Η Ιρλανδή ηθοποιός Μπρέντα Φρίκερ, η πρώτη ηθοποιός από τη χώρα της που κέρδισε Όσκαρ και γνωστή στο ευρύ κοινό από τις ταινίες «Το αριστερό μου πόδι» και «Μόνος στο σπίτι 2», πέθανε σε ηλικία 81 ετών.
Η Φρίκερ πέθανε το βράδυ της Πέμπτης στο Δουβλίνο, έπειτα από περίοδο προβλημάτων υγείας, όπως ανακοίνωσε ο ατζέντης της, Φιλ Μπέλφιλντ. Δεν έγινε γνωστή η ακριβής αιτία θανάτου.
Το 1990 κέρδισε το Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Το αριστερό μου πόδι». Υποδύθηκε τη μητέρα του Ιρλανδού συγγραφέα και ζωγράφου Κρίστι Μπράουν, ο οποίος γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση και μπορούσε να κινεί μόνο το αριστερό του πόδι. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο είχε ο Ντάνιελ Ντέι-Λιούις, ο οποίος κέρδισε επίσης Όσκαρ για την ερμηνεία του.
Δύο χρόνια αργότερα, η Φρίκερ απέκτησε έναν ακόμη από τους πιο αναγνωρίσιμους ρόλους της, υποδυόμενη την άστεγη γυναίκα που φροντίζει περιστέρια στο Σέντραλ Παρκ και γίνεται φίλη με τον μικρό Κέβιν στο «Μόνος στο σπίτι 2: Χαμένος στη Νέα Υόρκη».
Ιδιαίτερα αγαπητή ήταν και στη βρετανική τηλεόραση. Από το πρώτο επεισόδιο της ιατρικής σειράς «Casualty» του BBC, το 1986, υποδυόταν τη νοσηλεύτρια Μέγκαν Ρόουτς. Παρέμεινε στο βασικό καστ έως το 1990 και επέστρεψε τα επόμενα χρόνια για έκτακτες εμφανίσεις.
«Δεν θα υπάρξει άλλη σαν εκείνη», ανέφερε ο ατζέντης της, προσθέτοντας ότι θα παραμείνει στις καρδιές των φίλων του κινηματογράφου και της τηλεόρασης σε όλο τον κόσμο.
Η Μπρέντα Φρίκερ γεννήθηκε στο Δουβλίνο το 1945 και αρχικά ήθελε να ακολουθήσει τη δημοσιογραφία. Εργάστηκε μάλιστα στην Irish Times ως βοηθός στο καλλιτεχνικό τμήμα, πριν στραφεί στην υποκριτική.
Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1964, σε έναν μικρό ρόλο στην ταινία «Of Human Bondage». Την ίδια περίοδο συμμετείχε και στην πρώτη ιρλανδική σαπουνόπερα «Tolka Row». Ακολούθησαν ρόλοι στη βρετανική τηλεόραση και στο θέατρο, μεταξύ άλλων στη σειρά «Coronation Street».
Η μεγάλη αναγνώριση ήρθε μέσα από το «Casualty», όπου εμφανίστηκε από την πρεμιέρα της σειράς και έγινε ένα από τα πιο γνώριμα πρόσωπά της. Στον κινηματογράφο, μετά το Όσκαρ για το «Αριστερό μου πόδι», συμμετείχε σε γνωστές παραγωγές όπως «The Field», «So I Married an Axe Murderer», «Angels in the Outfield» και «A Time to Kill».
Έπαιξε επίσης στις ταινίες «Veronica Guerin», «Inside I’m Dancing» και «Albert Nobbs», για τις οποίες απέσπασε υποψηφιότητες στα ιρλανδικά κινηματογραφικά βραβεία.
Η δύσκολη σχέση της με το Όσκαρ
Παρά τη διεθνή αναγνώριση, η ίδια είχε πει ότι η βράβευσή της δεν τη βοήθησε όσο θα περίμενε κανείς. Σε συνέντευξή της το 2024 υποστήριξε ότι μετά το Όσκαρ άρχισαν να της προσφέρουν παρόμοιους ρόλους, ενώ έχασε άλλες ευκαιρίες, ακόμη και στο θέατρο.
«Υπάρχουν πολλά που δεν είναι σπουδαία σε ένα Όσκαρ. Και δεν σου δίνουν ούτε χρήματα. Θα μπορούσαν τουλάχιστον να σου δώσουν κάτι», είχε αστειευτεί.
Τα τελευταία χρόνια είχε περιορίσει τις εμφανίσεις της, αν και επέστρεψε περιστασιακά στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, μεταξύ άλλων στις σειρές «Holding» και «The Catch».
Η είδηση του θανάτου της προκάλεσε συγκίνηση στην Ιρλανδία. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Σάιμον Χάρις, τη χαρακτήρισε «εθνικό θησαυρό» και εξήρε την αυθεντικότητα και το βάθος που έδινε σε κάθε ρόλο της.
«Ήταν μια ολοκληρωμένη ερμηνεύτρια, που τίμησε τις οθόνες και τις σκηνές μας με το εξαιρετικό ταλέντο της», ανέφερε, προσθέτοντας ότι υπήρξε μία από τις σημαντικότερες εκπροσώπους της ιρλανδικής τέχνης στο εξωτερικό.
Η ηθοποιός Κάθι Σίπτον, με την οποία είχαν συνεργαστεί στο «Casualty», περιέγραψε τη Φρίκερ ως έναν από τους πιο αυθεντικούς ανθρώπους που είχε γνωρίσει. Μίλησε για το χιούμορ, την ευφυΐα και τη γενναιότητά της, λέγοντας ότι «η ζωή συνέβαινε όταν βρισκόσουν κοντά στην Μπρέντα».
Οι τραυματικές εμπειρίες που σημάδεψαν τη ζωή της
Στα απομνημονεύματά της, που κυκλοφόρησαν πέρυσι, η Φρίκερ είχε μιλήσει ανοιχτά για μια δύσκολη παιδική και εφηβική ηλικία, για κακοποίηση, για τα χρόνια που πέρασε στο νοσοκομείο μετά από σοβαρό ατύχημα με ποδήλατο και για σεξουαλικές επιθέσεις που, όπως είχε αποκαλύψει, υπέστη όταν ήταν νεαρή.
Παρά τις τραυματικές εμπειρίες της, αντιμετώπιζε τη διαδρομή της με χιούμορ και χωρίς εξωραϊσμούς. Είχε πει ότι η ζωή και η καριέρα της δεν ακολούθησαν κάποιο προσεκτικά σχεδιασμένο σχέδιο, αλλά διαμορφώθηκαν από «τύχη» και «ευτυχείς συμπτώσεις».
Με πληροφορίες από BBC, Variety
