Τα νέα από το Βελεστίνο και τον Δήμο Ρήγα Φεραίο

Ανάλυση CNN: Η Ρωσία και η Κίνα δεν είναι φίλοι των ΗΠΑ, γιατί ο Τραμπ νομίζει πως είναι;


Δεν είναι παράλογο να συναντιούνται οι Αμερικανοί πρόεδροι με ηγέτες αντιπάλων χωρών. Αυτό που ξενίζει στις συναντήσεις κορυφής του Ντόναλντ Τραμπ με αυταρχικούς ηγέτες, σύμφωνα με ανάλυση του CNN, είναι ότι τους αντιμετωπίζει σαν φίλους.

Αυτή η αλλόκοτη δυναμική ενδέχεται να αναβιώσει στην ιστορική συνάντηση κορυφής με τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ και τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν στη νότια Κίνα την Πέμπτη. Ο Τραμπ ελπίζει να ολοκληρώσει το «καρέ» των επαφών με αυταρχικούς ηγέτες, συναντώντας και τον Κιμ Γιονγκ Ουν της Βόρειας Κορέας.

Ο συμβολισμός των τριμερών συνομιλιών στη Σεντζέν είναι έντονος. Τρεις μεγάλες δυνάμεις, καθεμία από τις οποίες διεκδικεί ηγεμονικό ρόλο στην ευρύτερη γεωγραφική της ζώνη, θα στείλουν ένα μήνυμα κυριαρχίας που αποκλείει σκόπιμα τα μικρότερα και ασθενέστερα κράτη.

Σύμφωνα με την ανάλυση του CNN, oι εντυπώσεις θα ήταν λιγότερο έντονες αν ο Τραμπ ενεργούσε ως ηγέτης του ελεύθερου κόσμου που αντιπαρατίθεται σε αδίστακτους ισχυρούς άνδρες. Όμως ο πρόεδρος Τραμπ δείχνει περιφρόνηση προς τους συμμάχους των ΗΠΑ και θαυμάζει τη σιδηρά πυγμή του Σι και του Πούτιν. Συχνά δικαιολογεί τη συμπεριφορά τους ή αποφεύγει να τους δυσαρεστήσει.

Πριν αναχωρήσει για την Ασία, υποστήριξε ότι ο Πούτιν, ο οποίος βομβαρδίζει ακατάπαυστα Ουκρανούς αμάχους με drones και πυραύλους, επιδεικνύει αυτοσυγκράτηση και θα μπορούσε να είναι «πολύ πιο σκληρός». Εξήγησε επίσης ότι δεν θέλει να έρθει σε αντιπαράθεση με το Πεκίνο για μια υπόθεση κατασκοπείας με προηγμένα τσιπ ημιαγωγών, λέγοντας πως «δεν νομίζω ότι θέλεις να προσβάλεις την Κίνα λίγο πριν πας εκεί».

Η λεπτή γραμμή που ξεπερνάει ο Τραμπ

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στον διάλογο με τους εχθρούς των ΗΠΑ και τον κατευνασμό τους. Η σύνοδος της Σεντζέν ίσως δοκιμάσει τα όρια μεταξύ της χρήσιμης διπλωματίας για την αποκλιμάκωση των εντάσεων και ενός παιχνιδιού ρόλων ανάμεσα σε δύο δικτάτορες και έναν Αμερικανό πρόεδρο που θα ήθελε να είναι κι αυτός ένας από αυτούς.

Οι επικριτές του Τραμπ τού προσάπτουν ότι προτιμά τις εντυπώσεις από την ουσία. Απολαμβάνει τις κολακείες οξυδερκών συνομιλητών που επιδιώκουν να τον χειραγωγήσουν. Οι σύνοδοι κορυφής με τον Σι, τον Πούτιν και τον Κιμ κατά την πρώτη του θητεία είχαν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά ελάχιστα αποτελέσματα.

Στη Σεντζέν δεν αναμένονται θεαματικές εξελίξεις. Ο Τραμπ λέει ότι οι ηγέτες ίσως συζητήσουν για τα πυρηνικά όπλα, το Ιράν και την Ουκρανία. Ωστόσο, δεν έχει την υπομονή για την επίπονη προετοιμασία και τις εντατικές διαβουλεύσεις με τους συμμάχους που προηγούνταν των ψυχροπολεμικών συνόδων του προέδρου Ρόναλντ Ρίγκαν με τον τελευταίο Σοβιετικό ηγέτη, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, αναφέρει το CNN.

«Εξυπηρετεί αυτή η συνάντηση με τον Πούτιν και τον Σι Τζινπίνγκ το εθνικό συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών;», διερωτήθηκε ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Κίνα, Νίκολας Μπερνς, στην εκπομπή «AC360» του CNN την Τρίτη. «Σκεφτείτε τον συμβολισμό. Ο πρόεδρος Τραμπ ρίχνει σωσίβιο στον Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος παραμένει απομονωμένος εδώ και σχεδόν πέντε χρόνια λόγω της επιθετικότητάς του στην Ουκρανία».

