Η Δράκεια είναι ένα μαρτυρικό χωριό που έχει και την παλαιότερη πλατεία του Πηλίου. Όσα αξίζει να κάνετε σε ένα πανέμορφο τόπο.
- Η πρόσβαση στο χωριό γίνεται μέσα από εντυπωσιακές φθινοπωρινές διαδρομές, είτε από την Αγριά είτε από τα Χάνια. Το τοπίο του Πηλίου δημιουργεί ένα μοναδικό σκηνικό, οδηγώντας σε έναν αυθεντικό προορισμό μακριά από τη βιασύνη.
- Η Δράκεια γνώρισε μεγάλη ακμή στο παρελθόν, με την παραδοσιακή πηλιορείτικη αρχιτεκτονική, τα πέτρινα αρχοντικά και τα σαχνισιά να μαρτυρούν την ιστορία της. Σήμερα, παρότι οι μόνιμοι κάτοικοι είναι λιγότεροι, η κληρονομιά παραμένει ορατή.
- Το χωριό σημαδεύτηκε από την τραγωδία της 18ης Δεκεμβρίου 1943, όταν οι γερμανικές δυνάμεις εκτέλεσαν 118 άνδρες. Η μνήμη του γεγονότος παραμένει ζωντανή, αποτελώντας κεντρικό στοιχείο της συλλογικής ταυτότητας των κατοίκων.
- Η τοπική γαστρονομία αποτελεί πόλο έλξης, με παραδοσιακές ταβέρνες και το ετήσιο Φεστιβάλ Τοπικών Γεύσεων να αναδεικνύουν συνταγές όπως σπετζοφάι και μπουμπάρι, τιμώντας την αυθεντική πηλιορείτικη κουζίνα και τους τοπικούς παραγωγούς.
Μακριά από τα πολυσύχναστα χωριά του Πηλίου, η Δράκεια διατηρεί την αυθεντικότητά της. Ένας μικρός ορεινός οικισμός με παραδοσιακά σπίτια, πλατείες γεμάτες ιστορία, σπιτικές γεύσεις και ανθρώπους που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό τον τόπο τους.
Πολλά χωριά στο Πήλιο έχουν κατακτήσει
εδώ και χρόνια μια θέση στους δημοφιλείς
ταξιδιωτικούς οδηγούς, ενώ κάποια άλλα
παραμένουν σχεδόν άγνωστα, ακόμη και
σε όσους επισκέπτονται συχνά το βουνό
των Κενταύρων. Σε αυτή τη δεύτερη
κατηγορία ανήκει η Δράκεια, ένα μικρό,
γραφικό χωριό, χτισμένο στις πλαγιές
του Πηλίου, που αξίζει να ανακαλύψει
κανείς.
Αφορμή για τη δική μου επίσκεψη στάθηκε το ετήσιο Φεστιβάλ Τοπικών Γεύσεων, μια γιορτή που αναδεικνύει τη γαστρονομική παράδοση της περιοχής. Ήταν, όμως, μόνο η αρχή για να γνωρίσουμε έναν τόπο με ιδιαίτερη ιστορία, συγκλονιστικές ανθρώπινες αφηγήσεις, αυθεντικές πηλιορείτικες γεύσεις και κατοίκους που αγαπούν βαθιά το χωριό τους.
Η γοητεία του συγκεκριμένου τόπου,
όπως τον γνώρισα, βρίσκεται ακριβώς
στην απλότητά του, στις γειτονιές, στα
παλιά σπίτια, στις πλατείες όπου
εξακολουθούν να συναντιούνται οι
κάτοικοι και στη φιλοξενία που αισθάνεσαι
από την πρώτη στιγμή.
Η
εντυπωσιακή διαδρομή προς τη Δράκεια
Η διαδρομή αποτελεί από μόνη της έναν
λόγο για να επισκεφθεί κανείς το χωριό,
ιδιαίτερα το φθινόπωρο, όταν το Πήλιο
αποκτά τα πιο εντυπωσιακά του χρώματα.
Υπάρχουν δύο βασικές επιλογές πρόσβασης.
