ΤΟ ΔΙΔΥΜΟ ΤΩΝ Tale of Us –οι δυο DJs, MRAK και Anyma, έχουν κάνει και σόλο πρότζεκτ– έμελλε να αλλάξει τελείως τον ήχο της techno όπως τον ξέρουμε. Περίπου πριν από δώδεκα χρόνια, αντλώντας έμπνευση από τους κορυφαίους της εποχής Kalkbrenner, Solomun και Apparat και ενδεχομένως έχοντας βαρεθεί το συχνά μονότονο τέμπo της techno, δημιούργησαν αυτό που μετέπειτα ονομάστηκε melodic techno, ένα μείγμα techno, EDM και progressive house.
Για να είμαστε δίκαιοι, η μουσική αυτή υπήρχε ήδη αλλά συχνά μένει στην ιστορία αυτός που την εδραίωσε και όχι ο δημιουργός. Το label τους, Afterlife, εκτοξεύτηκε σε δημοφιλία και πολλοί καλλιτέχνες στράφηκαν σε αυτό, προσαρμόζοντας τον ήχο τους σε αυτό που όριζε η «ηγεσία» των Tale of Us.
Βέβαια μικρή σχέση έχουν τα σημερινά κομμάτια του Afterlife με αυτά προ πέντε-έξι ετών: πλέον από μια (minimal) techno βάση και μια μελωδία σε εξέλιξη, μια κορύφωση και ένα σβήσιμο –όπως συνέβαινε και στην trance λίγο πολύ–, φτιάχτηκαν ακανόνιστοι ήχοι που μιμούνταν έγχορδα και δημιουργήθηκαν δραματικές παύσεις –ειλικρινά πάρα πολλές παύσεις– για να εισάγουν τα πολυπόθητα drops, αυξημένη επιρροή από την EDM και πολλά ρεμίξ ποπ τραγουδιών.
Με την επίσημη διάλυση των Tale of Us φέτος, αν και από χρόνια είχαν πάρει αποστάσεις ο ένας από τον άλλον, η δικαιολογία πως ο Anyma απομακρύνθηκε λόγω των υποτιθέμενων θεμάτων του MRAK με τα ναρκωτικά φαίνεται να μην είναι αρκετή.
Αν και δεν έγινε πολύς ντόρος για τον πρωτοεμφανιζόμενο στην Αθήνα MRAK στο Primer Festival αυτό τον Σεπτέμβρη, το αντίθετο αποτέλεσμα είχε η ανακοίνωση του Anyma, που γρήγορα προήχθη σε event της χρονιάς. Δεν θυμάμαι να έχω δει ποτέ περισσότερο κόσμο και ομολογώ επίσης πως αιφνιδιάστηκα από την επιλογή ενός ανοιχτού χώρου τέλη Οκτώβρη, με την απειλή της βροχής και το σχετικό κρύο – εικάζω πως οφείλεται στην τεράστια οθόνη που δύσκολα θα χωρούσε οπουδήποτε αλλού.
Εν τέλει πιστεύω οι διοργανωτές δικαιώθηκαν, μια και μπροστά ήταν πολύ στριμωχτά, οπότε οτιδήποτε εσωτερικό θα ήταν κλειστοφοβικό. Για να εξηγήσω την κατάσταση, αν και άρχισε να βρέχει, εμείς δεν προλάβαμε να βραχούμε. Οφείλω επίσης να τονίσω πως οργανωτικά δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα, δεν σχηματίστηκαν ουρές και ο ήχος ήταν άρτιος, ιδίως για open-air event.
Τα visuals ήταν πολύ προσεγμένα, ακόμη και στους καλλιτέχνες που άνοιξαν το show. Αυτό που θα ήθελα την επόμενη φορά θα ήταν κάποιοι υπάλληλοι security, μια και ανά σημεία είχε μαζευτεί κόσμος με επιθετική διάθεση, που ουδεμία σχέση έχει με αυτούς που συχνάζουν στα techno events. Τα χιλιάδες κινητά, σε μόνιμη βάση, στον αέρα, χειροτέρευαν περαιτέρω το mood.
Μουσικά δεν είχα ιδιαίτερες προσδοκίες· περίμενα ένα basic, mainstream κι ευχάριστο σετ, κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κάτι μεμπτό. Δε χρειάζεται όλοι να προσπαθούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο ή να μιξάρουν τέσσερα τραγούδια σε ένα. Με τους Mathame να επιλέγουν ωραίες μελωδίες που θύμιζαν τις διακοπές τους και τον 19:26 να έχει ένα συνολικά ισορροπημένο κι ενδιαφέρον σετ, ο Anyma ήταν πραγματικά κάτω του μετρίου. Το σετ δεν ήταν μόνο νερόβραστο για δεδομένα techno αλλά και για EDM. Θα τονίσω πάλι τις παύσεις που διακόπτουν το ρυθμό, το flow, τον χορό, και σε αφήνουν μετέωρο.
Τα γραφικά ήταν προσεκτικά μελετημένα, ζωντανά και με εκπληκτική ανάλυση, αλλά αισθητικά, κατά τη γνώμη μου, έκλιναν προς το cringe, με τους κίονες, τα αγάλματα, τις φωτιές και την κοπέλα που έμοιαζε στην Grimes και εκτελούσε αυτούς τους αμήχανους χορούς. Το σετ δεν έδενε, παρα μόνο με (τι άλλο) παύσεις και δεν άκουσα καμία από κάποιες πολύ ωραίες παραγωγές του, όπως τα «Chordial», «Fortuna», «Answer», «Higher Power» κ.ά. Αντίθετα, έμφαση δόθηκε στα ρεμίξ κομματιών της Ριάνα και της Έλι Γκούλντινγ. Δεν μ ’αρέσει να είμαι ο geek που λέει συνέχεια «this is not techno» αλλά η μουσική αυτή υποβαθμίζει και αλλοιώνει ουσιαστικά το είδος.
Η σύγκριση με τον MRAK, ο οποίος δεν έχει κερδίσει τυχαία το προσωνύμιο «Maestro» και είναι καθολικά αποδεκτός ως ένας από τους καλύτερους εν ζωή DJs, είναι αναπόφευκτη. Είχα την τύχη να τον ακούσω στο Reworks πέρσι και μολονότι δεν τρέφω ιδιαίτερη αγάπη στη melodic techno, είχε μια αδυσώπητη ροή που λίγοι μπορούν να φέρουν σε πέρας.
Με την επίσημη διάλυση των Tale of Us φέτος, αν και από χρόνια είχαν πάρει αποστάσεις ο ένας από τον άλλον, η δικαιολογία πως ο Anyma απομακρύνθηκε λόγω των υποτιθέμενων θεμάτων του MRAK με τα ναρκωτικά φαίνεται να μην είναι αρκετή. Ο πρώτος μάλλον ήθελε να κυνηγήσει αποκλειστικά τα χρήματα κι ο δεύτερος να κρατήσει το πνεύμα των Tale of Us ζωντανό.