Ο Μπερνς, έμπειρος Αμερικανός διπλωμάτης, πρόσθεσε: «Πλέκει το εγκώμιο του Σι Τζινπίνγκ, κάτι που θεωρώ εντελώς αντίθετο από αυτό που θα έπρεπε να λέει για έναν αντίπαλο των Ηνωμένων Πολιτειών».

To CNN αναφέρει ότι σε κάθε δείκτη, πέρα από το μέγεθος του πυρηνικού της οπλοστασίου, η Ρωσία είναι κατώτερη δύναμη από τις ΗΠΑ και την Κίνα. Παρ’ όλα αυτά, ο Τραμπ δείχνει συχνά να αναβαθμίζει τον Πούτιν, όπως με την πρόσφατη συμφωνία αγοράς ρωσικού ντίζελ που παρακάμπτει τις κυρώσεις ή με την πρόσκληση που του απηύθυνε για τη σύνοδο της G20 στο θέρετρο γκολφ που διαθέτει στο Μαϊάμι τον Δεκέμβριο.

Όπως και ο Πούτιν, έτσι και ο Τραμπ αναζητά προσωπική επιβεβαίωση στη Σεντζέν. Μετά το ηχηρό χαστούκι που δέχθηκε από τους ψηφοφόρους στις ενδιάμεσες εκλογές, χρειάζεται να δείξει στον κόσμο, αλλά και στους Αμερικανούς στο εσωτερικό, ότι δεν είναι απλώς ένας πρόεδρος σε αποδρομή.

Ως οικοδεσπότης, ο Σι μπορεί να στήσει ένα εντυπωσιακό θέαμα για τα κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης, προβάλλοντας το προφίλ του κυρίαρχου εταίρου που συγκαλεί τους ηγέτες δύο άλλων μεγάλων δυνάμεων.

Ο Τραμπ ίσως αγνοεί τις παγίδες της συνόδου

Οι κίνδυνοι της συνόδου είναι προφανείς, καθώς χώρες όπως η Ουκρανία, αλλά και κράτη της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, αναρωτιούνται αν ο Σι, ο Τραμπ και ο Πούτιν θα καταλήξουν σε συνεννοήσεις που εξυπηρετούν μόνο τα δικά τους συμφέροντα.

Ωστόσο, όπως επισημαίνεται στην ανάλυση του CNN, υπάρχει και η άποψη ότι οι ισχυρότερες πυρηνικές δυνάμεις του κόσμου οφείλουν να διατηρούν ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και τακτικές επαφές.

Ο κόσμος κάθε άλλο παρά σταθερός είναι. Κάθε ηγέτης εμπλέκεται σε επικίνδυνες περιφερειακές διενέξεις, στην Ουκρανία, το Ιράν και την Ταϊβάν, που θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια παγκόσμια ανάφλεξη. Μια παραγωγική σύνοδος θα μπορούσε να εκτονώσει τέτοιες εστίες έντασης ή ακόμη και να αποτρέψει έναν εξοπλιστικό ανταγωνισμό πυρηνικών στο διάστημα. 

Η κριτική προς τον Τραμπ, ότι η προσφορά για συναντήσεις ισοδυναμεί με υποχώρηση, είναι κατά καιρούς υπερβολική. Ο διάλογος με τους εχθρούς μπορεί να αποτελεί ένδειξη ισχύος. Στην εναρκτήρια ομιλία του, εν μέσω οξύτατων αμερικανοσοβιετικών εντάσεων, ο πρόεδρος Τζον Φ. Κένεντι είχε δηλώσει: «Η ευγένεια δεν είναι σημάδι αδυναμίας και η ειλικρίνεια υπόκειται πάντα σε απόδειξη. Ας μη διαπραγματευτούμε ποτέ από φόβο. Αλλά ας μη φοβηθούμε ποτέ να διαπραγματευτούμε».

Ο Τραμπ δεν είναι ο πρώτος σύγχρονος πρόεδρος που ανοίγει διαύλους με εχθρούς των ΗΠΑ. Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα υλοποίησε μια τέτοια προεκλογική δέσμευση, συνάπτοντας συμφωνίες με το Ιράν και την Κούβα. 

Ο Λάιλ Γκόλντσταϊν, διευθυντής του Προγράμματος Ασίας στο think tank Defense Priorities, το οποίο τάσσεται υπέρ μιας πιο συγκρατημένης παγκόσμιας στάσης των ΗΠΑ, αναγνωρίζει την κριτική ότι οι σύνοδοι του Τραμπ προσφέρουν καλές εικόνες και τίποτα παραπάνω. Πιστεύει, όμως, ότι παρ’ όλα αυτά μπορεί να φανούν χρήσιμες.

«Είμαι υπέρ των συνόδων κορυφής, των συναντήσεων και της διπλωματικής εμπλοκής», δήλωσε ο Γκόλντσταϊν, ο οποίος ηγείται επίσης της Πρωτοβουλίας για την Κίνα στο Πανεπιστήμιο Μπράουν. Οι σχέσεις μεταξύ Τραμπ και Σι φαίνονται ειλικρινά εγκάρδιες, πρόσθεσε. «Ας είμαστε ρεαλιστές. Η προσωπική χημεία μετράει, και ο Τραμπ με τον Σι φαίνεται να χτίζουν ένα είδος χημείας».