Η πρώτη είναι μέσω της Αγριάς, της
παραθαλάσσιας κωμόπολης λίγο έξω από
τον Βόλο. Αφήνοντας πίσω τη θάλασσα, ο
δρόμος αρχίζει να ανηφορίζει προς το
βουνό, περνώντας μέσα από ένα καταπράσινο
τοπίο. Η δεύτερη επιλογή είναι από την
ορεινή πλευρά του Πηλίου, ακολουθώντας
τη διαδρομή από τα Χάνια προς τη Δράκεια.
Το φθινόπωρο, οι αποχρώσεις του κίτρινου, του πορτοκαλί και του καφέ εναλλάσσονται με το βαθύ πράσινο. Τα δέντρα δημιουργούν ένα εντυπωσιακό φυσικό σκηνικό, ενώ όσο πλησιάζουμε στο χωριό, τα σπίτια εμφανίζονται απλωμένα στην πλαγιά, ενσωματωμένα αρμονικά στο ορεινό τοπίο.
Η Δράκεια είναι από εκείνους τους
προορισμούς που αξίζει να τους επισκεφθείς
χωρίς βιασύνη, αφήνοντας χρόνο για
περπάτημα, φαγητό και κουβέντα με τους
ντόπιους.
Η ιστορία του χωριού και
τα παραδοσιακά πηλιορείτικα σπίτια
Η ιστορία της Δράκειας πηγαίνει αρκετούς αιώνες πίσω. Η ίδρυσή της τοποθετείται, σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, μεταξύ του 15ου και του 17ου αιώνα, ενώ σημαντικό ρόλο στην οικοδόμησή της διαδραμάτισαν Ηπειρώτες πετράδες. Χτισμένη αμφιθεατρικά, σε υψόμετρο περίπου 500 μέτρων, γνώρισε μεγάλη ακμή, με τον πληθυσμό της να φτάνει κάποτε τους 2.500 κατοίκους. Σήμερα, σύμφωνα με όσα μας ανέφεραν στο χωριό, οι μόνιμοι κάτοικοι είναι περίπου 200.
Η αγροτική παραγωγή υπήρξε βασική
πηγή ζωής. Μηλιές, καστανιές, ελιές,
αχλαδιές και φιρικιές εξακολουθούν να
χαρακτηρίζουν την ευρύτερη περιοχή,
ενώ παλαιότερα η Δράκεια διέθετε
εκατοντάδες αξιόλογα σπίτια.
Περπατώντας στα δρομάκια της, συναντάμε χαρακτηριστικά δείγματα της πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής. Πέτρινοι τοίχοι, ξύλινα παράθυρα, στέγες με πέτρινες πλάκες, αυλές και επιβλητικά αρχοντικά συνθέτουν την εικόνα του οικισμού.
Τα παραδοσιακά πηλιορείτικα σπίτια ήταν συνήθως διώροφα ή τριώροφα. Οι χαμηλότεροι όροφοι, χτισμένοι με χοντρούς πέτρινους τοίχους, χρησιμοποιούνταν συχνά για αποθήκευση και καθημερινές εργασίες, ενώ στους επάνω ορόφους βρίσκονταν οι κύριοι χώροι κατοικίας. Ξεχωριστό στοιχείο αποτελούσαν τα ξύλινα σαχνισιά, οι προεξοχές που δημιουργούσαν μεγαλύτερους και φωτεινότερους εσωτερικούς χώρους.
Η ιστορική πλατεία και
η τραγωδία της 18ης Δεκεμβρίου 1943
Η Δράκεια διαθέτει δύο πλατείες, μία στην επάνω και μία στην κάτω συνοικία. Η Κάτω Πλατεία συνδέεται με μία από τις πιο τραγικές σελίδες της τοπικής ιστορίας.
Στις 17 Δεκεμβρίου 1943, γερμανικές δυνάμεις εισέβαλαν στο χωριό, συγκεντρώνοντας άνδρες στα καφενεία. Την επόμενη ημέρα, 18 Δεκεμβρίου, τους οδήγησαν σε παρακείμενο ρέμα και τους εκτέλεσαν ως αντίποινα για επίθεση ανταρτών εναντίον γερμανικής περιπόλου. Σύμφωνα με τον Δήμο Βόλου και το Δημοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος, τα θύματα ήταν 118. Η Δράκεια έχει αναγνωριστεί επίσημα ως μαρτυρικό χωριό.
