Οι πόλεις που ψηφίστηκαν ως οι καλύτερες στον κόσμο για περπάτημα -Οι πιο φιλικές πόλεις για πεζούς

Το πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η αξιολόγηση δεν βασίζεται σε θεωρητικά μοντέλα, αλλά στην εμπειρία των ίδιων των κατοίκων τους.

Σε μια περίοδο όπου οι πόλεις επανασχεδιάζονται με όρους βιωσιμότητας, ποιότητας ζωής και καθημερινής λειτουργικότητας, η πεζή μετακίνηση μετατρέπεται σε βασικό δείκτη ευημερίας. Αυτό επιβεβαιώνει και η ετήσια έρευνα του Time Out, η οποία για τη δέκατη επετειακή της έκδοση συγκέντρωσε τις απόψεις 24.000 κατοίκων από μητροπόλεις σε όλο τον κόσμο, επιχειρώντας να αποτυπώσει πόσο εύκολο είναι να ανακαλύψει κανείς μια πόλη απλώς περπατώντας.

Η έρευνα, που εξετάζει παραμέτρους από τη νυχτερινή ζωή και το φαγητό του δρόμου έως τις μετακινήσεις και τις κοινωνικές συνήθειες, καταλήγει σε μια λίστα που αποτυπώνει όχι μόνο τις πιο λειτουργικές πόλεις, αλλά και εκείνες που έχουν καταφέρει να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με τον δημόσιο χώρο. Η συνολική κατάταξη για το 2026 ανέδειξε τη Μελβούρνη ως την καλύτερη πόλη παγκοσμίως, ωστόσο το ενδιαφέρον στρέφεται σε μια επιμέρους διάσταση: ποιες πόλεις θεωρούνται από τους ίδιους τους κατοίκους τους οι πιο «περπατήσιμες».

Σεούλ και Εδιμβούργο ισοβαθμούν

Στην κορυφή της λίστας βρίσκονται ισοβαθμώντας η Σεούλ και το Εδιμβούργο, με ποσοστό αποδοχής 93%. Η πρωτεύουσα της Νότιας Κορέας αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς μια τεράστια μητρόπολη μπορεί να παραμείνει προσβάσιμη σε επίπεδο πεζού. Παρά το μέγεθος και την πυκνότητά της, η πόλη θεωρείται εξαιρετικά ασφαλής για περπάτημα, ενώ συνοικίες όπως η Μιονγκντόνγκ, η Ινσατόνγκ και η Χονγκντέ προσφέρονται για εξερεύνηση χωρίς τη χρήση μεταφορικών μέσων.

Σημαντικό ρόλο παίζουν και παρεμβάσεις όπως το Seoullo 7017, ένας υπερυψωμένος πεζόδρομος-κήπος μήκους άνω του ενός χιλιομέτρου, που μεταμόρφωσε έναν παλιό αυτοκινητόδρομο σε πράσινο διάδρομο με δεκάδες χιλιάδες φυτά. Παράλληλα, το ρέμα Cheonggyecheon στο κέντρο της πόλης λειτουργεί ως φυσικός άξονας σύνδεσης βασικών σημείων, από αγορές μέχρι ιστορικά μνημεία.

Στην περίπτωση του Εδιμβούργου, η εμπειρία του περπατήματος συνδέεται άμεσα με τη γεωγραφία και την ιστορικότητα της πόλης. Παρά τους λόφους και τα λιθόστρωτα, η σκωτσέζικη πρωτεύουσα προσφέρει μια εξαιρετικά συμπαγή διάταξη, όπου βασικά αξιοθέατα όπως το Κάστρο του Εδιμβούργου, η Παλιά Πόλη και ο λόφος Calton βρίσκονται σε απόσταση λίγων λεπτών.

Η ανάβαση στο Arthur’s Seat, το ανενεργό ηφαίστειο που δεσπόζει στην πόλη, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η ίδια η περιήγηση μετατρέπεται σε εμπειρία. Δεν είναι τυχαίο ότι η λειτουργία φεστιβάλ όπως το Fringe βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη δυνατότητα μετακίνησης από χώρο σε χώρο με τα πόδια.

Στην τρίτη θέση συναντά κανείς τη Nέα Υόρκη, με ποσοστό 91%. Παρά το χάος, την πυκνότητα και την ένταση που χαρακτηρίζουν το Μανχάταν, το αυστηρό πλέγμα δρόμων που σχεδιάστηκε τον 19ο αιώνα καθιστά την πόλη ιδιαίτερα εύκολη στην πλοήγηση.