Μια τέτοια σύνδεση θα μπορούσε να αποδειχθεί κρίσιμη για την αποφυγή μιας ευρύτερης σύγκρουσης σε περίπτωση αιφνίδιας κρίσης, για παράδειγμα, σε ένα ναυτικό επεισόδιο στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

Ο Τραμπ δήλωσε ότι ελπίζει να συναντήσει και τον Κιμ στην Κίνα. Υπάρχει το επιχείρημα ότι η φιλία του με τον αδίστακτο δικτάτορα εκτόνωσε τις εντάσεις κατά την πρώτη του θητεία. Όμως οι συναντήσεις τους απέτυχαν να ανακόψουν το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας, και το σταλινικό καθεστώς διαθέτει πλέον περισσότερα όπλα και πυραύλους από ποτέ.

Ο Γκόλντσταϊν υποστήριξε επίσης ότι το σχήμα της τριμερούς συνόδου θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πιο χρήσιμο εργαλείο αν επαναληφθεί τα επόμενα χρόνια, καθώς θα έθετε ένα πλαίσιο για πιο τακτική πρόοδο.

Πώς βλέπει το Πεκίνο έναν αποδυναμωμένο Τραμπ

Ο Τραμπ και ο Σι συναντιούνται σε μια στιγμή έντονου παρασκηνίου στις αμερικανοκινεζικές σχέσεις. Ο πρόεδρος υποβάθμισε τις πληροφορίες ότι ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Nvidia διατηρούσε σχέση με στέλεχος που οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν επισημάνει ως πιθανό πράκτορα της Κίνας. Το περιστατικό αναδεικνύει τις προσπάθειες του Πεκίνου να διεισδύσει στην αμερικανική τεχνολογία, καθώς η κούρσα για την τεχνητή νοημοσύνη, με τεράστιες στρατιωτικές προεκτάσεις, φουντώνει.

Ο αντιπρόεδρος της πρώτης θητείας του Τραμπ, Μάικ Πενς, δήλωσε στο CNN την Τρίτη ότι ο πρόεδρος πρέπει να κρατήσει σθεναρή στάση. «Έχω δει από πρώτο χέρι την καλή επικοινωνία που έχει με τον πρόεδρο Σι. Πιστεύω ότι έχει την ικανότητα να του μιλήσει ευθέως και να του ξεκαθαρίσει τι δεν είναι αποδεκτό για τις Ηνωμένες Πολιτείες και για ποια ζητήματα θα υπάρξουν συνέπειες», ανέφερε.

Υπάρχει και μια άλλη πτυχή στη Σεντζέν, την οποία ο Τραμπ ίσως προτιμά να μη σκέφτεται. Αν εξαιρέσει κανείς το ενδεχόμενο επανάστασης, ασθένειας ή θανάτου, ο Σι και ο Πούτιν αναμένεται να κυβερνούν για χρόνια. Ο Τραμπ έχει το «μειονέκτημα» να ζει σε μια δημοκρατία, η οποία μόλις του επέβαλε το είδος της αποδοκιμασίας από το οποίο οι αυταρχικοί φίλοι του είναι προστατευμένοι, αναφέρει το CNN.

Αυτή η ανισορροπία μπορεί να έχει συνέπειες στην πολιτική τους. Η Κίνα ενδέχεται να επιλέξει το χαρακτηριστικό της παιχνίδι αναμονής, προσβλέποντας σε μια νέα αλλαγή πλεύσης της αμερικανικής πολιτικής με νέο πρόεδρο το 2029. Ο Πούτιν, από την πλευρά του, ίσως υπολογίζει ότι μπορεί να πετύχει καλύτερη συμφωνία για την Ουκρανία με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο απ’ ό,τι με οποιονδήποτε άλλον Αμερικανό πρόεδρο.

Ως οικοδεσπότης της συνόδου, ο Σι θα επιδιώξει να εκμεταλλευτεί τις πολιτικές αδυναμίες του Τραμπ.

«Οι Κινέζοι βλέπουν πράγματι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι σημαντικά αποδυναμωμένος, πρώτον από τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών και δεύτερον από τις γκάφες γύρω από τα τεχνολογικά ζητήματα των τελευταίων ημερών», δήλωσε ο Στιβ Τσανγκ, διευθυντής του Ινστιτούτου Κίνας SOAS στο Λονδίνο. «Αυτό σίγουρα θα αποθρασύνει τους Κινέζους, αν ο Ντόναλντ Τραμπ προσπαθήσει να τους πιέσει».

Ωστόσο, ο Τσανγκ πρόσθεσε ότι ο Σι δεν θα φερθεί αγενώς, επειδή θέλει να διατηρήσει μια καλή σχέση, «όποια κι αν είναι τα προσωπικά του αισθήματα για τον Ντόναλντ Τραμπ».

Με πληροφορίες από CNN

 



Πηγή: www.lifo.gr