Στο σημείο της εκτέλεσης υπάρχει
σήμερα μνημείο με τα ονόματα των θυμάτων.
Από τις ιστορίες που ακούσαμε κατά
την επίσκεψή μας, μία ήταν ιδιαίτερα
συγκλονιστική. Σε σπίτι απέναντι από
τον τόπο του μαρτυρίου, μια μητέρα και
οι κόρες της παρακολουθούσαν την εκτέλεση
του πατέρα της οικογένειας. Μάλιστα,
μία από τις κόρες είδε να εκτελείται
και ο αρραβωνιαστικός της.
Η μνήμη παραμένει ζωντανή. Κάθε χρόνο,
στις 18 Δεκεμβρίου, ανεξάρτητα από την
ημέρα της εβδομάδας, τελείται επιμνημόσυνη
λειτουργία και μοιράζονται κόλλυβα.
Για τους κατοίκους, δεν πρόκειται απλώς
για μια ιστορική επέτειο, αλλά για μέρος
της συλλογικής τους ταυτότητας.
Στάσεις
για φαγητό
Η τοπική κουζίνα αποτελεί ακόμη έναν
λόγο για να επισκεφθεί κανείς τη Δράκεια.
Εδώ κυριαρχούν οι παραδοσιακές συνταγές,
τα κρέατα που σιγομαγειρεύονται και οι
γεύσεις που θυμίζουν οικογενειακό
τραπέζι.
Από τις γνωστότερες ταβέρνες είναι ο
«Μεταξογένης», με ιστορία που ξεπερνά
τις πέντε δεκαετίες. Το καλοκαίρι τα
τραπέζια απλώνονται κάτω από τα πλατάνια,
ενώ τον χειμώνα το τζάκι δημιουργεί μια
ζεστή ατμόσφαιρα.
Στον κατάλογο συναντάμε μπουμπάρι, ζυγούρι στη γάστρα, γίδα, ψητή μοσχαροκεφαλή, ντολμαδάκια, χόρτα με αυγά και σπιτικό γαλοτύρι. Φυσικά, δεν λείπει το σπετζοφάι, ένα από τα χαρακτηριστικότερα πιάτα του Πηλίου.
Στην πλατεία του χωριού, που ήταν το καφενείο, πλέον έχει γίνει παραδισιακή ταβέρνα.«Το στέκι του Πέτελ». Αξίζει να δοκιμάσετε μπιφτέκι, λουκάνικο, ψητά της ώρας και μεζεδάκια για τσίπουρο. Στον κατάλογο θα βρείτε κι άλλα πιάτα όπως γίδα σούπα, σπετζοφάι, μοσχαράκι στάμνας και χοιρινό κότσι. Οι δύο ταβέρνες λειτουργούν κυρίως Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή.
Για καφέ, χειροποίητες πίτες και γλυκά, υπάρχει επίσης ένα καθημερινά ανοιχτό το μαγαζί «Κατιφές». Η Σπυριδούλα ετοιμάζει πίτες με χειροποίητο φύλλο, σάντουιτς και γλυκά ημέρας, όπως πορτοκαλόπιτα και σοκολατόπιτα.
Από τα πιο ιδιαίτερα σημεία που ανακαλύψαμε ήταν το «Λιγορέμα». Στεγάζεται σε κτίριο του 19ου αιώνα, που αρχικά λειτουργούσε ως μπακάλικο και στη συνέχεια φιλοξένησε διάφορες επαγγελματικές δραστηριότητες.
Τα τελευταία δέκα χρόνια το λειτουργεί η Άννα, η οποία αποφάσισε να επιστρέψει στον τόπο της και να δημιουργήσει κάτι δικό της. Το εσωτερικό του δεν θυμίζει συνηθισμένη καφετέρια, αλλά το σαλόνι ενός παλιού σπιτιού. Σεμεδάκια, παλιά διακοσμητικά, φωτιστικά, ένα τηλέφωνο άλλης εποχής και προσωπικά αντικείμενα δημιουργούν μια νοσταλγική ατμόσφαιρα.