Το γεγονός ότι 20 οικοδομικά τετράγωνα αντιστοιχούν περίπου σε ένα μίλι, καθώς και η λειτουργία της Πέμπτης Λεωφόρου ως βασικού άξονα διαχωρισμού, δημιουργούν ένα σύστημα που ευνοεί την πεζή μετακίνηση. Αντίστοιχα, περιοχές του Μπρούκλιν όπως το DUMBO και το Williamsburg ενισχύουν αυτή την εμπειρία, με τον πεζόδρομο της Γέφυρας του Μπρούκλιν να λειτουργεί ως εμβληματικός σύνδεσμος.

Στην Ευρώπη, η Κοπεγχάγη καταγράφει ποσοστό 90%, επιβεβαιώνοντας τη φήμη της ως πρότυπο αστικού σχεδιασμού. Η επίπεδη μορφολογία, η ασφάλεια και η σαφής οριοθέτηση πεζοδρομίων και ζωνών κυκλοφορίας συνθέτουν ένα περιβάλλον φιλικό προς τον πεζό.

Η Strøget, ένας από τους μεγαλύτερους πεζόδρομους της ηπείρου, λειτουργεί ως βασικός εμπορικός και κοινωνικός άξονας, συνδέοντας πλατείες και ιστορικά σημεία σε ένα ενιαίο δίκτυο χωρίς αυτοκίνητα.

Αντίστοιχα, το Όσλο (89%) αποτελεί παράδειγμα πολιτικής επιλογής. Μέσα από το πρόγραμμα Car-Free Livability, η νορβηγική πρωτεύουσα έχει περιορίσει δραστικά την παρουσία αυτοκινήτων στο κέντρο της, αφαιρώντας θέσεις στάθμευσης και ενισχύοντας τις ποδηλατικές και πεζές διαδρομές.

Η μετατροπή του ιστορικού κέντρου σε σχεδόν πλήρως πεζοδρομημένη ζώνη δεν αποτελεί απλώς πολεοδομική παρέμβαση, αλλά αλλαγή φιλοσοφίας.

Η Στοκχόλμη (88%) συνδυάζει γεωγραφική πολυπλοκότητα με λειτουργική ευκολία. Χτισμένη σε 14 νησιά, η πόλη βασίζεται σε ένα δίκτυο γεφυρών και διαδρομών που καθιστούν την πρόσβαση άμεση, ενώ η έννοια της «πόλης των 15 λεπτών» εφαρμόζεται στην πράξη για την πλειονότητα των κατοίκων.

Στο ίδιο ποσοστό βρίσκεται και το Παρίσι, όπου οι πολιτικές της πρώην δημάρχου Anne Hidalgo έχουν μειώσει δραστικά την κυκλοφορία αυτοκινήτων, μετατρέποντας το κέντρο σε χώρο προτεραιότητας για πεζούς και ποδηλάτες, με εκατοντάδες «σχολικούς δρόμους» και ενίσχυση των δημόσιων χώρων.

Εκτός Ευρώπης, η Σιγκαπούρη (86%) ξεχωρίζει για τις υποδομές της, με καλυμμένους πεζοδρόμους που προστατεύουν από τις ακραίες καιρικές συνθήκες, συνεχίζοντας μια αρχιτεκτονική παράδοση της νοτιοανατολικής Ασίας. Το Ελσίνκι (85%) και η Kρακοβία (83%) συμπληρώνουν την πρώτη δεκάδα, με κοινό παρονομαστή τον περιορισμό της κυκλοφορίας και τη διατήρηση ιστορικών κέντρων φιλικών προς τον πεζό.

Πέρα από τις πρώτες θέσεις, η λίστα περιλαμβάνει πόλεις όπως η Ρίγα, η Βιέννη, το Άμστερνταμ και η Ζυρίχη, επιβεβαιώνοντας ότι η τάση δεν περιορίζεται σε μία γεωγραφική ζώνη αλλά αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο. Ωστόσο, το πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η αξιολόγηση δεν βασίζεται σε θεωρητικά μοντέλα, αλλά στην εμπειρία των ίδιων των κατοίκων, οι οποίοι καλούνται να απαντήσουν σε ένα απλό ερώτημα: πόσο εύκολα ζεις την πόλη σου με τα πόδια;