγνωρίζεται στις ίδιες τις αδειοδοτήσεις που ενέκρινε η Αποκεντρωμένη Διοίκηση. Μάλιστα, το ίδιο το Περιφερειακό Χωροταξικό Πλαίσιο κατατάσσει την περιοχή ως ¨Τοπίο Εθνικής αξίας¨. Επομένως, έχουμε να κάνουμε στην περίπτωση αυτή με την ευθεία σύγκρουση των προβλέψεων μεταξύ των Ειδικών Χωροταξικών Πλαισίων του Τουρισμού, της Βιομηχανίας και των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.
Η έννοια του «Τοπίου» χρειάζεται μία ανάλυση : δεν αποτελεί δευτερεύον ή αισθητικό στοιχείο μόνον, γι΄ αυτό εξ΄ άλλου, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Τοπίου, την οποία έχει κυρώσει η Ελλάδα, επιβάλλει την συνεκτίμηση του τοπίου ως στοιχείο φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς στον Χωροταξικό Σχεδιασμό. Το τοπίο αποτελεί δημόσιο αγαθό, στοιχείο ταυτότητας και κοινωνικής συνοχής, παράγοντα πολιτιστικής συνέχειας και αναπτυξιακής προοπτικής. Περιλαμβάνει οικισμούς, ακτές, διαδρομές, νερά, αναβαθμίδες, ξερολιθιές, μονοπάτια, γεφύρια, πεζούλες, ευαίσθητα ορεινά οικοσυστήματα. Δεν είναι μόνον ότι ¨βλέπουμε¨, είναι ότι βιώνουμε. Οι συσωρευτικές επιπτώσεις από την επιδιωκόμενη εγκατάσταση τέτοιων μονάδων, απειλούν ευθέως και υποβαθμίζουν το Πηλιορείτικο τοπίο, ενώ αδιαφορούν για την φέρουσα ικανότητα της περιοχής. Ηχεί τραγική ειρωνεία όλο αυτό το σκηνικό , όταν την ίδια στιγμή στις κατευθύνσεις για την νέα Προγραμματική Περίοδο 2028-2035, αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα «η ενίσχυση της κλιματικής ανθεκτικότητας και της πρόληψης φυσικών κινδύνων με την κλιματική θωράκιση κρίσιμων υποδομών και την ενίσχυση της πρόληψης και διαχείρισης κινδύνων από πλημμύρες, πυρκαγιές, ξηρασία και ακραία καιρικά φαινόμενα».
Η υπόθεση της προστασίας του Πηλίου δεν θα λυθεί μόνο στις αίθουσες των Δικαστηρίων. Ο κρισιμότερος παράγοντας είναι η εμπλοκή εκείνων, τους οποίους αφορά η Χωρική και Πολιτιστική Ανθεκτικότητα μιας ιδιαίτερης περιοχής.
Εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί κάτι : δεν εννοούμε μόνο την ενεργοποίηση και αντίδραση των κατοίκων και ευρύτερα των πολιτών σε μια τέτοια προοπτική. Εννοούμε την εμπλοκή τους στην ανάδειξη του κοινωνικού κεφαλαίου της περιοχής. Εννοούμε την ένταξη ανθρώπων, νέων και παλαιοτέρων, σε μορφές Κοινωνικής Οικονομίας, που αναδεικνύουν μέσα από συμμετοχικά σχήματα την μνήμη, την παράδοση, τις τοπικές δεξιότητες, τη συλλογική ταυτότητα του Πηλίου. Τοπικές τέχνες, αρχιτεκτονική, μονοπάτια, γιορτές και πανηγύρια, τοπικά προϊόντα, χώροι συνάντησης, μπορούν να αποτελέσουν ζωντανούς πόρους προσαρμογής, να συνδυάσουν κοινωνική φροντίδα, ήπιο τουρισμό, περιβαλλοντική προστασία. Η περιοχή μπορεί να πρωταγωνιστήσει με την βοήθεια της Περιφερειακής και Τοπικής Αυτοδιοίκησης και φορέων επιχειρηματικότητας, στην γέννηση πολλαπλών μορφών συμμετοχής σε σχήματα Κοινωνικής οικονομίας, δίπλα και ενισχυτικά στην ιδιωτική και δημόσια δράση. Αυτό είναι το μήνυμα και μία πρόταση ανάπτυξης , με έναυσμα την σχεδιαζόμενη αντίδραση της τοπικής κοινωνίας στις επιδιώξεις μετατροπής ενός Τόπου Εθνικής σημασίας σε Βιομηχανικό Πάρκο αλλοίωσης της ταυτότητάς του.
Ένα συγκρότημα Σχέδιο συμμετοχικής Ανάπτυξης, αυτό είναι που απαιτείται να μας απασχολήσει όλους από σήμερα, όσοι έχουμε ορατή μπροστά μας την πραγματική πρόκληση και όχι μόνο την απειλή. Ας μετατρέψουμε την απειλή σε ευκαιρία.
