Ο ΟΦΗ δείχνει τον δρόμο του πως μπορεί να μετουσιωθεί η θεωρία του να… δικαιούται κανείς κούπα πέρα από τους «μεγάλους» σε πράξη, στην ελληνική πραγματικότητα.
Δεν είναι και πολύ μακριά οι εποχές που στο ελληνικό ποδόσφαιρο, λες και ήταν απαγορευτικό να ονειρευτεί κάποια άλλη ομάδα εκτός του «Big Five» το κάτι παραπάνω. Πόσο δε, κούπα. Ο ΟΦΗ τα αψήφησε όλα, πήγε κόντρα στα προγνωστικά και έγινε το πιο τρανταχτό παράδειγμα.
Μέσα σε διάστημα μηνών πρόσθεσε δυο κούπες στην τροπαιοθήκη του. Κι όλα αυτά, με την επαρχία και ομάδες όπως ο Αστέρας, ο Λεβαδειακός, ο Παναιτωλικός, ο Βόλος και η Καλαμάτα να παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα. Μήπως πρέπει να έρθει και η ώρα τους;
Η εμπιστοσύνη του ΟΦΗ στον Κόντη και η δικαίωση
«Πυροτεχνήματα» και εξαιρέσεις ανέκαθεν υπήρχαν όλα αυτά τα χρόνια. Ο ΟΦΗ όμως έκοψε πρώτος το νήμα του τερματισμού και απέδειξε όχι μόνο ότι μπορεί να κοιτάζει τους «μεγάλους» στα ίσα, αλλά και πόσο σημαντικό είναι τελικά να κάνει μια ομάδα υπομονή και να δείχνει απόλυτη εμπιστοσύνη σε αυτό που προσπαθεί να χτίσει ο προπονητής της.
Ειδικά αν είναι Έλληνας προπονητής. Μια δύσκολη πίστα για τον οποιοδήποτε Έλληνα τεχνικό που γνωρίζει από πρώτο χέρι ότι στις πρώτες αναποδιές, η κλεψύδρα αδειάζει, πίστωση χρόνου δεν υπάρχει, η πίεση των αποτελεσμάτων κυριαρχεί και η αμφισβήτηση είναι εύκολο να κάνει την εμφάνισή της.
Από το μακρινό 1987 είχε να δει τίτλο ο ΟΦΗ. Ο Χρήστος Κόντης πάτησε το πόδι του στην Κρήτη την περυσινή σεζόν και δεν ήταν λίγες οι φορές που από τότε που ανέλαβε τα ηνία, ειδικά στους πρώτους μήνες, άκουσε τα μύρια όσα. Κάτι που δυστυχώς δεν αποτελεί και στην ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα, έκπληξη.
Ένας νέος και φιλόδοξος προπονητής που στον ΟΦΗ βρήκε τη «χρυσή» ευκαιρία να «εκτοξεύσει» πρώτα την ομάδα και φυσικά το όνομά του. Στο σήμερα, έχει να υπερηφανεύεται ότι έγινε ο πρώτος προπονητής μετά τον αείμνηστο, Ευγένιο Γκέραρντ, που γράφει ιστορία και φέρνει την… άνοιξη στο Ηράκλειο.
Η εμπιστοσύνη της διοίκησης, δικαιώθηκε. Το όραμα, έγινε πραγματικότητα. Κι όχι έτσι απλά. Ο ΟΦΗ χρειάστηκε να επιβληθεί και να κάνει την ανατροπή κόντρα σε ομάδες όπως η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ. Σε τελικούς που ήταν το αουτσάιντερ, όμως απέδειξε ότι έχει τον τρόπο.
Δεν είχε μαγικό… ραβδί, είχε πνεύμα νικητή
Αν κάνεις κανείς στην άκρη τους θριάμβους στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος και του Super Cup, θα βάλει στο μικροσκόπιο και κάτι ακόμη πιο εντυπωσιακό. Άραγε πριν από χρόνια, αν ο ΟΦΗ αντιμετώπιζε την ΤΣΣΚΑ Σόφιας, μιας ομάδα σαφώς πιο έμπειρη ευρωπαϊκά, σε μια διοργάνωση όπως στο Europa League πόσοι θα… πόνταραν σε χαλαρή τριάρα υπέρ της κρητικής ομάδας;
Η αλήθεια είναι πως λίγοι. Κι αυτό όχι γιατί ο ΟΦΗ μπορεί να μην είχε το ταλέντο. Λες και δεν είχε την πίστη ότι μπορεί τόσο επιβλητικά να το κάνει. Ο Κόντης δεν είχε… μαγικό ραβδί. Είχε όμως τον τρόπο να περάσει στους παίκτες μια νοοτροπία και πνεύμα νικητή. Και όπως έχει πει και ο ίδιος, θέλει να δει την ομάδα του να μεγαλώνει. Και της… φέρεται με αυτόν ακριβώς τον τρόπο.
