Στο Still Beginning, ο Zach Toppin δεν ζωγραφίζει πρόσωπα. Δεν ζωγραφίζει σώματα. Ζωγραφίζει όσα μένουν γύρω από ένα σώμα και, μερικές φορές, το κρατούν όρθιο: παπούτσια, κλειδιά, ξυράφια, γυαλιά, αρώματα, βιβλία, κοσμήματα, μποξεράκια, αλυσίδες, μικρά προσωπικά αντικείμενα που μοιάζουν καθημερινά μέχρι να καταλάβεις ότι πάνω τους ακουμπά μια ολόκληρη ζωή.
Η πρώτη ατομική έκθεση του Βρετανού καλλιτέχνη στη Miłość Gallery του Λονδίνου παρουσιάζει μια νέα σειρά από νεκρές φύσεις, βασισμένες στα προσωπικά αντικείμενα 12 trans masc ανθρώπων από την κοινότητά του: JJ, Libro, Romeo, Wet Mess, Kae, Sabah, Helios, Yasser, Baby, Osian, Marlo και ο ίδιος ο Toppin. Τα ονόματα γίνονται τίτλοι έργων, αλλά τα σώματα απουσιάζουν. Στη θέση τους εμφανίζονται τα πράγματα που χρησιμοποιούν, φορούν, κρατούν, αγγίζουν και διαλέγουν ξανά κάθε μέρα.
Αυτή η απουσία δεν είναι έλλειψη. Είναι η κεντρική χειρονομία της έκθεσης. Σε μια εποχή όπου τα τρανς σώματα κοιτάζονται συχνά με επιθετική περιέργεια, ιατρικοποιούνται, ανακρίνονται ή μετατρέπονται σε δημόσιο πεδίο συζήτησης, ο Toppin μετακινεί το βλέμμα αλλού. Δεν ζητά να δούμε το σώμα για να πιστέψουμε την ταυτότητα. Ζητά να διαβάσουμε τα ίχνη μιας ζωής χωρίς να την εκθέσουμε.
Τα έργα λειτουργούν σαν πορτρέτα πνεύματος. Στο Baby, μια φωτογραφία μουσικού, ένα ποτήρι, μια καρφίτσα και αντικείμενα με τη λέξη «baby» φτιάχνουν ένα πορτρέτο που μοιάζει ταυτόχρονα τρυφερό και κωδικοποιημένο. Στο Yasser, ένα βιβλίο με τον τίτλο Love in Exile, μια φωτογραφική μηχανή, κλειδιά, ένα μολύβι και γυαλιά στήνουν μια μικρή σκηνή επιθυμίας, μετακίνησης και μνήμης. Στο Romeo, κόκκινα μποξεράκια, μια αλυσίδα, ένα ξυράφι και λουλούδια ακουμπούν πάνω σε ξύλο σαν αντικείμενα που ανήκουν σε μια καθημερινότητα φροντίδας και επιβεβαίωσης.
Η νεκρή φύση, ένα είδος που ιστορικά έχει συνδεθεί με την ιδιοκτησία, τη φθορά, την επιθυμία και τον χρόνο, αποκτά εδώ άλλη ένταση. Δεν πρόκειται για τραπέζια αφθονίας ούτε για σύμβολα ματαιότητας. Πρόκειται για αντικείμενα αυτοκατασκευής. Ένα ζευγάρι παπούτσια μπορεί να μιλήσει για μια διαδρομή. Ένα άρωμα για το πώς θέλει κάποιος να κατοικεί το σώμα του. Ένα βιβλίο για τις λέξεις που βρήκε πριν βρει χώρο. Ένα ξυράφι ή ένα προϊόν περιποίησης για τη μικρή, επαναλαμβανόμενη εργασία του να φροντίζεις τον εαυτό σου μέσα σε έναν κόσμο που συχνά θέλει να σε ορίσει πριν από εσένα.
Το ενδιαφέρον εδώ δεν είναι μόνο ότι ο Toppin ζωγραφίζει trans masc ζωές. Είναι ο τρόπος με τον οποίο αρνείται την εύκολη ορατότητα. Η έκθεση δεν μετατρέπει την κοινότητα σε θέαμα, ούτε αντιμετωπίζει την ταυτότητα ως κάτι που πρέπει να εξηγηθεί από την αρχή. Τα αντικείμενα δεν είναι αποδείξεις. Είναι σύντροφοι, εργαλεία, μικρές υλικές αποφάσεις, κρυφά σήματα και καθημερινά τελετουργικά.
Μέσα από αυτή την επιλογή, η προσωπογραφία αλλάζει θέση. Δεν βρίσκεται πια στο πρόσωπο, στο δέρμα ή στο σώμα που περιμένει να αναγνωριστεί από το βλέμμα του άλλου. Βρίσκεται σε όσα κάποιος βάζει δίπλα του για να ζήσει: σε ένα παπούτσι, σε ένα βιβλίο, σε μια αλυσίδα, σε ένα άρωμα, σε ένα αντικείμενο φροντίδας. Η ταυτότητα δεν παρουσιάζεται ως θέαμα, αλλά ως καθημερινή σύνθεση από πράγματα, επιθυμίες, ανάγκες και μικρές πράξεις επιλογής.
Ο τίτλος Still Beginning έχει βάρος. Δεν μιλά για μια ταυτότητα που ολοκληρώθηκε και εκτίθεται. Μιλά για κάτι που παραμένει σε κίνηση. Για μια ζωή που αλλάζει γρήγορα και ταυτόχρονα χρειάζεται άγκυρες. Για το παράδοξο του να αρχίζεις ξανά χωρίς να είσαι ποτέ άγραφος. Για την υπόσχεση, την ορμή, αλλά και τη γείωση που μπορούν να προσφέρουν τα μικρά πράγματα.
Στα έργα του Toppin, το καθημερινό γίνεται σχεδόν μαγικό χωρίς να χάνει την πρακτικότητά του. Ένα harness, ένα μποξεράκι, ένα δερμάτινο παπούτσι, ένα ζευγάρι γυαλιά, ένα πακέτο Hot Wheels, μια αλυσίδα, ένα λουλούδι, ένα μπουκαλάκι άρωμα: όλα μπορούν να λειτουργήσουν ως εργαλεία μετάβασης, ως αντικείμενα επιβίωσης, ως σημάδια μιας ζωής που δεν είναι αφηρημένη, αλλά υλική, συγκεκριμένη, επινοημένη μέσα στην καθημερινότητα.
Στη Miłość Gallery, το Still Beginning γίνεται μια ήσυχη αλλά καθαρή πρόταση για το πώς μπορεί να μοιάζει ένα queer πορτρέτο σήμερα. Όχι απαραίτητα σαν πρόσωπο. Όχι απαραίτητα σαν σώμα. Μερικές φορές σαν μια σειρά αντικειμένων πάνω σε μια επιφάνεια, σαν όσα διαλέγουμε να έχουμε κοντά μας, σαν τα μικρά πράγματα που λένε: ήμουν εδώ, είμαι ακόμη εδώ, αρχίζω ακόμη.
Η έκθεση Zach Toppin: Still Beginning παρουσιάζεται στη Miłość Gallery στο Λονδίνο έως τις 8 Αυγούστου 2026.
με στοιχεία από Another Magazine
