Έχετε ακούσει ποτέ για τις «γάτες του Χέμινγουεϊ»; Πρόκειται για γάτες που έχουν πολυδακτυλία, ένα κληρονομικό χαρακτηριστικό που τις κάνει να μοιάζουν σαν να φορούν γάντια.
- Η ιστορία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1930, όταν ένας καπετάνιος χάρισε στον Χέμινγουεϊ μια πολυδάκτυλη γάτα. Οι ναυτικοί εκτιμούσαν ιδιαίτερα αυτές τις γάτες, θεωρώντας ότι είχαν καλύτερη ισορροπία και ήταν άριστοι κυνηγοί στα πλοία.
- Η πολυδακτυλία είναι ένα κυρίαρχο γενετικό χαρακτηριστικό που φέρουν όλες οι γάτες του κτήματος. Ακόμη και όσες δεν έχουν εμφανή επιπλέον δάχτυλα, μπορούν να γεννήσουν απογόνους που διαθέτουν αυτή την ιδιαιτερότητα, διαιωνίζοντας την κληρονομιά.
- Σήμερα οι γάτες αποτελούν την κύρια ατραξιόν του μουσείου, κυκλοφορώντας ελεύθερα στους χώρους και φέροντας ονόματα διασήμων. Το προσωπικό και ένας κτηνίατρος εξασφαλίζουν την υποδειγματική φροντίδα τους, ενώ υπάρχει και ειδικό νεκροταφείο γι’ αυτές.
- Ο φωτογράφος Χένρι Χάργκριβς πραγματοποίησε ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στις γάτες, έχοντας μόλις μία ώρα στη διάθεσή του. Για να τις φωτογραφίσει, χρησιμοποίησε τεχνάσματα προκειμένου να τους αποσπάσει την προσοχή, παρά την αλλεργία του.
Κανονικά οι γάτες έχουν συνολικά δεκαοχτώ δάχτυλα, όμως οι γάτες του Χέμινγουεϊ μπορεί να έχουν έως και εννέα δάχτυλα σε κάθε πατούσα.
Σήμερα, το πρώην σπίτι του Χέμινγουεϊ στο Κι Γουέστ της Φλόριντα έχει μετατραπεί σε κάτι σαν «βασίλειο» των πολυδάκτυλων γατών, καθώς περισσότερες από 50 γάτες με επιπλέον δάχτυλα περιφέρονται στον χώρο. Φυσικά, στην καθομιλουμένη αποκαλούνται συχνά «γάτες του Χέμινγουεϊ».
Η απαρχή ενός θρύλου από τη θάλασσα
Η ιστορία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1930, όταν ένας καπετάνιος πλοίου χάρισε στον νομπελίστα συγγραφέα μια λευκή πολυδάκτυλη γατούλα με το όνομα Snow White, δηλαδή Χιονάτη.
Οι ναυτικοί της εποχής έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση για αυτά τα αιλουροειδή, καθώς πίστευαν ότι τα φαρδιά τους πέλματα προσέφεραν ιδανική ισορροπία στα κύματα και τις μετέτρεπαν σε κορυφαίους κυνηγούς τρωκτικών στα πλοία. Μετά τον θάνατο του δημιουργού το 1961, η κατοικία του μετατράπηκε σε μουσείο, διατηρώντας μέχρι σήμερα μια ζωντανή κληρονομιά περίπου πενήντα έως εξήντα γατών, εκ των οποίων πολλές αποτελούν απευθείας απογόνους εκείνου του πρώτου δώρου.
Το μυστικό των πολλών δαχτύλων και η γενετική
Ενώ μια συνηθισμένη γάτα διαθέτει δεκαοκτώ δάχτυλα, κατανεμημένα σε πέντε στα μπροστινά και τέσσερα στα πίσω πόδια, οι συγκεκριμένες εμφανίζουν συχνά έξι ή επτά δάχτυλα ανά πόδι. Αυτή η ιδιαιτερότητα εντοπίζεται συνήθως στην εσωτερική πλευρά της πατούσας, δίνοντας την εντύπωση ότι το ζώο φοράει ένα μικρό ανθρώπινο γάντι με αντίχειρα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αν και δεν έχουν όλες οι γάτες του κτήματος εμφανή τα επιπλέον δάχτυλα, το εκατό τοις εκατό του πληθυσμού φέρει το υπεύθυνο γονίδιο στο DNA του, με αποτέλεσμα ακόμη και οι γάτες με φυσιολογικές πατούσες να μπορούν να γεννήσουν πολυδάκτυλα μικρά.
