Ο Τόμας Γουόκαπ χρειάστηκε μόλις λίγες ημέρες για να διαγράψει ό,τι έχτισε μία πενταετία στον Ολυμπιακό.
Ο πιο πιστός στρατιώτης. Ο άνθρωπος που έπαιξε ντέρμπι EuroLeague με έναν αστράγαλο διπλάσιο από το κανονικό. «Εδώ παίζεις και με σπασμένα κόκκαλα» αναφωνούσε τότε.
Δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς τις θυσίες που έκανε ο Γουόκαπ και τα όσα προσέφερε στον Ολυμπιακό, φτάνοντας τελικά μαζί του ως την κορυφή της Ευρώπης.
Όπως αντίστοιχα, δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς το πόσο μεγάλωσε ο ίδιος μέσα στον Ολυμπιακό. Η στήριξη του Γιώργου Μπαρτζώκα στο πρόσωπό του και το πλάνο του, μετέτρεψε εκείνον σε έναν από τους κορυφαίους πόιντ γκαρντ της Ευρώπης.
Τόσο, που σε ηλικία 33 ετών μπορεί να έρθει μία ομάδα όπως η Ντουμπάι BC και να του προσφέρει τρία εκατομμύρια τον χρόνο, για την επόμενη τριετία. Ο Γουόκαπ δέθηκε με την ομάδα, ο κόσμος μαζί του, αλλά στο φινάλε, η επίγευση δε θα είναι απλώς πικρή, μιας και το θέμα οδεύει ολοταχώς στα δικαστήρια.
Ο Γουόκαπ έχασε το δίκιο του
Πρόθεση του Ολυμπιακού ήταν να ανταμείψει τον βασικό του πόιντ γκαρντ την τελευταία πενταετία. Να του κάνει αναπροσαρμογή σε ένα συμβόλαιο το οποίο ολοκληρώνεται το 2027.
Και το τελευταίο παίζει τον σημαντικότερο ρόλο. Οι αριθμοί στα συμβόλαια υπογράφονται και τηρούνται. Είναι λογικό ο ίδιος ο Γουόκαπ να θέλει να πληρωθεί παραπάνω, για όσα προσέφερε.
Οι «ερυθρόλευκοι» θα το έκαναν πράξη, αλλά στο μέτρο του δυνατού και όπως εκείνοι πίστευαν. Άλλωστε, στην εξίσωση οφείλει να μπει και η επόμενη μέρα, μιας και δεν πληρώνεσαι μονάχα για όσα έγιναν στο παρελθόν αλλά και με βάση του τι μπορείς να προσφέρεις στο μέλλον.
Οι ομάδες δεν μπορούν να υποθηκεύσουν μέρος του μπάτζετ τους με βάση το παρελθόν. Πολλώ δε μάλλον να υποκύψουν στις πιέσεις ενός παίκτη που λειτουργεί εκβιαστικά και θέλει να μετακομίσει.
Η αλήθεια είναι πως αν η πλευρά του Γουόκαπ είχε χειριστεί καλύτερα την υπόθεση και δεν τη μετέτρεπε σε… σαπουνόπερα, αλλά και ο ίδιος δεν έβγαινε φόρα παρτίδα να εκφράσει τα παράπονά του, οι εξελίξεις μπορεί να ήταν εντελώς διαφορετικές.
Ο Ολυμπιακός θα σεβόταν τα όσα εκείνος έκανε για την ομάδα και μπορεί οι απαιτήσεις του να μην ήταν της τάξεως των τριών εκατομμυρίων. Τώρα, όμως, πώς να κατηγορήσει κανείς τους Πειραιώτες που δε θέλουν να υποκύψουν στην πίεση της μονομερούς καταγγελίας, ενός παίκτη που όχι μόνο δεσμεύεται με συμβόλαιο αλλά ήταν στον καλοκαιρινό σχεδιασμό μέσα στα πλάνα του κόουτς Μπαρτζώκα, ασχέτως αν οι προσθήκες των Μίλερ ΜακΙντάιρ και Μοντέρο τον περιορίσουν χρονικά.
Ο Ολυμπιακός οφείλει να μην υποκύψει
Είναι ξεκάθαρο, πλέον, πως οι δύο πλευρές δεν μπορούν να βρεθούν σε κοινή γραμμή και να συνεχίσουν σα να μη συνέβη τίποτα. Ο Ολυμπιακός ενημέρωσε πως περιμένει τον παίκτη στο ξεκίνημα της προετοιμασίας, αλλά αυτό δε φαίνεται τίποτα περισσότερο από διαφύλαξη των νομικών συμφερόντων της ομάδας, που θεωρεί πως έχει όλους τους άσους στα χέρια της.
Από τη στιγμή που παίκτης δεσμεύεται με συμβόλαιο και η ομάδα του απορρίπτει τις προτάσεις, για οικονομικούς λόγους (η Ντουμπάι έφτασε μόνο μέχρι τις 870 χιλιάδες), δεν μπορεί να εκβιαστεί. Ούτε να υποκύψει στη δύναμη του παίκτη, όπως συμβαίνει στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
Το οφείλει πρώτα από όλα στον ίδιο του τον εαυτό, ώστε να μη δημιουργηθεί από το πουθενά… δεδικασμένο αντίστοιχων περιπτώσεων.
Φτάνοντας, έτσι, στα άκρα με έναν παίκτη που συνέδεσε το όνομά του, καλώς ή κακώς σε μία εποχή της ομάδας που βρέθηκε στο απόγειο. Επί μια πενταετία ο Ολυμπιακός κυνηγούσε την κορυφή της Ευρώπης, ήταν πάντα εκεί και εν τέλει το πέτυχε, με τον Γουόκαπ πρωταγωνιστή από την αρχή ως το τέλος της συγκεκριμένης πορείας.
Αλλά το legacy δεν είναι μόνο τα τρόπαια, οι κορυφές που κατακτάς και όσα πετυχαίνεις με μια ομάδα. Είναι και ο τρόπος που κλείνει ένας κύκλος. Το φινάλε δε σβήνει μια πενταετία, αλλά μπορεί να μουτζουρώσει τα πάντα και να αλλάξει εντελώς την αφήγηση μιας ιστορίας. Στην οποία, είτε δικαστικά, είτε όχι, ο χαμένος μπορεί να μην είναι… αυτός που τα παίρνει όλα.
