Εκατοντάδες φωτογραφίες από μία από τις πιο θρυλικές queer βραδιές της βρετανικής κουλτούρας των κλαμπ βγαίνουν ξανά στο φως, αρκετές από αυτές για πρώτη φορά. Το νέο βιβλίο FLESH του Peter J Walsh συγκεντρώνει εικόνες που τράβηξε ο φωτογράφος στη Χασιέντα του Μάντσεστερ στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Η πρώτη έκδοση κυκλοφορεί σε 750 αντίτυπα από την IDEA.
Το Flesh ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1991 από τον Paul Cons και την αείμνηστη διοργανώτρια Lucy Scher και γινόταν την τελευταία Τετάρτη κάθε μήνα. Η εποχή κάθε άλλο παρά ανέμελη ήταν. Η κρίση του AIDS βρισκόταν ακόμη σε πλήρη εξέλιξη, ενώ το Άρθρο 28 (Section 28) περιόριζε τον τρόπο με τον οποίο οι τοπικές αρχές μπορούσαν να μιλούν για την ομοφυλοφιλία, με συνέπειες που έφταναν στα σχολεία, τις βιβλιοθήκες και άλλες δημόσιες υπηρεσίες.
Φωτ.: Peter J Walsh
Μέσα σε αυτό το κλίμα, το Flesh έφερε την queer κοινότητα στην καρδιά ενός από τα πιο εμβληματικά κλαμπ της βρετανικής acid house και rave σκηνής. Στην πρώτη βραδιά πήγαν περίπου 1.200 άνθρωποι και πολύ γρήγορα άρχισε να φτάνει κόσμος από ολόκληρη τη Βρετανία, ακόμη και από την Ευρώπη. Για μια κοινότητα που μέχρι τότε συναντιόταν κυρίως σε πολύ μικρότερους χώρους, η εικόνα 1.200 ανθρώπων μέσα στη Χασιέντα είχε από μόνη της βάρος.
Πριν στραφεί στη φωτογράφιση της νυχτερινής ζωής, ο Walsh είχε περάσει από έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Στα χρόνια της Μάργκαρετ Θάτσερ φωτογράφιζε αριστερές διαδηλώσεις στο Μάντσεστερ, ανάμεσά τους και τη μεγάλη κινητοποίηση κατά του Άρθρου 28. Όταν αργότερα άρχισε να καταγράφει την acid house σκηνή, κράτησε την ίδια λογική: δεν τον ενδιέφεραν μόνο οι ντιτζέι και οι περφόρμερ αλλά και οι θαμώνες, το προσωπικό του μπαρ, οι άνθρωποι της ασφάλειας και όσοι κινούνταν στα παρασκήνια.
Φωτογράφιζε κυρίως με Canon F-1 και, όταν μπορούσε, αξιοποιούσε το διαθέσιμο φως αντί να ρίχνει συνεχώς φλας στα πρόσωπα. Έτσι, πολλές από τις εικόνες κρατούν κάτι από την ατμόσφαιρα της στιγμής αντί να μοιάζουν με ψυχρά ντοκουμέντα μιας σκηνής που έχει ήδη περάσει. Άνθρωποι χορεύουν, φιλιούνται, ποζάρουν, αλλάζουν ρούχα, ετοιμάζονται για τις επιδείξεις μόδας του Flesh ή απλώς κοιτούν τον φακό, χωρίς τη σημερινή επίγνωση ότι μια εικόνα μπορεί μέσα σε λίγα λεπτά να κυκλοφορήσει παντού.
Από τις πιο ακραίες στιγμές που θυμάται ο Walsh είναι ο Leigh Bowery στην περίφημη περφόρμανς όπου «γεννούσε» πάνω στη σκηνή. Ο φακός του, όμως, δεν μένει στα διάσημα πρόσωπα ή στα θεάματα. Στρέφεται εξίσου στα σώματα του πλήθους και στην αίσθηση μιας νύχτας όπου, για μερικές ώρες, οι άνθρωποι μπορούσαν να δοκιμάσουν μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού τους.
Φωτ.: Peter J Walsh
Εκεί βρίσκεται ίσως και η μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στις φωτογραφίες του Walsh και στη σημερινή εικόνα της νυχτερινής ζωής. Δεν πρόκειται απλώς για νοσταλγία μιας εποχής πριν από τα smartphones. Το Flesh γεννήθηκε σε μια Βρετανία όπου οι queer άνθρωποι βρίσκονταν αντιμέτωποι με ανοιχτή θεσμική και κοινωνική ομοφοβία. Μέσα στη Χασιέντα, όμως, για λίγες ώρες, μια κοινότητα που πιεζόταν έξω από αυτήν μπορούσε να είναι ορατή, πολυπληθής και ελεύθερη.
Ο Walsh λέει σήμερα ότι η αισιοδοξία εκείνης της rave γενιάς δεν μετατράπηκε στην κοινωνική αλλαγή που πολλοί περίμεναν. Στο Μάντσεστερ, πάντως, θεωρεί ότι η κληρονομιά του Flesh παραμένει ζωντανή στη σημερινή queer νυχτερινή σκηνή.
Με στοιχεία από Dazed
Φωτ.: Peter J Walsh
Φωτ.: Peter J Walsh
Φωτ.: Peter J Walsh
Φωτ.: Peter J Walsh
Φωτ.: Peter J Walsh
Φωτ.: Peter J Walsh
Φωτ.: Peter J Walsh
Φωτ.: Peter J Walsh
Φωτ.: Peter J Walsh
Φωτ.: Peter J Walsh
Φωτ.: Peter J Walsh
Φωτ.: Peter J Walsh
Φωτ.: Peter J Walsh