Καθημερινότητα με άρωμα διασημότητας
Στις μέρες μας, οι τετράποδοι κάτοικοι απολαμβάνουν απόλυτη ελευθερία σε όλο το ιστορικό κτήμα, αποτελώντας την κυριότερη τουριστική ατραξιόν της περιοχής. Κυκλοφορούν ελεύθερα στους κήπους, κοιμούνται στα αυθεντικά έπιπλα και το γραφείο του συγγραφέα, ενώ συνεχίζουν μια παράδοση που ξεκίνησε ο ίδιος, να φέρουν ονόματα διάσημων προσωπικοτήτων όπως ο Μαρκ Τουέιν και η Όντρεϊ Χέπμπορν.
Η φροντίδα τους είναι υποδειγματική, καθώς το μουσείο του Έρνεστ Χέμινγουεϊ απασχολεί μόνιμο προσωπικό και κτηνίατρο για την καθημερινή τους επίβλεψη, ενώ στον κήπο υπάρχει ακόμη και ένα ειδικό νεκροταφείο γατών με αναγραφόμενες ταφόπλακες για την τιμή των προηγούμενων γενεών.
Μια ώρα με τις θρυλικές γάτες του Χέμινγουεϊ
Πρόσφατα, ο γεννημένος στη Νέα Ζηλανδία φωτογράφος Χένρι Χάργκριβς κατάφερε να αποκτήσει πρόσβαση στο σπίτι του Χέμινγουεϊ, προκειμένου να ολοκληρώσει ένα φωτογραφικό πρότζεκτ αφιερωμένο στις χαριτωμένες εξάδακτυλες γάτες.
Ο Χάργκριβς μιλώντας στο catster, εξήγησε ότι η ιδέα για το πρότζεκτ γεννήθηκε όταν επισκέφθηκε το μουσείο και είδε τις γάτες να περιφέρονται μέσα στο σπίτι. Η ιστορία τους τού κίνησε το ενδιαφέρον και θέλησε να τις φωτογραφίσει με τρόπο που να αποτυπώνει αυτή την ιδιαίτερη κληρονομιά.
Όπως παραδέχθηκε, όταν φωτογραφίζεις ζώα, μεγάλο μέρος της διαδικασίας εξαρτάται από την τύχη. Κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης είχε τη βοήθεια ενός ανθρώπου που φρόντιζε τις γάτες. Αν και οι επισκέπτες συνήθως δεν επιτρέπεται να τις σηκώνουν, ο Χάργκριβς κατάφερε ακόμη και να ποζάρει για μια φωτογραφία με μία από αυτές, που ονομαζόταν Winston Churchill.
Για να τις κρατήσει ακίνητες μπροστά στον φακό, επιστράτευσε αστείες φωνές και γκριμάτσες, ενώ ο φροντιστής χρησιμοποιούσε και παιχνίδια για να τραβά την προσοχή τους.
Ο φωτογράφος αποκάλυψε επίσης ότι δεν είχε σχεδιάσει κάποιον συγκεκριμένο συνδυασμό ανάμεσα στο χρώμα κάθε γάτας, την προσωπικότητάς της και στο φόντο της φωτογραφίας. Είχε μόλις μία ώρα στη διάθεσή του για να ολοκληρώσει τη φωτογράφιση και, όπως είπε, δεν υπήρχε χρόνος για τέτοιες αναλύσεις.
Από τις γάτες που φωτογράφισε, ξεχώρισε ιδιαίτερα τις μεγαλύτερες σε ηλικία, επειδή ήταν πιο απρόβλεπτες. Μάλιστα, ήθελε πολύ να φωτογραφίσει τη γάτα που ονομαζόταν Ελίζαμπεθ Τέιλορ, όμως εκείνη, όπως είπε χαριτολογώντας, «δεν είχε καμία διάθεση να συνεργαστεί».
Ο Χάργκριβς παρατήρησε ακόμη ότι οι προσωπικότητες των γατών μοιάζουν σε αρκετές περιπτώσεις να ταιριάζουν με τα ονόματα διάσημων ανθρώπων που τους έχουν δοθεί, αν και παραδέχθηκε ότι αυτό ίσως να είναι απλώς μια ανθρώπινη προβολή.
Η ειρωνία; Ο Χάργκριβς έχει ελαφριά αλλεργία σε αυτές και, κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης, τα μάτια του πρήστηκαν έντονα, με τα συμπτώματα να χρειάζονται δύο ημέρες για να υποχωρήσουν.
