«ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ δεν γίνονται εκτρώσεις»… Αυτό ήταν ένα από τα συνθήματα της εκστρατείας για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων το όχι και τόσο μακρινό 1983, όταν πεντακόσιες γυναίκες υπέγραψαν δημοσίως, και με πλήρη επίγνωση των συνεπειών του νόμου, ότι είχαν κάνει μία ή περισσότερες εκτρώσεις. Για τον κόπο τους, κάποιες κλήθηκαν προς ανάκριση. Τελικά, και παρά τις λυσσαλέες αντιδράσεις των εκκλησιαστικών κύκλων, το σχετικό νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε το 1986. Σαράντα χρόνια μετά όμως, ακόμα και οι πιο δεδομένες κατακτήσεις τίθενται σε δημόσια αμφισβήτηση και το brand του Αγίου Όρους είναι πιο ισχυρό από ποτέ, ασχέτως αν παραμένει «άβατο» για τον μισό πληθυσμό της χώρας αλλά και για κάθε θηλυκότητα της υφηλίου. Το σημείο εκείνο στον χάρτη που παραμένει γκρίζο σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ασχέτως του ποιο χρώμα κυριαρχεί στην υπόλοιπη επικράτεια είναι με διαφορά η μεγαλύτερη – και η πιο πλούσια, αν κρίνει κανείς από τις περιουσίες των μονών και τα παχυλά κονδύλια που απορροφούν – περιοχή στον πλανήτη στην οποία απαγορεύεται (με ποινή φυλάκισης) η είσοδος σε γυναίκες και η μοναδική αυτόνομη κρατική οντότητα όπου ισχύει αυτός ο κανόνας.
Το πιο κοντινό που μπορούν να βρεθούν οι γυναίκες σ’ αυτό το «βαθύτερο νόημα» είναι στα Μετέωρα ίσως, που αποτελούσαν επίσης «άβατο» για τις γυναίκες μέχρι το 1948.
Και σα να μην έφτανε ο διά βίου αποκλεισμός τους από το «περιβόλι της Παναγίας», οι γυναίκες πρέπει να ακούνε και να διαβάζουν συνέχεια τι είδους μαγική και υπερβατική εμπειρία χάνουν, από το ανδρικό πλήθος που συρρέει στα πέριξ της Αθωνικής Πολιτείας για προσκύνημα, περισυλλογή, πνευματικότητα (και περιηγητική αντροπαρέα), σε μέρη, μονές και διαδρομές που αποκτούν μυθικές διαστάσεις μέσα από τις αφηγήσεις των ανώνυμων και επώνυμων επισκεπτών. Όπως δήλωσε χθες και ο Αλέξης Τσίπρας από τη Μονή Σίμωνος Πέτρας (ή «Σιμωνόπετρα») όπου τον βρήκε το μαγευτικό δειλινό, «μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι ένα ταξίδι στην ιστορία, στους πολιτιστικούς θησαυρούς που φυλάσσονται αιώνες αλλά και στο βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης». Το πιο κοντινό που μπορούν να βρεθούν οι γυναίκες σ’ αυτό το «βαθύτερο νόημα» είναι στα Μετέωρα ίσως, που αποτελούσαν επίσης «άβατο» για τις γυναίκες μέχρι το 1948. Ή να πάρουν μια τζούρα από την εμπειρία του Όρους, έστω και από απόσταση, δηλώνοντας συμμετοχή στις «προσκυνηματικές εκδρομές και για Γυναίκες», όπως διαφημίζονται, τις οποίες διοργανώνουν ταξιδιωτικά γραφεία, με πλεούμενο κατά μήκος της Αθωνικής χερσονήσου.
Ίσως έχει ξαναπάει και ενδιάμεσα («ινκόγκνιτο»), αλλά επισήμως αυτή ήταν η δεύτερη επίσκεψη του αρχηγού της ΕΛΑΣ στο Άγιο Όρος. Η πρώτη ήταν τον Αύγουστο του 2014 (και τότε ήταν προεκλογική περίοδος) όταν ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και της αξιωματικής αντιπολίτευσης γινόταν δεκτός από μέλη της Ιεράς Επιστασίας και Αντιπροσώπους των 20 Μονών. Ίσως η πιο αξιομνημόνευτη στιγμή εκείνης της επίσκεψης ήταν όταν ζήτησε να μείνει μόνος του για δεκαπέντε λεπτά με την εικόνα του «Άξιον Εστί» στον Ναό του Πρωτάτου, προκαλώντας μια ίντριγκα για το αν τελικά την προσκύνησε, αν προσευχήθηκε, αν άναψε κερί μακριά από τις κάμερες. Ήταν ένα πρώτο πλήγμα σε εκείνους κι εκείνες που πίστευαν (σοβαρά) ότι θα μπορούσε να είναι ο «εκλεκτός», αυτός που, ως κυβέρνηση, θα εκπλήρωνε το μεγάλο φιλελεύθερο όραμα του διαχωρισμού κράτους και εκκλησίας. Άλλα χρόνια. Τώρα ο καθένας έχει τον πνευματικό του και το Άγιο Όρος είναι το «απόλυτο must».
