Οι εργαζόμενοι στις τέχνες και τον πολιτισμό στην Ιταλία ετοιμάζονται για πανεθνική απεργία την Παρασκευή 12 Ιουνίου, σε μια κινητοποίηση που συνδέει τις χαμηλές αμοιβές και την επισφάλεια του κλάδου με την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη.
Στην απεργία συμμετέχουν συνδικάτα, συλλογικότητες και ενώσεις εργαζομένων στον πολιτισμό, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, σταθερότητα, αξιοπρεπείς αμοιβές και κοινωνική προστασία για όσους κρατούν όρθιο το πεδίο της τέχνης: από επιμελητές, καλλιτέχνες και κριτικούς μέχρι εκπαιδευτικούς μουσείων, τεχνικούς, εργαζόμενους στην υποδοχή, στον καθαρισμό, στην παραγωγή και στη συντήρηση.
Η νέα κινητοποίηση έρχεται έναν μήνα μετά την απεργία της 8ης Μαΐου στη Μπιενάλε της Βενετίας, την οποία οι διοργανωτές της χαρακτήρισαν ιστορική. Τότε, η κινητοποίηση για την Παλαιστίνη και τα εργασιακά δικαιώματα οδήγησε στο κλείσιμο σχεδόν 30 εθνικών περιπτέρων, ενώ εκατοντάδες άνθρωποι διαδήλωσαν κατά της παρουσίας του ισραηλινού περιπτέρου στο Arsenale.
Η πρωτοβουλία της 12ης Ιουνίου οργανώνεται υπό την ομπρέλα του συλλογικού σχήματος Vogliamo Tutt’altro, δηλαδή «Θέλουμε κάτι άλλο». Στην κινητοποίηση συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, η Art Not Genocide Alliance, οι Mi Riconosci?, Art Workers Italy, η Ιταλική Ένωση Εκπαιδευτικών Μουσείων, το Sale Docks και το Biennalocene.
Οι ομάδες που καλούν στην απεργία υποστηρίζουν ότι ο αγώνας για εργασιακά δικαιώματα στον πολιτισμό και η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη δεν είναι δύο ξεχωριστά ζητήματα. Αντίθετα, βλέπουν την τέχνη ως πεδίο όπου οι συνθήκες εργασίας, η δημόσια χρηματοδότηση, η πολεμική οικονομία και η πολιτική ευθύνη των θεσμών συναντιούνται.
Στα αιτήματά τους περιλαμβάνονται η σταθεροποίηση και αξιοπρεπής αμοιβή της πολιτιστικής εργασίας, η προστασία των εργαζομένων από τραυματισμούς, διακρίσεις και εκμετάλλευση, η πρόσβαση σε κοινωνική ασφάλιση, υγεία και σύνταξη, καθώς και η ελευθερία των εργαζομένων στον πολιτισμό να εκφράζουν διαφωνία και να κινητοποιούνται απέναντι στην «οικονομία του πολέμου».
Οι διοργανωτές συνδέουν επίσης την απεργία με την αύξηση των αμυντικών δαπανών στην Ιταλία και με τη συζήτηση για τη διοχέτευση δημόσιων πόρων στην πολεμική βιομηχανία. Υποστηρίζουν ότι τα περιορισμένα κρατικά κονδύλια πρέπει να κατευθύνονται στην υγεία, την εκπαίδευση, την κοινωνική πρόνοια και τον πολιτισμό, τον οποίο αντιμετωπίζουν ως δημόσιο δικαίωμα.
Το ενδιαφέρον της υπόθεσης δεν βρίσκεται μόνο στο πολιτικό της περιεχόμενο, αλλά και στο ποιοι εμφανίζονται πια ως υποκείμενα της πολιτιστικής εργασίας. Η απεργία επιχειρεί να βγάλει από το παρασκήνιο όσους συνήθως μένουν αόρατοι πίσω από τις εκθέσεις, τις μπιενάλε και τα φεστιβάλ: τους ανθρώπους που στήνουν, φυλάνε, καθαρίζουν, οργανώνουν, εκπαιδεύουν, μεταφέρουν, παράγουν και κάνουν δυνατή την τέχνη πριν αυτή εμφανιστεί ως λαμπερό γεγονός.
Έτσι, η Ιταλία γίνεται ξανά ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πεδία όπου η τέχνη δεν διαμαρτύρεται μόνο για όσα συμβαίνουν στον κόσμο, αλλά και για το ποιος πληρώνει το κόστος ώστε να συνεχίσει να υπάρχει.
Με στοιχεία από Hyperallergic.
