Γενικά παθαίνω εμμονή με τα πράγματα που μου αρέσουν. Αν πω ότι θα κάνω κάτι, πάντα θέλω να το τερματίσω και όταν θεωρήσω ότι έχω φτάσει στο σημείο που μπορώ με ειλικρίνεια να πω στον εαυτό μου ότι το τερμάτισε, τότε προχωράω στο επόμενο. Από όταν ήμουνα μικρός ήμουνα συλλέκτης. Ξεκίνησα συνεχίζοντας τη συλλογή από κόμικς της μητέρας μου – είχε Λούκυ Λουκ, Αστερίξ και Οβελίξ, Ιζνογκούντ, Βαβέλ, Τεν Τεν, Αρκά και άλλα πολλά. Πήγαινα σε βιβλιοπωλεία και αναζητούσα τεύχη που εκείνη δεν είχε ή πιο καινούργια ή special εκδόσεις.
Ως παιδί επίσης σίγουρα μάζευα τάπες, χαρτάκια ή αυτοκόλλητες κάρτες τού τότε Μουντιάλ. Και εννοείται πως από την Α’ δημοτικού μέχρι και το γυμνάσιο συνέλλεγα μανιωδώς κάρτες Πόκεμον. Μεγαλώνοντας ξεκίνησα να συλλέγω, ως λάτρης της τέχνης, βινύλια, πίνακες, βιντεοπαιχνίδια, βιβλία τέχνης και μόδας. Και εννοείται, κατά βάση, κοσμήματα και ρούχα.
Οι κάρτες Πόκεμον ήρθαν στη ζωή μου γύρω στο 2006, όταν μετακόμισα με τη μητέρα μου στο Μαϊάμι. Εκεί, πέρα από την άμεση επαφή που είχα με όλα τα προϊόντα που υπήρχαν τότε στην αγορά, μπορούσα να βρω άμεσα παλιότερες κάρτες, όπως πρώτης έκδοσης και base set από παιδιά που είχαν μεγαλύτερα αδέρφια με τα οποία κάναμε ανταλλαγές στο σχολικό προαύλιο. Είχα γεμίσει κυριολεκτικά ένα ντοσιέ με περίπου 2.000 κάρτες. Φαντάσου ότι όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, στα αποχαιρετιστήρια γράμματά τους τα παιδιά με αποκαλούσαν Pokemon master, μου έγραφαν «Good luck on your journey, Pokemon master».
Είμαι περήφανος κυρίως γιατί κάθε κάρτα Pokemon κρύβει ένα ταξίδι, μια συμφωνία και ένα ψάξιμο μέχρι να καταλήξει στο ντοσιέ μου. Πήγαινα στο Μιλάνο και στο Παρίσι και αντί να ψάχνω την Ρrada, ας πούμε, έψαχνα μαγαζιά με κάρτες, αναζητώντας όσες δεν μπορούσα να βρω στη χώρα μου.
Αυτές οι κάρτες, τα βιβλία και τα βιντεοπαιχνίδια Pokemon γύρισαν μαζί μου στην Ελλάδα και εδώ πια προσπαθούσα να εξελίξω τη συλλογή μου, αλλά απογοητεύτηκα, καθώς στα εφηβικά μου χρόνια στη Χρυσούπολη, στην επαρχία, δεν υπήρχαν μαγαζιά με αυθεντικά προϊόντα Pokemon και δεν μου αρέσει να μπλέκω στην αρχική μου συλλογή ιμιτασιόν πράγματα. Έτσι κάπου άφησα το χόμπι και αφοσιώθηκα σε ένα άλλο, τη μουσική, τη ζωγραφική και γενικότερα τις τέχνες – την εξέλιξη αυτών την ξέρετε ήδη.
Γενικά, είχα μεγάλη συλλογή με κάρτες, οι οποίες σήμερα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ανεκτίμητης αξίας, όμως άλλες χάθηκαν με την πάροδο του χρόνου –μπλέχτηκαν σε κούτες με παιδικά παιχνίδια που ίσως να χάρισα σε συγγενείς μικρότερης ηλικίας–, άλλες τις έδωσα σε φίλους που πλέον δεν είναι φίλοι μου και άλλες μου τις έκλεψαν κάτω από τη μύτη μου συμμαθητές μου και συνομήλικοι τον καιρό που μάζευα.
Το τελευταίο εξάμηνο, και έχοντας, όπως προανέφερα, επενδύσει πολλά λεφτά σε βινύλια, βιβλία, ρούχα και κοσμήματα, κάποια στιγμή μού ήρθε η όρεξη να συνεχίσω τη συλλογή μου και να την εμπλουτίσω. Έτσι λίγο πολύ ξανακόλλησα, ίσως περισσότερο απ’ ό,τι όταν ήμουν παιδί. Ήθελα να κατορθώσω να φτιάξω τη συλλογή που ο μικρός μου εαυτός δεν κατάφερε ποτέ να δημιουργήσει. Αυτήν τη στιγμή η συλλογή μου έχει περίπου 2.000 σπάνιες κάρτες διαφορετικών χρονολογιών και περίπου 10.000 κάρτες bulk από common uncommon όπως λέμε στο community.
