Για περισσότερα από σαράντα χρόνια, η Μαρία Γανωτή ασχολείται με την περίθαλψη και προστασία των άγριων ζώων. Μιλά για τα χιλιάδες ζώα που φτάνουν κάθε χρόνο στην ΑΝΙΜΑ, τις δυσκολίες της περίθαλψης, τις αλεπούδες της Αθήνας και την ανάγκη να μάθουμε να συνυπάρχουμε με την «άγρια ζωή».
Η Μαρία Γανωτή δεν θυμάται ακριβώς πότε ξεκίνησε να ασχολείται με τα άγρια ζώα. Μεγαλώνοντας σε μια πολύτεκνη οικογένεια στην επαρχία, με ζώα στην αυλή, στο δάσος και στην εξοχή, είχε από παιδί αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση μαζί τους. «Είχα βρει έναν τρόπο να μιλάμε», λέει. Αργότερα, ως φοιτήτρια της Φιλοσοφικής, γνώρισε την παρατήρηση πουλιών και μέσα από αυτήν οδηγήθηκε σταδιακά στην περίθαλψη της άγριας πανίδας. Μια διαδρομή που ξεκίνησε με τραυματισμένα πουλιά, συνεχίστηκε με την ίδρυση του Ελληνικού Κέντρου Περίθαλψης Άγριων Ζώων στην Αίγινα και οδήγησε, το 2004, στη δημιουργία της ΑΝΙΜΑ.
Σήμερα, η οργάνωση δέχεται περίπου 9.500 άγρια ζώα τον χρόνο, από σπουργίτια και χελιδόνια μέχρι γύπες και πελεκάνους. Η δουλειά της δεν είναι απλώς να περιθάλπτει ένα τραυματισμένο ζώο αλλά να καταφέρνει να το στέλνει στη φύση χωρίς να έχει χάσει την ικανότητά του να επιβιώνει εκεί. «Την ώρα που θα τελειώσει η θεραπεία και θα το αφήσεις, εύχεσαι να μην το ξαναδείς, γιατί θα είναι για κακό» εξηγεί, περιγράφοντας τη δυσκολία της περίθαλψης ενός άγριου ζώου, το οποίο πρέπει να ξαναμάθει να πετάει, να κυνηγάει και να επιβιώνει μόνο του.
Μιλά για τους εθελοντές που περνούν τα καλοκαίρια τους καθαρίζοντας κλουβιά και ταΐζοντας νεογέννητα πουλιά, για τις αλεπούδες που πλέον αποτελούν μέρος της αστικής ζωής της Αθήνας και για τις δύσκολες αντιφάσεις: π.χ. οι γάτες, ενώ τις αγαπάμε, αποτελούν σημαντική απειλή για τα μικρά άγρια ζώα. «Δεν υπάρχουν τόσα στεγανά μεταξύ ανθρώπου και άγριας ζωής», παρατηρεί, αμφισβητώντας τον απόλυτο διαχωρισμό μεταξύ του κόσμου μας και της φύσης.
Δεν ωραιοποιεί τη δουλειά της. Μιλά για τις απώλειες, τα λάθη και την ανθρώπινη ευθύνη, αλλά και για την ανεπαρκή κρατική υποστήριξη. «Δεν θέλουμε να μας αναλάβει το κράτος. Θέλουμε όμως να είναι συνεργάτις η πολιτεία», λέει χαρακτηριστικά. Επιμένει, ωστόσο, ότι κάθε μικρή πράξη φροντίδας έχει σημασία: «Ό,τι καλό κάνει κανείς σε αυτόν τον κόσμο, ακόμα και το πιο μικρό, προστίθεται σε μια ζυγαριά που, στην άλλη της μεριά, έχει το κακό». Και σε αυτήν τη σκέψη στηρίζει την ελπίδα της για ένα μέλλον στο οποίο άνθρωπος και φύση θα μπορούν να συνυπάρχουν.
