Την ώρα που η δημόσια συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από τα «έξυπνα γυαλιά» του κ. Γεωργιάδη, στη Βουλή συζητούνταν το νομοσχέδιο που ανοίγει τον δρόμο για την εμπορευματοποίηση του νερού και απομακρύνει την διαχείρισή του από τις τοπικές κοινωνίες. Αυτό υπογράμμισε στην ομιλία του ο Βουλευτής Μαγνησίας Αλ. Μεϊκόπουλος, τονίζοντας ότι «υπάρχουν ορισμένα πράγματα που μια δημοκρατική Πολιτεία δεν τα παζαρεύει. Ένα από αυτά είναι το δικαίωμα στο νερό».
Όπως επισήμανε, η κυβέρνηση δεν χρησιμοποιεί τις λέξεις «ιδιωτικοποίηση» και «εμπορευματοποίηση». Μιλά για «μεταρρύθμιση» και «οικονομίες κλίμακας». Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι η κυβέρνηση βάζει ανάμεσα στη βρύση του πολίτη και στο νερό τον μέτοχο.
Με το νομοσχέδιο, υπηρεσίες ύδρευσης, αποχέτευσης και άρδευσης μεταφέρονται υποχρεωτικά στην ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ. Μαζί τους μεταφέρονται δίκτυα, γεωτρήσεις, δεξαμενές, αντλιοστάσια και άλλες υποδομές που κατασκευάστηκαν επί δεκαετίες με δημόσιους, ευρωπαϊκούς και δημοτικούς πόρους.
Την ίδια ώρα, το νομοσχέδιο δεν περιλαμβάνει σαφή εγγύηση ότι δεν θα αυξηθούν οι λογαριασμοί. Δεν προβλέπει ανώτατο όριο αυξήσεων, δεν προστατεύει επαρκώς το αγροτικό νερό και δεν διασφαλίζει ότι το κόστος του δανεισμού και των επενδύσεων δεν θα μεταφερθεί στα νοικοκυριά, στους αγρότες και στις μικρές επιχειρήσεις. Παράλληλα, παραμένει ο κίνδυνος διακοπής της υδροδότησης ακόμη και για μικρές οφειλές.
Ο Βουλευτής στάθηκε ιδιαίτερα στην απώλεια του τοπικού ελέγχου. Οι αποφάσεις για επισκευές, επεκτάσεις και νέα έργα απομακρύνονται από τους δήμους και μεταφέρονται σε διοικητικά συμβούλια, τα οποία θα εξετάζουν και την οικονομική απόδοση κάθε παρέμβασης. «Ένα απομακρυσμένο χωριό μπορεί να μην είναι κερδοφόρο. Έχει, όμως, ακριβώς το ίδιο δικαίωμα σε ασφαλές και προσιτό νερό», τόνισε.
Και ενώ η Ελλάδα κινείται προς τη συγκέντρωση και την εμπορευματοποίηση, μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις ακολούθησαν την αντίστροφη πορεία. Το Παρίσι επανέφερε το νερό σε δημόσια διαχείριση και μείωσε την τιμή του, ενώ το Βερολίνο ανέκτησε τον δημόσιο έλεγχο μετά τις αντιδράσεις για τις αυξήσεις και τις αδιαφανείς συμφωνίες με ιδιώτες.
«Η ευρωπαϊκή εμπειρία αποδεικνύει ότι η διαχείριση του νερού με όρους αγοράς δεν εγγυάται ούτε χαμηλότερες τιμές ούτε καλύτερη ποιότητα νερού. Οι ΔΕΥΑ έχουν προβλήματα. Η λύση, όμως, δεν είναι να τους αφαιρεθούν οι αρμοδιότητες και οι υποδομές ούτε να παραδοθεί η διαχείριση του νερού σε εταιρείες που υπηρετούν την απόδοση των μετόχων τους. Οι ΔΕΥΑ χρειάζονται στήριξη, χρηματοδότηση, στελέχωση, όχι κατάργηση και εμπορευματοποίηση του νερού.
Το νομοσχέδιο Παπασταύρου δεν αποτελεί ολοκληρωμένη πολιτική για το νερό. Είναι μια λευκή επιταγή, την οποία κινδυνεύουν να πληρώσουν τα νοικοκυριά, οι αγρότες και οι μικρές επιχειρήσεις», κατέληξε ο Βουλευτής.
