Ο Γιώργος Καλαμίτσης σχολιάζει τον θάνατο της 19χρονης Μυρτώς στο Αργοστόλι, καταγγέλλοντας κοινωνικό στιγματισμό και έλλειψη ενημέρωσης για τα ναρκωτικά.
Για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία τον θάνατο της 19χρονης Μυρτώς σχολιάζει με ιδιαίτερα κριτικό και δηκτικό τρόπο ένα από τα πλέον δυναμικά, παλαιά και αξιοπρεπή στελέχη του κινήματος των ασθενών στη χώρα μας, ο γενικός διευθυντής του Συλλόγου Ασθενών Ήπατος Ελλάδας «Προμηθέας», ο Γιώργος Καλαμίτσης.
Τι αναφέρει στη δηκτική ανάρτησή του ο γενικός διευθυντής του Συλλόγου Ασθενών Ήπατος Ελλάδας «Προμηθέας»
Στο δρόμο τον οποίο έχει χαράξει, χρόνια τώρα, στο πλευρό των ασθενών ήπατος, αλλά και των ασθενών χρηστών ναρκωτικών, στο δρόμο της διεκδίκησης των δικαιωμάτων των ασθενών κάθε κατηγορίας και ως αιχμηρός πολέμιος του κοινωνικού στίγματος, το οποίο ταλαιπωρεί και βασανίζει ακόμη την ελληνική κοινωνία, ο Γιώργος Καλαμίτσης αναφέρει σε σχετική ανάρτησή του στο Facebook:
«Μια 19χρονη κοπέλα έχασε τη ζωή της στο Αργοστόλι μετά από χρήση κοκαΐνης. Και για ακόμη μία φορά, ο δημόσιος λόγος θυμίζει βόθρο.
Σχόλια για την εμφάνισή της. Υπονοούμενα για τον χαρακτήρα της. Ευθύνες στην οικογένειά της για την ”ανατροφή”. Με απόλυτη σιγουριά, κάποιοι κρίνουν την ηθική της, θεωρούν ότι ξέρουν τον αξιακό της κώδικα και -κυρίως- πιστεύουν ότι οι ίδιοι είναι ”διαφορετικοί”.
Η κοκαΐνη σήμερα δεν είναι ”ναρκωτικό των πλουσίων”. Είναι πιο προσβάσιμη από ποτέ και δεν αφορά πια μια ”κλειστή” ομάδα. Πλέον, χρήση κάνουν μικροί και μεγάλοι, από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Με 50€ μπορεί κάποιος να κάνει χρήση όλη τη νύχτα. Η ανάλυση λυμάτων στην Αττική το δείχνει ξεκάθαρα.
Τα δεδομένα, όμως, λένε κάτι άλλο.»
Η κοκαΐνη ως νέα κοινωνική κανονικότητα
Και συνεχίζει: «Και αυτό σημαίνει κάτι πολύ απλό. Χιλιάδες άνθρωποι πειραματίζονται με την κοκαΐνη κάθε μέρα. Άνθρωποι με ανώτατη μόρφωση, στελέχη εταιρειών, επιχειρηματίες, εργαζόμενοι στην εστίαση, γιατροί, δικηγόροι, ταξιτζήδες, δάσκαλοι, φοιτητές. Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας.
Καθημερινά, κλείνονται σε σπίτια, μπαρ και δωμάτια ξενοδοχείων για χρήση. Δεν έχουν το ”προφίλ” που είχαμε στο μυαλό μας για τον χρήστη της Ομόνοιας. Δεν μιλάμε πια για περιθώριο. Μιλάμε για κανονικότητα.
Η κοπέλα δεν σκοτώθηκε από την εμφάνισή της, ούτε από την παιδεία της. Τη σκότωσε η χρήση κοκαΐνης και η έλλειψη ενημέρωσης.
Και σε πολλές τέτοιες περιπτώσεις, μια ζωή θα μπορούσε να είχε σωθεί. Αν υπήρχε αυτή η ενημέρωση. Αν οι άνθρωποι γύρω ήξεραν τι να κάνουν σε μια υπερδοσολογία. Αν καλούσαν άμεσα βοήθεια, χωρίς φόβο. Αλλά δεν ξέρουν. Και δεν φταίνε μόνο αυτοί.
Αυτή η γνώση δεν έχει δοθεί. Είναι συλλογική και θεσμική αποτυχία.
Κι όμως, αντί να δούμε αυτό, επιλέγουμε να στοχοποιήσουμε το θύμα. Να σχολιάσουμε το σώμα της, να φανταστούμε τη ζωή της, να κρίνουμε την οικογένειά της. Έτσι δεν βλέπουμε το πραγματικό πρόβλημα. Και αν δεν το δούμε, δεν θα το αντιμετωπίσουμε ποτέ.»