Αρκετά αντικείμενα προέρχονται από
το σπίτι της Άννας, ενώ ένα φωτιστικό
έχει κατασκευαστεί από μπομπονιέρες
του γάμου της. Σε έναν τοίχο έχει
δημιουργήσει μια ξεχωριστή σύνθεση
αφιερωμένη στις νύφες του χωριού.
Ο χώρος είναι διαμορφωμένος έτσι ώστε
οι επισκέπτες να αισθάνονται σαν μία
μεγάλη παρέα.
Εδώ μπορείτε να απολαύσετε καφέ, ζεστή σοκολάτα, τσάι, αφεψήματα βοτάνων ή ποτό. Η Άννα ετοιμάζει μόνη της γλυκά σε μικρές ποσότητες, ανάμεσά τους σοκολατόπιτα, πορτοκαλόπιτα, κανταΐφι και παραδοσιακά σιροπιαστά.
Το
Φεστιβάλ Τοπικών Γεύσεων
Η αφορμή για να γνωρίσουμε τη Δράκεια
ήταν το Φεστιβάλ Τοπικών Γεύσεων, που
διοργανώνεται με πρωτοβουλία του
πολιτιστικού συλλόγου.
Σημαντική είναι η συμβολή δύο δραστήριων
δίδυμων αδελφών, της Αθανασίας και της
Αναστασίας, που προσπαθούν με επιμονή
να αναδείξουν τον τόπο τους και να τον
κάνουν γνωστό σε περισσότερους επισκέπτες.
Στη φετινή γιορτή, ένα μεγάλο τραπέζι γέμισε με φαγητά που είχαν ετοιμάσει οι γυναίκες του χωριού. Οι επισκέπτες μπορούσαν να δοκιμάσουν παραδοσιακές συνταγές, να γνωρίσουν τους παραγωγούς και να απολαύσουν τη ζωντανή μουσική.
Ανάμεσα στα πιάτα ξεχωρίσαμε αγριογούρουνο στιφάδο, τράγο στιφάδο, σπετζοφάι, χυλωμένη φασολάδα, τυρόψωμα και συνταγές με κάστανα και μήλα.
Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε ο μουσακάς με μήλο της κυρίας Γρηγορίας. Έχοντας δικά της περιβόλια, αξιοποιεί τα μήλα σε πρωτότυπες συνταγές. Αντί για μελιτζάνα, τηγανίζει φέτες μήλου, δημιουργώντας μια ασυνήθιστη αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα γεύση, που απολαμβάνεται ιδανικά ζεστή. Είχε ετοιμάσει ακόμη μπακλαβά με μήλο και κλασικό κέικ μήλου.
Φέτος, το φεστιβάλ είχε μια ξεχωριστή
γαστρονομική συνάντηση: την πηλιορείτικη
με την κρητική κουζίνα.
Η μαγείρισσα Νεκταρία Κοκκινάκη ετοίμασε αγριογούρουνο με χόντρο, συνδυάζοντας ένα κρέας που συναντάμε στην περιοχή του Πηλίου με ένα παραδοσιακό κρητικό υλικό, το χοντροαλεσμένο σιτάρι που χρησιμοποιείται σε πολλές παλιές συνταγές της Κρήτης.
Η γιορτή πλαισιώθηκε από κρητική μουσική και ένα μικρό παζάρι, όπου παραγωγοί παρουσίασαν μέλια, τυριά και άλλα τοπικά προϊόντα.
Φεύγοντας από τη Δράκεια, αυτό που κρατήσαμε δεν ήταν μόνο τα όμορφα φθινοπωρινά τοπία ή οι εξαιρετικές γεύσεις. Ήταν οι άνθρωποί της, οι ιστορίες τους και η προσπάθειά τους να κρατήσουν ζωντανό ένα χωριό που, παρά τη σπουδαία ιστορία του, παραμένει μακριά από τις συνηθισμένες τουριστικές διαδρομές.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη
γοητεία της Δράκειας: ότι εξακολουθεί
να προσφέρει μια αυθεντική εμπειρία
Πηλίου, χωρίς να έχει χάσει τον χαρακτήρα
της.















