Οκτώ χρόνια. Αυτή ήταν η ποινή για τον άνθρωπο που αφαίρεσε τη ζωή του Γιώργου.
Ένας άνθρωπος δολοφονήθηκε.
Μια ζωή τελείωσε.
Ένας πατέρας δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ στο παιδί του.
Μια οικογένεια καταδικάστηκε να ζει για πάντα με μια απώλεια που δεν διορθώνεται.
Και η απάντηση της Δικαιοσύνης ήταν: «Οκτώ χρόνια».
Με ελαφρυντικά. Με μια δεύτερη ευκαιρία.
Αλλά δεύτερη ευκαιρία για ποιον;
Γιατί ο Γιώργος δεν θα έχει δεύτερη ευκαιρία.
Δεν θα ξανανοίξει την πόρτα του σπιτιού του.
Δεν θα αγκαλιάσει ξανά το παιδί του.
Δεν θα γελάσει ξανά μαζί του.
Δεν θα μεγαλώσει μαζί του.
Δεν θα ζήσει τα χρόνια που του ανήκαν.
Πόσα χρόνια αξίζει άραγε μια ανθρώπινη ζωή;
Πόσα χρόνια αξίζει ένας πατέρας;
Πόσα χρόνια αξίζουν όλα εκείνα τα χρόνια που ένα παιδί δεν θα ζήσει ποτέ μαζί με τον πατέρα του;
Δεν υπάρχει αριθμός που να μπορεί να απαντήσει.
Υπάρχουν όμως αποφάσεις που αφήνουν πίσω τους ένα βαθύ και αβάσταχτο αίσθημα αδικίας.
Και αυτή η απόφαση, για εμάς που χάσαμε τον Γιώργο, είναι ακριβώς αυτό.
Δεν ζητήσαμε εκδίκηση. Ζητήσαμε δικαιοσύνη.
Και δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε πώς είναι δυνατόν μια τόσο βίαιη απώλεια να μεταφράζεται τελικά σε μια ποινή που μοιάζει τόσο μικρή μπροστά σε μια ζωή που χάθηκε για πάντα.
Ο άνθρωπος που έφυγε δεν θα έχει δεύτερη ευκαιρία.
Ο άνθρωπος που σκότωσε, όμως, θα έχει χρόνο.
Χρόνο που ο Γιώργος δεν θα έχει ποτέ ξανά.
Εμείς δεν θα έχουμε «οκτώ χρόνια» χωρίς τον Γιώργο.
Θα έχουμε μια ολόκληρη ζωή χωρίς εκείνον.
Και αυτή είναι η διαφορά που ίσως δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε καμία δικαστική απόφαση.
Σεβόμαστε τους θεσμούς.
Σεβόμαστε τη Δικαιοσύνη.
Αλλά δικαιούμαστε να ρωτήσουμε: η Δικαιοσύνη σέβεται τη ζωή που χάθηκε;
Πώς μπορεί το κράτος να αντιλαμβάνεται ως τόσο βαριά την απώλεια μιας ζωής όταν πρόκειται για ένα ζώο, και να επιδίδει ποινή φυλάκισης 10 έτη ενώ την ίδια στιγμή η αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής να καταλήγει σε μια ποινή οκτώ ετών;
Ποια είναι τελικά η αξία της ανθρώπινης ζωής;
Ο Γιώργος ήταν 50 χρόνων.
Ήταν πατέρας ενός παιδιού.
Ήταν γιος μιας μάνας και ενός πατέρα.
Ήταν άνθρωπος με όνειρα, σχέδια, ανθρώπους που τον αγαπούσαν και δικαίωμα να συνεχίσει να ζει.
Ήταν ένας άνθρωπος που είχε δικαίωμα στη ζωή.
Και αυτό το δικαίωμα του το αφαίρεσαν.
Τα οκτώ χρόνια δεν μπορούν να χωρέσουν μια ζωή.
Καλή μετάνοια στον ένοχο και στον φίλο – συνοδό – του, που αθωώθηκε λόγω αμφιβολιών και έλλειψης αποδείξεων.
Ο χρόνος θα δείξει αν αυτή η απόφαση θα μπορέσει ποτέ να δικαιώσει, έστω και στο ελάχιστο, το αίσθημα αδικίας που αφήνει πίσω της.
Γιατί τελικά, πάνω από κάθε ανθρώπινη κρίση,
δίκαιος Κριτής είναι μόνο ο Θεός.
Από την οικογένεια του Γεωργίου Τσιτόγλου
