Η τέχνη της μαγιόλικας
Museo delle Maioliche Stanze al Genio (Palermo)
Το μουσείο γεννήθηκε από το πάθος του συλλέκτη Pio Mellina, ο οποίος μαζί με άλλους συνιδρυτές ίδρυσε τον Πολιτιστικό Σύλλογο “Stanze al Genio” το 2008. Μετά από μια σχολαστική εργασία αποκατάστασης των χώρων, το μουσείο άνοιξε για το κοινό κατά τη διάρκεια του χειμώνα του ίδιου έτους για να παρουσιάσει μια ιδιωτική συλλογή ιστορικών ιταλικών πλακιδίων που συγκεντρωνόταν για πάνω από 30 χρόνια.
Το μουσείο στεγάζεται σε ένα τμήμα του κυρίως ορόφου του Palazzo Torre Pirajno, ένα κτίριο του 17ου αιώνα, το οποίο είναι πλήρως επιπλωμένο και αποτελεί και την προσωπική κατοικία του ίδιου του συλλέκτη. Η βασική συλλογή περιλαμβάνει πάνω από 5000 κομμάτια από ναπολιτάνικα και σικελικά πλακάκια που χρονολογούνται από τις αρχές του 16ου έως τις αρχές του 20ού αιώνα, κοσμώντας κάθε τοίχο του διαμερίσματος. Σήμερα, θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες προσβάσιμες συλλογές ιταλικών πλακιδίων στον κόσμο. Στους χώρους αυτής της ιδιαίτερης “Κατοικίας-Μουσείου” εκτίθενται επίσης μικρότερες συλλογές από είδη γραφείου εποχής, παλιά παιχνίδια, πήλινες φόρμες ζαχαροπλαστικής και vintage τσίγκινα κουτιά. Πρόσφατα, η έκθεση εμπλουτίστηκε με μια πήλινη σόμπα των τελών του 18ου αιώνα, κατασκευασμένη από το εργοστάσιο Oneto του Δούκα της Σπερλίνγκα, η οποία έχει κηρυχθεί διατηρητέα από την Εφορεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Παλέρμο.
[Museo delle Maioliche Stanze al Genio]
Στην ιστορία της τέχνης, η μαγιόλικα είναι ένα είδος πήλινης κεραμικής που επικαλύπτεται με αδιαφανές λευκό σμάλτο κασσιτέρου και στη συνέχεια διακοσμείται με φωτεινά μεταλλικά χρώματα. Η τεχνική αναπτύχθηκε στον ισλαμικό κόσμο και έφτασε στην Ιταλία κατά τον 14ο-15ο αιώνα, κυρίως μέσω του εμπορίου με την ισπανική Μαγιόρκα (από όπου πήρε και το όνομά της). Γνώρισε τεράστια άνθιση κατά την Ιταλική Αναγέννηση, όπου οι τεχνίτες ζωγράφιζαν πάνω στα σκεύη περίπλοκες ιστορικές, μυθολογικές ή θρησκευτικές σκηνές (τα λεγόμενα “istoriato” σκεύη).
[Wikipedia]
Νεοκλασική Αίθουσα
Ονομάστηκε έτσι από τις οροφές με νεοκλασική διακόσμηση των τελών του 18ου αιώνα. Σε αυτή την αίθουσα, η οποία διαθέτει ένα ναπολιτάνικο δάπεδο με μαγιόλικες σε ροζ και μαύρο χρώμα από τα μέσα του 19ου αιώνα, συναντάμε πλακίδια και τμήματα δαπέδων με μαγιόλικες, επίσης ναπολιτάνικης προέλευσης του 19ου αιώνα. Εδώ ξεχωρίζουν εκείνα με κλασικό και πομπηιανό θέμα, όπως το cave canem (προσοχή στον σκύλο), ο φτερωτός Διόνυσος πάνω στο λιοντάρι, ο θρίαμβος του Αχιλλέα και ο θάνατος του Έκτορα, καθώς και το πάνελ του εργοστασίου Delange – Delle Donne με ημερομηνία 1878 σε μπλε φόντο, το οποίο αναπαράγει τα διακοσμητικά γκροτέσκο μοτίβα από τις στοές του Βατικανού. Στο κέντρο της αίθουσας βρίσκεται μια σόμπα από μαγιόλικα του εργοστασίου Oneto του Δούκα της Σπερλίνγκα (18ος αιώνας).
Ο θρίαμβος του Αχιλλέα και ο θάνατος του Έκτορα.
Αίθουσες του Burgio
Ονομάστηκαν έτσι από τον τόπο παραγωγής τους. Το Burgio είναι μια σικελική τοποθεσία στην επαρχία του Αγκριτζέντο. Σε αυτή την αίθουσα υπάρχουν δάπεδα και πλακίδια από το Burgio, που χρονολογούνται από το 1500 έως τα τέλη του 1800. Οι μικρές διαστάσεις των πλακιδίων υποδηλώνουν μια παλαιότερη εποχή παραγωγής. Είναι αναγνωρίσιμα τα τυπικά χρώματα: πράσινο του χαλκού (verde ramina), κίτρινο του σιδήρου (giao ferraccia), μπλε και μαγνήσιο (manganese). Στο εσωτερικό της αίθουσας βρίσκεται μια παλιά βιτρίνα με σερβίτσια φαγητού Florio.
Παλιά κουζίνα
Από μια κρυφή πόρτα περνάει κανείς στην παλιά κουζίνα, η οποία χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα από τους τωρινούς ιδιοκτήτες. Σε αυτό το δωμάτιο υπάρχουν αντικείμενα κουζίνας τυπικά του 19ου αιώνα και πλακίδια των αρχών του 20ού αιώνα, τα οποία χαρακτηρίζονται από γεωμετρικά σχέδια φτιαγμένα με τη μέθοδο του στένσιλ (a mascherina). Στους υπόλοιπους τοίχους μπορεί κανείς να δει μια ενότητα αφιερωμένη στα εμπορικά σήματα των εργοστασίων που βρίσκονται στο πίσω μέρος των πλακιδίων μαγιόλικας, καθώς και μια ενότητα αφιερωμένη στις παλιές πήλινες φόρμες για την παρασκευή γλυκών (18ος-19ος αιώνας).
Αίθουσα των βάζων
Ονομάστηκε έτσι από την οροφή που είναι διακοσμημένη με μονοχρωματικά βάζα. Αυτή η αίθουσα περιέχει δάπεδα και πλακίδια από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα από το Σάντο Στέφανο ντι Καμάστρα, μια σικελική τοποθεσία στην επαρχία της Μεσσήνης. Ξεχωρίζουν τα ιδιαίτερα γεωμετρικά σχέδια για πλακάκια κουζίνας, καθώς και δύο πάνελ μεγάλων διαστάσεων με διακοσμητικά μοτίβα που συνδέονται μεταξύ τους σχηματίζοντας συνεχή σχέδια. Μέσα σε αυτή την αίθουσα υπάρχει επίσης ένας τοίχος αφιερωμένος σε πλακίδια του 19ου αιώνα από τη Μιστρέτα, μια σικελική τοποθεσία στην επαρχία της Μεσσήνης.
Δείτε επίσης στο Αλμανάκ:
Santa Chiara (Νάπολη)