Το bulk αυτό προέκυψε επειδή όταν ξανάπιασα το χόμπι, ξεκίνησα σκίζοντας φακελάκια. Ξόδεψα 6.000 ευρώ σε έναν μήνα σε sealed items που άνοιξα και κάπου εκεί κατάλαβα ότι αυτό ήταν μια μορφή τζόγου, όχι τόσο συλλογή. Συνειδητοποίησα ότι έπειτα απ’ όλα τα λεφτά που ξόδεψα, δεν είχα τις κάρτες που προσπαθούσα να τύχω. Τις οποίες θα μπορούσα να είχα αγοράσει από το ίντερνετ μεμονωμένα και με πολύ λιγότερα χρήματα.
Είμαι περήφανος κυρίως γιατί κάθε κάρτα κρύβει ένα ταξίδι, μια συμφωνία και ένα ψάξιμο μέχρι να καταλήξει στο ντοσιέ μου. Πήγαινα στο Μιλάνο και στο Παρίσι και αντί να ψάχνω την Ρrada, ας πούμε, έψαχνα μαγαζιά με κάρτες, αναζητώντας όσες δεν μπορούσα να βρω στη χώρα μου. Σέρφαρα σαν πειρατής στο Vinted και στο Facebook Market για κάποια καλή ευκαιρία, πολλές φορές κατέληγα να αγοράσω και ολόκληρες συλλογές από ανθρώπους ή έκανα ανταλλαγές με άτομα από το community σε Κάισες (σ.σ. αλυσίδα με μαγαζιά με επιτραπέζια), conventions και events collecting. Γενικά, δεν έχω κάνει κάτι τρελό για να αποκτήσω τη συλλογή μου.
Το άλλο που με κάνει περήφανο σε σχέση με τη συλλογή μου είναι το επενδυτικό κομμάτι, όταν παίρνω μια κάρτα για 10 ευρώ και έπειτα από 15 μέρες τη βλέπω να έχει χτυπήσει τα 150 στο Market. Σε κάτι τέτοιες στιγμές αναφέρομαι προσπαθώντας να δικαιολογήσω στους κοντινούς μου ανθρώπους τη σπατάλη. Η συλλογή μου με κάρτες Pokemon είναι σημαντική γιατί έτσι ευχαριστώ και κάνω περήφανο το παιδί μέσα μου που έκανε συλλογή το 2006.
Γι’ αυτό κιόλας τα αγαπημένα μου, τα οποία συνεχίζω να κυνηγάω σαν τρελός (όσα δεν έχω ακόμα), είναι τα ex Pokemon των σετ των early 2000s. Τα holo pattern τους (δηλαδή ο τρόπος και το μοτίβο με το οποίο γυαλίζουν) είναι κάτι που μπορώ να κοιτάω για ώρες. Τα βλέπω ως σύγχρονα έργα τέχνης τα illustrations και τις εικόνες που έχουν, ως σύμβολα της σύγχρονης pop culture. Και νομίζω ότι κανένας πλέον δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό όταν υπάρχουν κάρτες Pokemon Βαν Γκογκ ή επίσημη συνεργασία με το Βρετανικό Μουσείο. Μπορείς να διακρίνεις από χιλιόμετρα ακόμα και το στυλ των ανθρώπων που τις ζωγραφίζουν αν είσαι εκπαιδευμένος, για παράδειγμα το στυλ του Shinji Kanda.
Μπορείς να πεις επίσης ότι είναι μια μορφή διαλογισμού η διαδικασία διαλογής τους στο ντοσιέ και ο χρόνος που περνάω για την ταξινόμησή τους. Με βοηθάει να χαλαρώνω και να ξεχνιέμαι από το τουρ και τα στούντιο.
Δεν έχω σκοπό να την πουλήσω τη συλλογή. Αντίθετα, θέλω να την αφήσω να αυγατίσει τουλάχιστον για τα επόμενα δέκα χρόνια, επενδυτικά μιλώντας. Δεν θα τη χαρίσω σε κανέναν – μόνο στα παιδιά μου στο μέλλον. Παρ’ όλα αυτά, πολλές φορές χαρίζω κάρτες, κι ας μην τις έχω διπλές, όταν δω ένα παιδί να ξετρελαίνεται μ’ αυτές. Έχει τύχει αρκετές φορές να φτιάξω πακετάκια από το bulk μου για παιδιά φίλων. Ασχέτως της επενδυτικής τους αξίας, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι είναι ένα χόμπι το οποίο δίνει ευχαρίστηση. Ένας αληθινός συλλέκτης ξεχωρίζει γι’ αυτό το συναίσθημα της ευχαρίστησης του να βρίσκει την κάρτα που έψαχνε και όχι τόσο για το κέρδος.