Η επαρχία που θέλει να… πάρει σειρά
Πέρα από το «φαινόμενο» του ΟΦΗ που βρήκε άπαντες να «υποκλίνονται» στα επιτεύγματά του, είδαμε μετά από χρόνια μια ομάδα της επαρχίας που δεν έχει το μέγεθος, τον κόσμο και την ιστορία που έχει αν μη τι άλλο ο ΟΦΗ, όχι απλά να εντυπωσιάζει την Ελλάδα, αλλά να καθηλώνει κάθε εβδομάδα οπαδούς κάθε ομάδας, στους τηλεοπτικούς δέκτες.
Ο Λεβαδειακός ήταν η περυσινή έκπληξη του πρωταθλήματος και μετά από ίσως δεκαετίες, ήταν χάρμα οφθαλμών. Ξανά, δεν ήταν μόνο θέμα ταλέντου και ποιότητας παικτών μιας και στο ρόστερ της ομάδας πράγματι υπήρχαν παίκτες κλάσης όπως ο Βέρμπιτς, ο Παλάσιος και ο Τσάπρας που με τις εμφανίσεις του, άνοιξε ο δρόμος της μεταγραφής του στον Παναθηναϊκό, αλλά ένας προπονητής στον οποίο η διοίκηση έδωσε τα… κλειδιά καθώς και χώρο και χρόνο για να δημιουργήσει αυτό που θέλει.
Το αποτέλεσμα, ήταν άξιο συγχαρητηρίων τα οποία δεν ήταν λίγες οι φορές που άκουσαν την περασμένη χρονιά ο Νίκος Παπαδόπουλος και οι παίκτες του. Το ερωτηματικό παραμένει ένα και δεν είναι άλλο από τη συνέπεια. Να μην είναι μόνο η μια χρονιά-πυροτέχνημα. Να υπάρχει μια διάρκεια και κάθε χρόνο, ένα βήμα παραπάνω.
Η Καλαμάτα επιστρέφει με μεγάλες βλέψεις και αποφασισμένη να πρωταγωνιστήσει και όχι απλά να… επιβιώσει στα μεγάλα σαλόνια από τα οποία έλειψε για πάνω από μια εικοσαετία, ο Aστέρας που θέλει να γίνει ξανά αυτή η υπολογίσιμη δύναμη που πάντα έβαζε… δύσκολα στους μεγάλους, έκανε το κάτι παραπάνω στο Κύπελλο και έβγαινε και Ευρώπη.
Ο Παναιτωλικός που κατά καιρούς δείχνει ότι θέλει, αλλά δεν έχει έρθει ακόμη η υπέρβαση και ένας Βόλος που πέρυσι έκανε… παπάδες παρέα με τον Λεβαδειακό, φιγουράρε για καιρό στην πρώτη πεντάδα της βαθμολογίας, δεν είναι λίγες οι φορές που έχει κόψει «βαθμούς» στους μεγάλους και ανά διαστήματα, εμπλουτίζει το δυναμικό του με… διαμαντάκια.
Από κομπάρσοι, πρωταγωνιστές
Πόσο απέχει λοιπόν το όνειρο από την πραγματικότητα; Το 2026 όπου το ποδόσφαιρο εξελίσσεται, η αλλαγή δεν πρέπει να περάσει και να… μην ακουμπήσει στην Ελλάδα. Η ανάγκη του να γίνει ανταγωνιστικό το πρωτάθλημα έχει ανάγκη τις πολλές ομάδες της επαρχίας να επενδύσουν, να έχουν τα γήπεδα που οφείλουν στην ιστορία, στους παίκτες και τον κόσμο τους.
Γιατί στην Premier League η κάθε ομάδα από οποιαδήποτε πόλη ή κομόπολη ή μπορεί να κάνει την έκπληξη και να κάνει το πρωτάθλημα πιο ενδιαφέρον; Γιατί όχι και εδώ; Εδώ και χρόνια έχει ανοίξει η κουβέντα. Το ζητούμενο είναι να έρθει η στιγμή που θα… τρίβουμε όλοι τα χέρια μας για την εξέλιξη και την πρόοδο που μπορεί και πρέπει να έρθει.
Να γίνουν οι ομάδες από την επαρχία από… κομπάρσοι σε πολλές περιπτώσεις, πρωταγωνιστές! Είναι ούτως η άλλος παραδοσιακά οι λεγόμενοι «ρυθμιστές» του πρωταθλήματος.
