Σε μεταβατική φάση βρίσκεται η ηθοποιός Κωνσταντίνα Μιχαήλ, η οποία αναφέρθηκε στην απώλεια του πατέρα της, αλλά και στις δύσκολες καταστάσεις των τελευταίων χρόνων.
Όπως αναφέρει η ηθοποιός Κωνσταντίνα Μιχαήλ μιλώντας στα Παραπολιτικά αυτές οι καταστάσεις την ανάγκασαν να αναπροσαρµοστεί και να ξαναβρεί τον εαυτό της.
Η φετινή σεζόν τη βρίσκει να συνεχίζει την επιτυχηµένη κωµωδία «Μπαµπάδες µε ρούµι». Παράλληλα, επιλέγει να επενδύσει στον εαυτό της: Θέλει να µάθει µια ξένη γλώσσα, να επιστρέψει πιο πειθαρχηµένα στον διαλογισµό, να συνεχίσει τη σωστή διατροφή, την άσκηση και τον χορό.
«Έχω γίνει καλύτερη ηθοποιός, µε προσεγγίζουν πιο ώριµοι σκηνοθέτες και συγγραφείς για πιο ώριµους ρόλους, για πιο “µεστωµένους”, για πιο “ψωµωµένους”. ∆εν έχω τις ανάλαφρες νοικοκυρές ή τις χαριτωµένες νεαρές, που είναι πρώτο επίπεδο που έκανα, είτε στην τηλεόραση είτε σε κοµµωτήριο», δηλώνει η Κωνσταντίνα Μιχαήλ.
Παράλληλα, µιλά ανοιχτά για την ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος µε τον οποίο γράφονται οι γυναικείοι ρόλοι στην Ελλάδα. Μια γυναίκα µεγαλύτερης ηλικίας δεν είναι υποχρεωτικά µητέρα, σύζυγος ή συµπληρωµατικός χαρακτήρας. Μπορεί να είναι αυτεξούσια, επαγγελµατίας, φίλη, ερωτευµένη, µοναχική, δυνατή ή ευάλωτη. Η ίδια, επειδή δεν επέλεξε την οικογένεια και τα παιδιά ως αποστολή της, αισθάνεται ότι µπορεί να εκπροσωπήσει και άλλες γυναίκες που ακολουθούν διαφορετικές διαδροµές.
Στον έρωτα, πάντως, παραδέχεται πως συχνά αποσυντονιζόταν. Εχει ερωτευτεί πολλές φορές, αλλά σήµερα προτιµά να είναι καλά µε τον εαυτό της και τους φίλους της παρά να διατηρεί µια σχέση µόνο και µόνο για να υπάρχει. Παρ’ όλα αυτά, ελπίζει σε µια όµορφη, ώριµη σχέση.
Από την τηλεόραση, ιδιαίτερη θέση έχει η «Εθνική Ελλάδος», όπου υποδύθηκε µια γυναίκα µε σύζυγο φασίστα και ένα παιδί που ακολουθούσε τα βήµατά του. Ηταν ένας ρόλος που την έφερε αντιµέτωπη µε τον φόβο της για τον φασισµό και το «σκοτάδι της ψυχής». Η προσωπική της διαδροµή δείχνει ότι η µεταµόρφωση δεν αφορά µόνο τη σκηνή. Είναι ένας τρόπος ζωής: να αφήνει πίσω ό,τι τη βαραίνει, να κρατά όσα την εξελίσσουν και να επιστρέφει κάθε φορά στην Τέχνη µε περισσότερη ελευθερία, αυτογνωσία και διάθεση για επικοινωνία µε το κοινό και µε τον εαυτό της.
